All Chapters of นางร้ายตัวประกอบคนนี้ไม่ขอแย่งชิงพระเอกอีกแล้ว 80s: Chapter 21 - Chapter 30

ต้นตอของข่าวลือในขณะที่คนบ้านซ่งกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น หานเจี้ยนกั๋วและหัวหน้าหมู่บ้าน รวมถึงหัวหน้าหลิว ก็เดินมาถึงหน้าบ้านซ่งพอดี อีกทั้งยังมีชาวบ้านจำนวนมากตามมาด้วย“ความจริงแล้วข่าวลือพวกนี้ก็มีมาหลายวัน ทำไมเธอเพิ่งมาร้องเรียนในวันนี้ล่ะ” หัวหน้าหลิวถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอบอุ่น แต่คล้ายกับไม่พอใจเรื่องนี้ไม่น้อยเลย“ที่ฉันไปร้องเรียนวันนี้ เพราะต้องการรอดูว่าชาวบ้านจะหยุดข่าวลือที่ไม่เป็นความจริงเมื่อไร แต่ในเมื่อรอมาสามวันแล้วทุกคนยังพูดกันสนุกอย่างปาก โดยไม่สนใจเลยว่าความเสียหายเกิดขึ้นกับฉันอย่างไร ฉันเลยต้องเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับตนเอง หวังว่าหัวหน้าหลิวจะเข้าใจในเรื่องนี้นะคะ”หญิงสาวตอบกลับด้วยท่าทีเรียบเฉย เธอกวาดสายตามองทุกคน และรู้ดีว่าคนพวกนี้ไม่ได้มาเพื่อที่จะขอโทษ หรือไม่ยอมรับผิด เพียงแค่มาดูด้วยความสนุกก็เท่านั้นเองทันทีที่ได้ยินคำตอบกลับของหญิงสาว หลิวฉางเหอก็หน้าเปลี่ยนสีทันที เพราะเขารู้ดีว่าถูกหญิงสาวตรงหน้ายอกย้อนเข้าให้แล้ว แต่เขาก็ต้องทำตัวเป็นผู้ใหญ่ใจดีเหมือนเดิม ก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้งว่า“ฉันเข้าใจเธอนะอวี้เหมย เรื่องข่าวลือในหมู่บ้านที่ชาวบ้านต่า

เปิดร้านวันแรก“เจ้าลูกคนนี้เห็นแก่กินเหลือเกิน แต่ถ้าจะให้ดี เอาน้ำชูกำลังของพ่อออกมาด้วยก็ดีนะ กับแกล้มอีกสักหน่อย อย่างไร วันนี้ก็คงไม่กลับไปทำงานแล้ว อ้อ..เดี๋ยวอาหมิงก็ไปตามคนบ้านซูมากินด้วยสิ วันนี้พวกเขาช่วยเรามากพอสมควร สมควรแสดงน้ำใจกับพวกเขาหน่อย” คนเป็นพ่อพูดทำเหมือนดุลูกชาย แต่ก็บอกความต้องการของตัวเองออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง“พ่อกับลูกคู่นี้เหมือนกันเลย ตะกละเหมือนกัน”หวังซิ่วจินบ่นสามีและลูกชายเล็กน้อย ก่อนจะสั่งการกับลูกทั้งสองคน “ถ้าอย่างนั้นอาหมิงก็ไปตามคนบ้านซูมา ส่วนอวี้เหมยก็รีบไปเอาของออกมาจากมิติให้ครบเสียก่อน เมื่อคนบ้านซูมาถึง จะได้ไม่ผิดสังเกต”“ครับแม่” ซ่งเจ๋อหมิงตอบรับแล้ววิ่งออกไปทันที“ค่ะ แม่” หญิงสาวเองก็ขานรับด้วยความยินดีจากนั้นก็เดินเข้าครัว เพื่อจัดเตรียมเอาวัตถุดิบในการทำอาหารออกมาจากมิติ ก่อนที่ครอบครัวบ้านซูจะพากันมาถึง ส่วนทางด้านบ้านหลิว ตอนนี้หลิวซูหรงเริ่มนั่งไม่ติด เมื่อรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายอีกแล้ว เธอกลัวว่าสุ่ยฟางที่ถูกทหารพาตัวไปสอบสวน จะบอกว่าเธออยู่เบื้องหลัง ซึ่งการกระทำลุกลี้ลุกลนของเธอ ทำให้คนเป็นแม่สังเกตได้ เลยรีบเข้ามาถามอย่

เตรียมย้ายบ้าน ทางด้านหมู่บ้าน พ่อของซ่งอวี้เหมยยังคงทำงานเหมือนเดิม เขาตั้งใจว่าวันนี้จะขอเลิกงานเร็วขึ้นหน่อย เพราะนัดกับลูก ๆ และภรรยาไว้ว่าจะไปดูบ้านในเมืองด้วยกัน“ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง” ชายวัยกลางคนเอ่ยถามขึ้นมาซ่งไห่ถังยังคงเงียบ และไม่ได้สนใจอะไรมากนัก จนอีกฝ่ายเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง “ฉันถามนายไม่ได้ยินเหรอไห่ถัง” น้ำเสียงดังขึ้นเหมือนเริ่มไม่พอใจ“ฉันไม่รู้หรอกว่าคำถามนายเจาะจงเรื่องใด แต่หากถามถึงความเป็นอยู่บ้านซ่ง ฉันตอบได้ว่าเหมือนเดิม” ซ่งไห่ถังตอบโดยที่ยังทำงานอยู่ เหมือนเขาไม่ใส่ใจคนถาม“นายอย่ามาโยกโย้เลย ฉันถามนายก็ตอบมาสิ ได้ข่าวว่าลูกสาวและเมียนาย ไปเปิดร้านขายอาหารในเมืองเหรอ ร้านนั้นเช่าหรือซื้อล่ะ” ขายคนนั้นยังคงถามเสียงดังเหมือนเดิมพอได้ยินเรื่องนี้ ชาวบ้านคนอื่นที่ทำงานอยู่บริเวณนั้นต่างก็หูผึ่ง แล้วพยายามเอียงหูฟังว่าซ่งไห่ถังจะตอบอย่างไร“ก็แค่เช่าร้านน่ะ พอดีว่าเจ้าของเดิมเขาย้ายไปอยู่เมืองอื่น เลยปล่อยให้เช่าในราคาไม่แพง แถมยังมีอุปกรณ์ในร้านให้ด้วย” เขาตอบกลับตามที่ได้พูดคุยกับครอบครัวไว้ก่อนหน้านี้ พร้อมกับหน้าตาและท่าทางเหมือนไม่สนใจ แต่สายตาคอยเหลือบม

ส่วนทางด้านซ่งอวี้เหมย หลังจากมาถึงที่สำนักงานขายที่ดินแล้ว ตอนนี้หญิงสาวได้ซื้อบ้านที่ถูกใจแล้ว เป็นบ้านสองชั้น มีทั้งหมดห้าห้องนอน หนึ่งห้องรับแขก หนึ่งห้องครัว แม้ว่าจะเกินจำนวนคนในบ้าน แต่ซ่งอวี้เหมยกลับพึงพอใจมาก เพราะจะได้เตรียมอีกห้องไว้เป็นห้องพักแขก แถมบ้านหลังนี้ก็อยู่ไม่ไกลจากร้านสักเท่าไร ทว่าราคาก็แพงหูฉี่เหมือนกันเมื่อจัดการเรื่องซื้อขายเรียบร้อยแล้ว ทั้งหมดจึงกลับมาที่บ้านใหม่อีกครั้ง“ฉันจะจัดบ้านเลยนะคะ ในมิติมีเครื่องเรือนและของใช้ทุกอย่าง เดี๋ยวฉันจะเอาออกมาอย่างเหมาะสม ที่สำคัญบ้านหลังนี้มีไฟฟ้าใช้แล้วด้วย ฉันจะเอาเครื่องใช้ไฟฟ้าออกมาใช้เหมือนกัน” หญิงสาวบอกทุกคน ก่อนจะเดินไปที่ห้องต่าง ๆ แล้วเอาของในมิติมาจัดเรียงให้เข้ากับห้องนั้น ๆก่อนจะเดินลงมาชั้นล่าง แล้วจัดของเหมือนกัน ไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย“นี่คือบ้านของพวกเราจริง ๆ เหรอพี่ใหญ่ เรามีบ้านสวยขนาดนี้เลยเหรอครับพี่ใหญ่” ซ่งเจ๋อหมิงพูดอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นทุกอย่างในบ้านจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย“ใช่แล้ว นี่คือบ้านของพวกเราทุกคน”เธอบอกน้องชายอย่างสดใส ก่อนจะหันมาพูดกับพ่อแม่ด้วยน้ำเสียงจริงจังเล็กน้อย “ห

ซ่งอวี้เหมยฟังจบก็ตอบกลับไปทันที เธอไม่ได้คิดอะไรมากกับการที่ต้องรู้เรื่องราวบางอย่างของราชการ แต่เมื่อรู้แล้วเธอก็พร้อมยินดีที่จะช่วยเหลือ เพราะคิดว่าอย่างน้อยจะได้ช่วยกันกำจัดคนชั่วให้หมดไป เธอไม่คิดเลยว่าหัวหน้าหลิวจะทำชั่วได้ถึงขนาดนั้น“รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปเอากุญแจให้ เวลาพวกคุณมาถึงจะได้ไขเข้ามาได้เลย” พูดจบเธอก็เดินเข้าไปในห้องเล็ก ๆ แล้วหยิบกุญแจส่วนหลังร้านออกมาส่งให้เขา“คุณไม่กลัวว่าผมจะโกหกเหรอ” เขารับกุญแจไปแล้วขมวดคิ้วถามอย่างแปลกใจ“ไม่กลัวค่ะ คุณเป็นถึงนายทหารยศผู้กอง จะมาโกหกอะไรกับแม่ค้าอย่างฉัน อีกอย่างร้านนี้ก็ไม่ได้มีอะไรมาก”หญิงสาวตอบกลับด้วยท่าทีสบาย ไม่ได้คิดอะไรมากกับเรื่องนี้ นั่นเพราะของสำคัญ ๆ เธอเอาไปเก็บไว้ในมิติหมดแล้วน่ะสิหาญเจี้ยนกั๋วมองเธอไม่ละสายตา แล้วภาพในอดีตก็ซ้อนทับขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาไม่คิดว่าหญิงสาวที่คอยตามตื๊อเขาอยู่ตลอด และเธอยังเป็นสตรีร้ายกาจที่สุดของคนในหมู่บ้าน ไม่คิดว่าเวลานี้ เธอได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง‘เธอเข้ามาอยู่ในใจของฉันตั้งแต่เมื่อไรกัน ซ่งอวี่เหมย’ แม้ไม่อยากจะยอมรับ แต่เขาก็ไม่อาจหลบหลีกหัวใจตัวเองได้