Todos los capítulos de พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม: Capítulo 11 - Capítulo 20

ด้านโลมา “หมอพีทจะไปไหน” เขาที่เห็นหมอพีทเดินเร็วๆ รีบเข้าไปทักทาย “ซื้อกาแฟ นายเอาด้วยไหม เดี๋ยวซื้อเผื่อ” “อืม! ก็ดี” “โอเค ไปรอที่ห้องทำงานเลย เดี๋ยวตามไปเสิร์ฟให้ครับ” หมอพีทพูดยิ้มง่ายตามประสาคนอารมณ์ดี โลมาเดินมาที่วอร์ด เพื่อทักทายเพื่อนร่วมงานทุกคน “นี่แก ฉันอ่านนิยายของคุณนักเขียนแก้มหอม คือฟินมาก หวานตัวบิด พระเอกคือปากร้ายแต่ใจดี แบบแอบช่วยเหลือนางเอกตลอดเวลา ทำเป็นปากร้ายใส่เขาแต่พอนางเอกอยากได้อะไร ชอบอะไรก็หาให้ ทำให้ ชอบอะแก แล้วตอนนี้คุณนักเขียนเขาอัปเดตตอนรั่วๆ เลยด้วย คือทันใจสุดๆ เขียนเก่งมาก” “ฉันก็อ่านตามที่แกแนะนำแล้วเหมือนกัน ชอบมาก ติดคุณนักเขียนแก้มหอมไปแล้วเหมือนกัน” “อร้าย! รออ่านตอนต่อไปไม่ไหวแล้ว” แยมส้ม กับเพื่อนพยาบาลประจำวอร์ด มัวแต่คุยกัน เลยไม่เห็นว่าโลมายืนฟังพวกเธออยู่สักพักได้แล้ว “โลมา” หมอพีทเรียกเขา “อุ๊ย! คุณหมอโลมา มายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” แยมส้มกับเพื่อนพยาบาลตกใจพร้อมกัน “ผมมาสักพักแล้ว ตั้งแต่คุณสองคนคุยเรื่องพระเอกในนิยาย” โลมาตอบหน้านิ่งๆ “กาแฟครับ แยมส้ม แล้วนี่ของมัดหมี่ครับ” หมอพีทยื่นกาแฟให้สองสาว พร้อมกับยิ้ม

ด้านแก้มหอม ฝนตกหนักเลยนะเนี่ย บรรยากาศน่านอนสุดๆ แต่ฉันต้องปั่นงาน เพื่อคุณนักอ่าน แต่มันถึงตอนที่ยากสำหรับฉันอีกแล้ว เซ็กซ์ซีนอีกแล้ว เฮ้อ! เลี่ยงไม่ได้ซะด้วย คุณนักอ่านเขารอตอนนี้กันทั้งนั้น เขียนยังไงฟินให้เสียว โอ๊ย! เอาตรงๆ คนยังไม่เคยแบบฉันก็อาศัยดูหนังเอา แล้วก็ถามปิงปิงบ้าง แต่ฟิวส์ตอนนี้มันไม่ได้เลยอะ ฟิวส์ฝนตกแบบนี้ฉันควรมีแฟน แล้วก็ได้ลองกับแฟนสิ จะได้เข้าถึงอารมณ์ จะได้บรรยายความรู้สึกที่ออกมาจากความรู้สึกของฉันจริงๆ แต่นี่อะไร จะบ้า เมื่อไหร่จะมีแฟน คิดแล้วก็เซ็ง ไปชงกาแฟดีกว่า แก้มหอมเดินมาชงกาแฟ เข้มๆ สักแก้ว แล้วกะว่าจะไปเขียนยาวๆ จนดึก เหมียว! เหมียว! “เอ๊ะ!” เสียงเหมือนแมวร้องเลยอะ แมวคุณป้าแน่ๆ แต่ทำไมเสียงเหมือนดังแถวข้างบ้านฉันเลยอะ แก้มหอมรีบเปิดผ้าม่านสังเกตดูแถวข้างบ้าน “อ้าว! ลูกแมวนี่ ทำไมมาอยู่” รีบวางแก้วกาแฟ แล้วก็เปิดประตูออกไปดูเจ้าลูกแมวที่เปียกฝนไปทั้งตัว เหมียว! เหมียว! “โถ! น่าสงสารจัง เปียกไปหมดเลย” รีบเดินเข้าไปอุ้มเจ้าเหมียวตัวเล็กที่เปียกฝนเนื้อตัวสั่นไปหมด กอดเจ้าเหมียวไว้ แล้วรีบเอาเสื้อยืดห่อเจ้าตัวเล็กเพื่อให้หายหนาว “ทำไมมาอยู่

เช้าวันต่อมา “โอ๊ย! เจ็บจัง” แก้มหอมนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ตรงรอยแผลที่โดนเจ้าเหมียวกัด เจ็บระบมมากเลย ดันตัวเอกลุกขึ้นนั่ง มองมือตัวเอง บวมมากเลย ทำไงดี ไปหาหมอดีกว่า แบบนี้งานการไม่ต้องทำกันพอดี ฉันรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ อาบน้ำแต่งตัวด้วยความทุลักทุเล เพราะกลัวแผลโดนน้ำ ด้านโลมา เขาเดินเข้ามาในโรงพยาบาล พยาบาลสาวๆ ส่งยิ้มให้เขา “โลมาคะ” หมอมิ้นเรียกเขาไว้และปรายตามองไปยังพยาบาลพวกนั้น ทุกคนเห็นแบบนั้นรีบเดินหนีเมื่อหมอมิ้นเดินเข้ามาหาหมอโลมา โลมาหยุดเดินหันมาตามเสียงเรียก หมอมิ้นเดินเข้ามาหาเขา “ทานอะไรรึยังคะ” “เรียบร้อยมาจากที่บ้าน แล้วครับ” “งั้นกาแฟหน่อยไหมคะ” “ไม่เป็นไรครับ ขอตัวนะครับ” เขาเดินออกมาด้วยท่าทางนิ่งเฉย หมดมิ้นได้แต่มองตามหลังเขา เพราะเธอพยายามแสดงออกมากพอสมควรแล้ว ว่ารู้สึกยังไงกับเขา แต่หมอโลมาก็เอาแต่นิ่ง ไม่ได้มีท่าทีอะไร โลมาเดินตรงไปที่วอร์ด เขาต้องรีบไปราวน์คนไข้อีก เขาเดินเข้าห้องพักส่วนตัวเพื่อสวมเสื้อกาวน์ และเดินออกมา แต่ต้องหยุดฟังเพราะได้ยินคุณพยาบาลพูดถึงยัยนักเขียนแก้มหอมอีกแล้ว “มัดหมี่ ทำไมเมื่อคืนคุณนักเขียนถึ

เชิญครับ” หมอพีทเปิดประตูเข้ามา “โอ๊ะ! โลมานายไม่ได้อยู่คนเดียวเหรอ” หมอพีทมองมาที่แก้มหอม “คุณนักเขียนแก้มหอมใช่ไหมครับ” เขายิ้มเมื่อนึกออกว่าเธอเป็นใคร และช่วงนี้ได้ยินชื่อเธอบ่อยมาก “นายว่างนักเหรอหมอพีท” โลมาพูดขึ้นมา ไม่ให้แก้มหอม ตอบหมอพีท “ว่างแป๊บเดียว ว่าแต่คุณนักเขียนมาหาโลมาเหรอครับ” โลมาถึงกับจ้องเพื่อนเขม็งเมื่อได้ยินหมอพีทถามแบบนั้น “เปล่านะคะ ฉันโดนแมวกัดปวดแผลมาก ก็เลยมาหาหมอ” หมอพีทยิ้ม “แต่โลมาเป็นหมอประสาทนะครับ” เขาพูดหยอกแกล้งเพื่อนตัวเองไปเรื่อย แก้มหอมมองโลมาแล้วได้แต่เงียบ ไม่รู้จะตอบหมอพีทยังไงเหมือนกัน “นายอยู่เวรด้วยนะหมอพีท ฉันราวน์คนไข้เสร็จแล้ว จะกลับเลย เพราะตอนนี้นายดูว่างมาก” “ได้สิ ไม่ใช่ปัญหา ตามสบายเลยครับ แล้วเมื่อกี้คุณนักเขียนบอกว่าโดนแมวกัด คุณนักเขียนเลี้ยงแมวด้วยเหรอครับ” หันมาชวนแก้มหอมคุยต่อด้วยความเป็นคนอัธยาศัยดี “เปล่าค่ะ เป็นแมวจรค่ะ” แก้มหอม ตอบเลี่ยง “แบบนั้นอันตรายมากเลยนะครับ พรุ่งนี้มาฉีดยาอีก ยังไงให้ผมดูแลให้ได้นะครับ” “ไม่ต้อง นายมีคนไข้เยอะไม่พอเหรอหมอพีท”โลมาพูดแย้งขึ้นมา “ก็ฉันเป็นห่วงคุณนักเขียน เจ็บขนาด

ฉันต้องรีบอัปเดตตอนใหม่แล้ว คุณนักอ่านรออยู่ มาถึงตอนเลิฟซีนแล้วสินะ เริ่มในครัวละกัน คุณเชฟปลาวาฬของฉันต้องดุ เริ่มเลยแก้มหอม แก้มหอมเขียนงานไปสักพัก แล้วก็อัปเดตตอนใหม่เสร็จ เมื่อยจัง เสร็จสักที ง่วงนอนสุดๆ ฉันฟุบตัวลงไปบนโต๊ะ แล้วก็พล่อยหลับไป แสงที่กำไลของเธอ ส่องแสงวาบๆ “ยัยนักเขียน ยัยแก้มหอม ยัยแก้มหอม” “ห๊ะ! ใครเรียก” แก้มหอมสะดุ้งตื่นขึ้นมา มองไปรอบตัวค้นหาเสียงที่เรียกชื่อฉัน “ฉันนี่แหละที่เรียกเธอ” “คุณหมอโลมา” “คุณหมอโลมาอะไร เธอเขียนเรื่องอะไรอยู่นอกจากเรื่องฉันอีกเหรอยัยนักเขียน เรื่องฉันก็เอาให้รอดก่อนไหม” “ห๊ะ!” แก้มหอมเอามือปิดปากมองเขาตาโต นี่ฉันกลับเข้ามาในนิยายตัวเองอีกแล้วเหรอ มาได้ไง งงมาก รึว่าฝันไป แต่ผู้ชายตรงหน้าคือเซฟปลาวาฬ ไม่ใช่หมอโลมาจริงด้วย เพราะเขาใส่ชุดเชฟ และตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในร้านของเขา “นี่ฟังนะคุณนักเขียน ทำไมเธอถึงเขียนเลิฟซีนให้ฉันดูงี่เง่าอ่อนหัดขนาดนั้น ถามจริงเธอเคยจูบกับใครรึยัง” “จูบเหรอ?” “ใช่ไง แค่จูบก็คงยังไม่เคยสินะ ว่าแล้วเชียว” เขามองหน้าเธอแล้วส่ายหัว “นี่คุณเชฟ แต่ฉันก็ดูมาจากหนังตั้งหลายเรื่องเลยนะ คุณจะไม่พอใจอะไรข