Semua Bab นางร้ายตัวประกอบคนนี้ไม่ขอแย่งชิงพระเอกอีกแล้ว 80s: Bab 31 - Bab 40

ยังไม่สำนึกอีกทันทีที่ได้ยินหลิวซูหรงพูดแบบนั้น สุ่ยฟางก็รู้ได้ทันทีว่าตัวเองไม่มีทางไปอีกแล้ว และไม่รู้ว่าตอนนี้ครอบครัวบ้านสุ่ยยังเห็นเธอเป็นหลานสาวอยู่หรือเปล่า เพราะเท่าที่รู้ตอนเธอถูกจับตัวมาเหมือนว่าซ่งอวี่เหมยจะเรียกร้องเงินด้วยจำนวนไม่น้อยเลย นั่นคงทำให้ที่บ้านสุ่ยไม่พอใจเธออย่างมาก“เธอพูดจริงเหรอ ถ้าอย่างงั้นพวกเราก็มีสิทธิ์ที่จะออกไปจากสถานที่บ้า ๆ อย่างนี้แล้วน่ะสิ” เธอพูดอย่างตื่นเต้น และรู้สึกมีความหวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี่สักที“ฉันน่ะได้ออกไปแน่ แต่ฉันพูดเมื่อไรว่าจะพาเธอออกไปด้วย อย่าลืมสิว่าเธอเป็นคนหักหลังฉันก่อน ดังนั้นอย่าหวังว่าจะได้ออกไปพร้อมกัน” หลิวซูหรงยังคงเจ็บแค้นเรื่องที่สุ่ยฟางทำให้เธอต้องมาอยู่ที่นี่ จึงพูดด้วยท่าทีไม่ค่อยสนใจอีกฝ่ายสักเท่าไรแต่ทว่าเธอเชื่ออย่างหนึ่งว่า พ่อจะต้องช่วยเธอออกไปจากที่นี่โดยเร็ว แม้ว่าเวลานี้เธอจะอยู่ที่นี่มาเป็นเดือนแล้วก็ตามเมื่อได้ยินสิ่งที่หลิวซูหรงพูดมา สุ่ยฟางก็หน้าเสียอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่คิดว่าสหายจะเจ็บแค้นขนาดนี้ ซึ่งเธอก็เจ็บแค้นอีกฝ่ายไม่ต่างกันเพราะเป็นคนสั่งให้เธอทำเรื่องพวกนี้ แต่ถึงแม้ในใจจะโกรธเกลียดอีก

ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปหลายวันต่อมา...ตอนนี้บ้านซ่งพร้อมที่จะย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองแล้ว ส่วนบ้านซูตอนนี้ยังขอเดินทางไปกลับระหว่างในเมืองกับหมู่บ้านก่อน เนื่องจากเกรงใจบ้านซ่งที่ต้องจ่ายค่าเช่าบ้านให้ซ่งอวี้เหมยจึงตัดสินใจว่าจะซื้อจักรยานเพิ่ม เพื่อให้บ้านซูไว้ใช้ในการเดินทางวันนี้มีเกวียนรับจ้างมาจอดรออยู่หน้าบ้านซ่งในหมู่บ้าน แต่กลายเป็นว่าของที่จะขนไปนั้นกลับมีไม่มากเท่าไร จนชาวบ้านสงสัยกันอีก“ขนของไปแค่นี้มันจะพออะไร เดี๋ยวก็ต้องเสียเงินซื้อใหม่หรอก” หญิงขี้อิจฉาคนหนึ่งพูดอย่างไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร“จะซื้อใหม่หรือใช้ของเก่า มันก็เป็นเงินของบ้านฉัน ไม่ใช่เงินบ้านคุณสักหน่อย จะมาเป็นเดือดเป็นร้อนทำไมกัน” ซ่งอวี้เหมยสวนกลับไปทันทีนี่คือวันสุดท้ายที่เธอและครอบครัวจะอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ เลยไม่คิดจะไว้หน้าใครอีกแล้วเพราะถูกสวนกลับ หญิงคนเดิมก็พูดเสียงดังขึ้น พร้อมกับชี้หน้าซ่งอวี้เหมย “เป็นคนอายุน้อย ทำไมถึงพูดจาอย่างนั้นล่ะ ฉันแก่กว่าแม่เธออีกนะ หัดมีมารยาทหรือมีสัมมาคารวะเสียบ้างสิ”แต่มีหรือที่หญิงสาวจะหวาดกลัว อย่างไรเธอก็ไม่เคยเป็นคนดีในสายตาของชาวบ้านอยู่แล้ว วันนี้ก็ขอร้ายกาจ

กินอาหารพร้อมกันทั้งสองบ้านซ่งอวี้เหมยยิ้มออกมา ความจริงแล้วเธอไม่ได้เหนื่อยอะไรเลย กับการที่ทำให้ครอบครัวมีความสุข และมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่ก็รู้ดีว่าคนในยุคนี้ที่อายุเท่าเธอนั้น ควรที่จะแต่งงานมีครอบครัวได้แล้ว บางครอบครัวลูกสาวอายุสิบห้าสิบหกปีก็ให้แต่งงานแล้ว ซึ่งตอนนี้เธอเองก็อายุสิบแปดปีแล้ว จะว่าไปก็ควรจะมีครอบครัวเหมือนกับลูกสาวบ้านอื่นได้แล้วแต่อย่าลืมว่าซ่งอวี้เหมยคนนี้ เป็นหญิงสาวที่มาจากยุคปัจจุบัน ดังนั้นการแต่งงานในอายุเพียงสิบแปดปีนั้น จึงไม่ได้อยู่ในหัวของเธอเลย เนื่องจากชาติก่อน หญิงสาวบางคนอายุสี่สิบปียังไม่แต่งงานเลยก็มี บางคนอยู่แบบโสด ๆ สวย ๆ รวย ๆ ตลอดชีวิตก็ยังมีเยอะแยะ“เอาเถอะค่ะ ฉันคุยกับผู้กองแล้วว่าขอเวลาอีกสักหน่อย ให้พวกเราสองคนศึกษากันให้มากกว่านี้ เมื่อถึงเวลานั้นหากความรู้สึกยังเหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนแปลง ก็ค่อยมาตกลงเรื่องแต่งงานกันอีกครั้ง” หญิงสาวตอบกลับไปเพื่อให้พ่อแม่สบายใจ“ดีแล้วลูก อย่างไรก็ต้องศึกษากันให้ดีก่อน หากหลังจากนี้ความรู้สึกบอกว่าไม่ใช่ ก็ยังเป็นสหายกันได้ แต่ถ้ารีบแต่งงานแล้วเกิดหย่าร้างขึ้นมา ก็คงเป็นขี้ปากชาวบ้านอยู่ดี” ซ

ลูกค้าที่เคยทำการค้าร่วมกับซ่งอวี้เหมยและแม่ของเธอ รีบพูดขึ้นมาเพื่อให้ทุกคนเข้าใจ แต่ก็ยังปิดบางเรื่องที่พวกเธอทำการค้าในตลาดมืดไว้“ใช่แล้ว ฉันก็ทำการค้ากับคนบ้านซ่ง ก่อนที่พวกเธอจะเปิดร้านนี้กันเสียอีก” ลูกค้าอีกคนพูดสนับสนุนขึ้นมา และดูจะไม่ค่อยพอใจหลิวซูหรงสักเท่าไร“การที่เธอมาพูดแบบนี้ ไม่เท่ากับว่าใส่ร้ายครอบครัวบ้านซ่งหรอกเหรอ หรือว่าอิจฉาที่เห็นคนอื่นได้ดีกว่า”“นั่นสิ ฉันเองก็คิดอย่างนั้น”ตอนนี้ไม่ใช่ว่ามีลูกค้าเพียงแค่คนเดียวที่ออกหน้าให้คนบ้านซ่ง แต่กลับมีจำนวนไม่น้อยเลยที่พูดแทนหญิงสาวส่วนหานเจี้ยนกั๋วก็เดินมาอยู่เคียงข้างหญิงอันเป็นที่รัก และมองไปทางหลิวซูหรงด้วยสายตาที่ไม่พอใจ ในใจก็คิดว่า ‘คงต้องจัดการกวาดล้างคนบ้านตระกูลหลิวจริงจังสักที’“เป็นไปได้อย่างไรกัน แกจะมีคนรักมากขนาดนี้เชียวหรือ ทำไมทุกคนถึงพูดออกหน้าให้แกล่ะ” หลิวซูหรงถามออกไปอย่างตกใจ เธอแทบจะไม่เชื่อกับเหตุการณ์ตรงหน้า เธอไม่นึกไม่ฝันเลยว่าซ่งอวี้เหมยจะมีคนรักมากขนาดนี้“ฉันไม่คิดเลยนะว่าคนเราโง่แล้วยังอวดฉลาดอีก ฉันไม่รู้หรอกว่าอะไรทำให้เธอใส่ร้ายฉันได้ขนาดนี้ อีกทั้งเรื่องราวที่เกิดขึ้น มันก็ผ่านไปแล

ดวงตาของชายหนุ่มเฉียบคมไม่ว่อกแว่ก เหมือนนักล่าที่รู้แน่แล้วว่าปลายทางจะเจออะไร และต่อให้จะบาดเจ็บอย่างไร เขาปฏิญาณกับตัวเองว่า จะต้องมีชีวิตรอดกลับไปพบเจอเธอให้ได้ และหวังว่าลูกน้องทุกคน จะปลอดภัยเหมือนกัน ถึงแม้ว่านี่จะเป็นช่วงกลางวัน แต่ทว่าหานเจี้ยนกั๋วก็ไม่รู้สึกเกรงกลัวสิ่งใด เพราะนี่คือภารกิจสำคัญที่เขาต้องทำ และต่อให้เป็นภูเขาท้ายหมู่บ้านที่ไม่ค่อยมีใครสัญจร หรือขึ้นมาแถวนี้มากนัก แต่ก็ยังคงมีคนมาหาของป่าอยู่นั่นทำให้มีนายทหารต้องไปตักเตือน และบอกให้รีบลงมาโดยที่สั่งห้ามไม่ให้บอกเรื่องนี้กับใคร“หมายความว่าอย่างไรผู้กอง ตอนนี้หมู่บ้านเราเกิดอะไรขึ้น ทำไมจึงพาเจ้าหน้าที่มากันเยอะขนาดนี้” หัวหน้าหมู่บ้านที่รู้ข่าวก็รีบวิ่งมาอย่างหน้าตาตื่น และถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ผมกำลังปฏิบัติการกวาดล้างคนทำผิดกฎหมายครับ หากหัวหน้าหมู่บ้านไม่อยากติดรางแห่ไปด้วย ก็พาชาวบ้านลงไปให้หมด แล้วปิดเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด อย่าคิดว่าผมไม่รู้เรื่องที่หัวหน้าหมู่บ้านรู้ว่า คนบ้านหลิวทำอะไรไว้ เพียงแค่เพราะกลัวอำนาจของหัวหน้าหลิว คุณเลยไม่กล้าเปิดเผยเรื่องนี้” ชายหนุ่มปรายตามองอย่างเย็นชา แต่ก็เข้าใจไ