Todos los capítulos de พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม: Capítulo 31 - Capítulo 40

เช้าวันต่อมา โลมาตื่นมาตอนเที่ยง เขาไม่เห็นแก้มหอมอยู่บนเตียง เขารีบเดินลงไปหาเธอด้านล่าง แต่คนตัวเล็กก็ไม่อยู่ เขารีบไปแต่งตัว แล้วกลับบ้านไปอาบน้ำ เดินลงมาป้าแมวบอกว่าหมอพีทกับแยมส้มกลับไปตอนประมาณสิบโมง โลมาพยักหน้าไม่ได้พูดอะไร ใจเขาอยู่ที่แก้มหอม เขาไม่รู้ว่าเธอไปไหน แล้วก็ยังไม่มีเบอร์โทรของเธอ ไม่รู้จะตามยัยนั่นได้ที่ไหน และนึกโมโหว่าไปไหนทำไมไม่บอกเขาก่อน โลมาเดินมานั่งรอเธอที่ระเบียงห้องนอนตัวเอง คอยมองว่าแก้มหอมจะกลับมาเมื่อไหร่ จนเกือบจะบ่ายสาม เขาเห็นเธอลงมาจากรถและเปิดประตูเข้าบ้านมา สองมือหิ้วของพะรุงพะรัง โลมาดันตัวเองลุกจากเก้าอี้รีบเดินลงไปชั้นล่าง เพื่อไปหาแก้มหอมที่บ้าน เขากด ออด~ เรียกเธอ แก้มหอมรู้ว่าเป็นเขาแน่ๆ แต่จะไม่เปิดทำเป็นนิ่งเฉยก็คงไม่ได้ เพราะคนดื้อแบบเขาคงไม่กลับไปง่ายๆ ดีไม่ดีจะปีนเข้าบ้านมา แล้วก็อาจจะบาดเจ็บได้ เลยตัดสินใจเดินกลับมาเปิดประตูรั้วให้เขา โลมาเข้ามาในบ้านมองสบตาแก้มหอม เขาช้อนอุ้มร่างเล็กโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว “อุ๊ย! นี่คุณทำอะไร จะอุ้มฉันทำไม” “เห็นท่าเดินขาถ่างของคุณแบบนั้น จะไม่ให้อุ้มได้ยังไง แล้วออกไปไหนมา ทั้งที่เด

สองคนทานข้าวเสร็จ แก้มหอมจะขอตัวกลับ อยากไปเขียนหนังสือต่อ เพราะวันนี้สมองกำลังลื่น “จะเขียนหนังสืออีกเหรอ” “เขียนค่ะ ฟิวส์กำลังมา” “วันนี้เขียนไปเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ พักหน่อยดีไหม อยากไปดูห้องผมไหม” โลมาจับมือเล็กให้เดินตามเขาขึ้นไปชั้นบน โดยที่แก้มหอมยังไม่ทันจะได้ตอบอะไร เธอจำใจเดินตามเขาเข้ามาในห้อง มองสำรวจไปรอบๆ ห้องที่ตกแต่งไว้สำหรับผู้ชายจริงๆ และเป็นระเบียบมาก เธอเปิดประตูระเบียง ออกไปยืนอยากรู้เหมือนกันว่าถ้ามองจากห้องเขา จะเห็นอะไรในห้องตัวเองบ้าง รีบกวาดสายตามองไปที่บริเวณบ้านตัวเอง จากมุมนี้ก็เห็นตรงสนามหน้าบ้านทั้งหมดเลย แล้วก็ตรงห้องนอน เขาจะมองเห็นแค่ตรงโต๊ะเขียนหนังสือ “มองอะไรอยู่” โลมาเดินออกมายืนใกล้ๆ “มองอะไรละคะ ก็อยากรู้ว่าคุณมองบ้านฉันเห็นตรงไหนได้บ้าง” “ก็เห็นหมดนะ ผู้ชายเข้ามารึเปล่า คุณนักเขียนลงมาเดินทำท่ากายภาพแปลกๆ ตอนดึกก็เห็นนะ บางทีก็เดินไปเดินมา อยู่แถวระเบียง นึกอยากย้ายกระถางต้นไม้ตอนเที่ยงคืนก็ย้าย เห็นหมดนั่นแหละ” แก้มหอมที่ได้ยินหันมามองหน้าเขา “นี่คุณเป็นพวกแอบส่องรึไง” “บางทีก็ไม่ตั้งใจหรอก มุมนี้มุมโปรดของผม ปกติก็จะออกมานั่งเล่นรับลม

“ผมอยากให้มีฉากนี้ในหนังสือคุณนะ ผมมั่นใจว่าคุณเชฟปลาวาฬต้องชอบ” ว่าจบก็จัดการรวบข้าวของบนโต๊ะเขียนหนังสือของแก้มหอมไปวางไว้บนโต๊ะตัวเล็กใกล้ๆ แล้วมองสบตาคนที่มองหน้าเขาด้วยสีหน้างุนงง “คุณจะทำอะไร” “เดี๋ยวก็รู้” โลมายิ้ม พร้อมกับรวบร่างบาง เข้ามาในอ้อมแขน อุ้มคนตัวเล็กขึ้นนั่งบนโต๊ะ แทรกตัวเข้าไปยืนในห่วงขาเธอ เท้าแขนกักขังแก้มหอมไว้ ไม่ยอมให้คนตัวเด็กขยับตัวหนี เคลื่อนหน้าหล่อเข้าไปใกล้ๆ จมูกโด่งคลอเคลียกับจมูกเล็ก สูดดมกลิ่นที่ชอบ มือหนาขยับลูบไล้เอวบางสอดมือเข้าไปในเสื้อชุดนอนนุ่มลื่น เป้าหมายคือหน้าอกนุ่มนิ่มที่เขาชอบ มือหนาบีบเคล้นเต้าอวบ ผ่านบราลูกไม่เขารู้สึกขัดใจนิดหน่อยกับการใส่บราตอนนอนของแก้มหอม “แก้มหอม ใส่บราทำไม” กระซิบถามจูบไซซ์ใบหูเล็กไปด้วย ไม่ได้ต้องการคำตอบ ออกคำสั่งกลายๆ ว่าทีหลังห้ามใส่อีก โลมาปลดตะขอบรา และถอดเสื้อนุ่มลื่นออกและตามมาด้วยบราลูกไม้ “คะ…คุณบอกว่าจะไม่ทำ” แก้มหอมเอ่ยเตือนเขาเสียงตะกุกตะกัก “ไม่ได้จะยัดเข้าไป แต่อยากดูดนม จำล่ะเอาไปเขียนด้วยนะ” โลมาจับมือเล็กที่ปิดสองเต้าอวบ ของตัวเองออก ไม่รอช้าเพราะอดใจไม่ไหว บีบขยำหนึ่งข้าง และอีกข้างดู

เช้าวันต่อมา สองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ ในสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้ของแก้มหอม ทานอาหารเช้าฝีมือป้าแมวด้วยกัน “วันนี้จะทำอะไรบ้าง” โลมามองคนที่หยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบดื่ม แก้มหอมสูดดมกลิ่นกาแฟ แล้วก็กลิ่นดอกกุหลาบที่ตัวเธอเป็นคนตัดมาปักแจกัน เข้าปอดอย่างรู้สึกชื่นใจ “ฉันก็จะเขียนหนังสือต่อ อยากปิดจบเร็วๆ นี่ก็ใกล้จบ มากแล้ว” “ทำงานเร็วลื่นไหลขนาดนี้เพราะใครกันนะ” โลมายิ้มมองสบตาสวย “ผมควรได้รางวัล จริงไหม” “ดอกไม้หอมฟุ้งเลยคุณได้กลิ่นไหมคะ สดชื่นจัง” โลมายิ้มส่ายหัวให้คนเปลี่ยนเรื่องเก่ง “อิ่มรึยัง” “ค่ะ” “งั้นไปช่วยผมแต่งตัวไปทำงานหน่อย” เขาดันตัวเองลุกขึ้น เดินไปจับมือเล็กให้ลุกขึ้นด้วย “เดี๋ยวค่ะ ปกติคุณก็แต่งตัวไปทำงานเองได้ไม่ใช่เหรอคะ” “ปกติได้ แต่วันนี้ผมอยากได้รางวัล มาเถอะ” แก้มหอมเดินตามไปที่บ้านหลังโต แอบมองมือคุณหมอโลมาที่จับจูงมือเล็กของตัวเองแล้วเผลอยิ้ม แฟนกันชัดๆ บทพระเอกนางเอกที่สุด แอบใจฟู เขาพาแก้มหอมเข้ามาในห้องนอน มือหนาจับชายเสื้อเธอจะถอดออก “จะทำอะไรคะ” “อาบน้ำด้วยกัน” เขาตอบหน้านิ่ง และจัดการถอดเสื้อเธอออกอย่างรวดเร็ว และตามด้วยเสื้อผ้าตัวเอง เ

ครืดด ครืดดด แก้มหอมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สายเรียกเข้าจากปิงปิงรีบกดรับสาย “ฮัลโหลปิงปิง” “แก้มหอม แกมานอนเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ ม่อนไปทำงานต่างจังหวัด ฉันเหงา” “อืม ก็ได้ แต่คืนเดียวนะปิงปิง ฉันจะรีบปิดเล่มนิยาย” “นี่แกเขียนใกล้จบแล้วเหรอเก่งจังเลย เพื่อนรักของฉัน” “ใช่เล่มนี้ลื่นไหลดีมากเลย ใกล้จะปิดจบแล้ว เหลือไม่กี่บท คนอ่านเยอะมากเลยนะปิงปิง ตอนนี้จะแตะหลักล้านแล้ว ขอโม้หน่อย” “จริงเหรอแก้มหอม สุดยอดมากเลย แกดังแล้วนะคุณนักเขียน ระหว่างรอแกเดี๋ยวฉันเข้าไปคอมเมนต์แชร์ให้อีกคนละกัน” “ขอบใจมากจ้ะ ฉันจะรีบไปนะปิงปิง” “จ้า รอนะ” แก้มหอมวางสายจากปิงปิง ก็รีบไปเก็บของ และไม่ลืมทักไปบอกโลมา แก้มหอม : ฉันจะไปนอนเป็นเพื่อนปิงปิงนะคะ โลมา : ทำไมต้องไป แก้มหอม : ม่อนไปทำงานต่างจังหวัด ปิงปิงเหงาไม่อยากนอนคนเดียวค่ะ โลมา : ผมก็เหงา ไม่อยากนอนคนเดียวเหมือนกันนะ แก้มหอมยิ้มกับข้อความของเขา คนอะไรเนี่ยทำไมงอแงขนาดนี้ โลมา : ให้เพื่อนคุณมานอนนี่ได้ไหม แก้มหอม : ฉันไปแค่คืนเดียวเอง สงสารปิงปิง โลมา : ก็ได้ คืนนี้ทักหาผมด้วย แก้มหอม : ค่ะ “คุยกับใครวะโลมา ยิ้มอยู่ได้คนเด