Todos los capítulos de พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม: Capítulo 21 - Capítulo 30

ฉันจะตายไหมเนี่ย คนบ้าทำฉันใจเต้นแรงขนาดนี้ได้ยังไง แก้มหอมนั่งบนเตียงเอามือกุมหัวใจตัวเอง และฟุบหน้าลงบนหมอน ด้วยความเขินอายที่ยังมีอยู่มาก จูบ ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้นี่เอง เข้าใจแล้ว ทำเพื่อคุณเชฟปลาวาฬเลยนะ แก้มหอมรีบรวบรวมสติ เลิกคิดถึงเขา แล้วก็ไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ เอาละนะ เริ่มเลยมันต้องออกมาดีแน่ๆ แก้มหอมเริ่มเขียนและแก้งานบางส่วน พอจบก็อัปเดตตอนใหม่ ขอให้นิยายของฉันแมสทีเถอะ เช้าวันต่อมา แก้มหอมตื่นขึ้นมา พร้อมกับความตื่นเต้นเมื่อเปิดเช็กเรตติ้งนิยาย “กรี๊ด!” จริงเหรอนี่ยอดกดเข้ามาอ่านสามพันคน ใช่นิยายฉันใช่ไหม กดถูกเล่มรึเปล่าเนี่ย ฉันเปิดดูอีกครั้ง “ใช่จริงด้วย เย้! เย้!” กระโดดลงจากเตียงด้วยความดีใจ ทำได้แล้วแก้มหอม เธอเก่งที่สุด เขียนต่อดีกว่า แก้มหอมนั่งทำงานอย่างลื่นไหล จนลืมเวลาไปเลย พอหันไปมองนาฬิกา ก็เกือบจะเที่ยงแล้ว แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่าวันนี้ต้องฉีดยาอีกเข็ม เอาไงดีเพราะหมอโลมาบอกว่าเขาจะมาฉีดให้ที่บ้าน แต่ฉันกับเขาเพิ่งจูบกันเมื่อคืน จะกล้าเจอหน้าเขาได้ยังไง ทำไงดีคิดสิแก้มหอม รึว่าไปฉีดที่โรงพยาบาลเองดีกว่า วันนี้คงไม่โชคร้ายเจอเขาหรอก เสร็จแล้วก็

ครืดดด ครืดดดด ใครโทรกันนะ แก้มหอมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ไอ้ม่อน รีบกดรับสาย “ฮัลโหลม่อน” “แก้มหอมแกอยู่บ้านรึเปล่า” “อยู่สิ มีอะไร” “ฉันเลิกงานแล้วขอไปหาแกนะ ปิงปิงมันไล่ฉันไม่ให้เข้าบ้าน คืนนี้ขอที่ซุกหัวนอนหน่อยนะแก้มหอม” “เออ! ได้แล้วทะเลาะอะไรกันเรื่องใหญ่รึเปล่าม่อน” ถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วงทั้งคู่ “แกก็รู้ว่าปิงปิงมันก็เรื่องใหญ่ได้ทุกเรื่องนั่นแหละ ไว้ฉันค่อยไปเล่าให้ฟังนะ รบกวนแกหน่อยแล้วกัน” “รบกวนอะไรกันล่ะ อย่าพูดแบบนั้นฉันเพื่อนแกม่อน” “เออ! แค่นี้ ฉันวางสายนะแก้มหอม” “อืม!” วางสายจากม่อน ก็ไม่ได้อะไรเพราะสองคนมันทะเลาะกันแบบนี้เป็นเรื่องปกติ แป๊บเดียวก็กลับมาคืนดีกัน แล้วก็รักกันเหมือนเดิม ตอนเย็น ม่อนเลิกงานก็มาหาแก้มหอมตามที่บอกไว้ พร้อมกับของกิน แล้วก็เบียร์ แก้มหอมสอบถามเรื่องราวทั้งหมด แล้วก็แอบทักไปบอกปิงปิงว่าม่อนอยู่บ้าน ปิงปิงจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง ปิงปิงก็บอกให้ม่อนนอนบ้านฉันไป เพราะตอนนี้ยังเหม็นขี้หน้ามัน ไม่อยากอยู่ใกล้ แก้มหอมอ่านข้อความของเพื่อนแล้วอดยิ้มไม่ได้ เอ็นดูทั้งคู่ แก้มหอมกินข้าวกับม่อนเสร็จแล้วก็ดื่มเบียร์เป็นเพื่อนมัน ไม่นานม่อนก

ออด ออด~ แก้มหอมเดินมาเปิดประตู “อ้าว! คุณแยมส้ม” “สวัสดีค่ะคุณนักเขียน พอดีวันนี้วันเกิดแยมส้มนะคะ คุณหมอโลมากับหมอพีท ชวนกันมาจัดปาร์ตี้ที่บ้านหมอโลมาค่ะ แยมส้มเลยมาชวนคุณนักเขียนไปสนุกด้วยกัน” “แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะ คุณแยมส้ม” “อย่าเพิ่งสิคะ ค่อยไปอวยพรแยมส้มตอนเป่าเค้กดีกว่านะคะ ไปนะคะคุณแก้มหอม” “แล้วคุณหมอโลมาเขา บอกคุณแยมส้มเหรอคะ ว่าฉันอยู่บ้านหลังนี้” “เปล่าค่ะ เมื่อกี้ก่อนเข้าบ้านแยมส้มเห็นคุณแก้มหอมออกมารับพัสดุ แต่แยมส้มขออนุญาตหมอโลมาแล้วนะคะ ว่าขอมาชวนคุณแก้มหอมไปสนุกด้วยกัน หมอโลมาอนุญาตแล้วค่ะ ไปนะคะ” “ก็ได้ค่ะ ฉันขอไปหยิบโทรศัพท์ แล้วก็ล็อกบ้านก่อนนะคะ” แยมส้มยิ้มหวานรีบพยักหน้า และยืนรอแก้มหอม สองคนเดินเข้ามาในบ้าน หมอโลมา “สวัสดีครับ คุณแก้มหอม” หมอพีททักทายเธอ ยิ้มแย้มเป็นกันเอง “สวัสดีค่ะ” หมอพีทจัดที่นั่ง ให้สองสาว และเป็นคนจัดหาเครื่องดื่ม ให้ทั้งคู่ “เพิ่งรู้นะครับเนี่ย ว่าคุณแก้มหอมบ้านติดกับโลมาขนาดนี้” “ฉันก็เพิ่งรู้ไม่นานมานี้เหมือนกันค่ะ เพราะเพิ่งย้ายมาอยู่ บ้านหลังนี้เป็นบ้านคุณตาฉันค่ะ ท่านยกให้ฉันเป็นมรดก แต่เมื่อก่อนแถวนี้เปลี่ยวมากฉ

“โลมามิ้นกลับก่อนดีกว่าค่ะ” “ไปสิ ผมไปส่งที่รถ” “แย้มส้ม หมอพีทฉันกลับก่อนนะ” “อื้อๆ” ทั้งคู่พยักหน้าเริ่มเมาไม่ไหวแล้ว แก้มหอมมองมือของเขาที่จับข้อศอกของหมอมิ้นแล้วพากันเดินไปที่รถของหมอมิ้น อย่างรู้สึกไม่ชอบใจ หมอมิ้นไม่ทักทาย แล้วก็ทำเหมือนแก้มหอมไม่มีตัวตนตั้งแต่แรกจนถึงตอนกลับ หมอพีทแนะนำให้รู้จักฉัน เธอก็แค่พยักหน้า แล้วก็หันไปสนใจหมอโลมาต่อ ตอนกลับก็บอกแค่แยมส้มกับหมอพีท “เชอะ! ไม่เห็นฉันรึไง แต่ก็ช่างเถอะ ไม่สนฉันก็ไม่สนเธอเหมือนกันค่ะ กลับบ้านดีกว่า” โลมาเรียกป้าแมว ให้ช่วยพาแยมส้มเข้าบ้านไปนอน และปลุกหมอพีทเพื่อให้ไปนอนด้วยอีกคน ส่วนเขาส่งหมอมิ้นกลับแล้ว จะเดินไปส่งแก้มหอมและจะปิดประตูบ้านเอง ป้าแมวไปนอนพักผ่อนได้เลย “แก้มหอม” “อื้อ!” “เดินไหวไหม” “ไม่ต้องยุ่ง” ฉันที่ยังไม่พอใจเขาอยู่หลายเรื่อง ดันตัวเองลุกจากเก้าอี้ เสียการทรงตัวเล็กน้อย แต่พยายามยืนให้ตรง แล้วก็เดินไปที่ประตู แต่พื้นมันเอียงยังไงไม่รู้ โลมาเดินตามคอยระวังไม่ให้เธอล้ม แก้มหอมเดินขาพันกันไปหมด และถ้าเขาไม่เข้าไปพยุงมีหวังได้ล้มไปเจ็บตัวอีกแน่ๆ เขาได้แต่ส่ายหัว แล้วเดินไปช้อนอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเ

โลมามองสองเต้าอวบที่สวยสะอาด ยอดอกสีชมพูชูชันเหมือนจะท้าทายเขาให้ลิ้มลอง แก้มหอมหลับตาปี๋ รีบเอามือมากอดอกปิดบังความสวยงามต่อสายตาเขา โลมายกยิ้ม ดึงมือเล็กออกและถอดเสื้อยืดของเธอออกเพราะคิดว่ามันเกะกะต่อสายตาเขา โยนลงไปข้างเตียง “แก้มหอมจะหลับตาทำไม มองผมสิ เรียนรู้จากผม คุณต้องจดจำทุกอย่างและเอาไปเขียนให้ครบด้วยนะ” ฉันอายจนไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาแล้วตอนนี้ ยกมือตัวเองขึ้นมาปิดหน้า แต่ก็โดนคนที่แรงเยอะว่าดึงออก “นมสวยมาก จะอายทำไม” แก้มหอมไม่คิดว่าเขาจะพูดคำพวกนั้นออกมา คงเพราะเขาดื่มไปเยอะ สายตาเขาตอนนี้เซ็กซี่มากแตกต่างกับหมอโลมาที่หน้านิ่ง พูดน้อยคนที่เคยรู้จัก “กอดผมสิ สัมผัสลูบไล้ตัวผมตามที่ใจคุณต้องการ ผมก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน คืนนี้เรามามีความสุขกันเถอะ คุณจะลืมไม่ลงแก้มหอม ผมรับปาก” ไม่ตอบแปลว่าตกลง งั้นขอโชว์ฝีมือเลยแล้วกันนะ โลมาโน้มไปหาซุกหน้าจูบฟัดสองเต้าอวบ มือหนาปลดตะขอกางเกงตัวเองไปด้วย ไม่นานก็โยนไปกองลงข้างเตียง ถัดมาก็เป็นกางเกงลำลองผ้านุ่มลื่นของแก้มหอม เนื้อตัวเธอเหลือแค่กางเกงชั้นในสีหวานแค่ตัวเดียว ส่วนของเขาถอดออกหมดแล้ว โลมางับดูดยอดอกสีหวานทั้งดู