All Chapters of พระเอกตัวจริงของคุณนักเขียนแก้มหอม: Chapter 61 - Chapter 70

ครืดดด ครืดดด เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์โลมา โชว์ชื่อหมอมิ้น โลมารีบเดินกลับมาที่ห้องพักส่วนตัว แล้วกดรับสาย “ฮัลโหล” “คุณอยากคุยกับมิ้นไหมคะ” “คุยสิ” “งั้นมาเจอกันที่ดาดฟ้าตอนนี้ค่ะ” โลมากดวางสายและรีบไปหาหมอมิ้นทันที เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ หมอมิ้นหันมายิ้มให้เขา “คุณแม่กลับแล้วงั้นเหรอคะ เราจะนัดทานข้าวกันสองครอบครัวเมื่อไหร่ดีคะโลมา คุณเลือกวันที่คุณว่างได้เลยนะคะ มิ้นวันไหนก็ได้แล้วแต่คุณ” พูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เขา โลมามองหน้าเธอนิ่ง ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไร ได้แต่คิดประเมินสถานการณ์ในหัว และกำลังคาดเดาความรู้สึกของผู้หญิงตรงหน้าว่าเขาควรจะรับมือกับเรื่องนี้ยังไงดี เลยปล่อยให้เธอพูดออกมาให้หมดจะดีกว่า หมอมิ้นเห็นเขาเงียบ เลยหัวเราะออกมาอย่างรู้สึกว่าตัวเองชนะ “ทำไมเงียบไปละคะโลมา อย่าโกรธมิ้นเลยนะคะ เรื่องนี้คุณพ่อท่านเป็นคนจัดการให้นะคะ มิ้นไม่ได้ไปพูดอะไรเลยค่ะ” “ก็วันนั้นไงคะ ที่เรานอนด้วยกันในห้องพักของคุณ ท่านเห็นหมดแล้วนะคะ ว่าเราเข้าไปในห้องเดียวกันและกว่าจะออกมาก็เกือบจะเช้าแล้ว ท่านมีคลิปด้วยนะคะ มิ้นจนมุมต่อหลักฐานนี่คะ เลยไม่รู้จะแก้ตัวว่ายังไง เลยต้องบอกคุณพ่อไปต

หมอมิ้นตวัดสายตามองสบตาเขา แล้วก็บีบแขนเขาแรงขึ้น “มิ้นนั่งตรงไหน” โลมามองเธอนิ่งแล้วเอ่ยถาม เหมือนไม่ได้อะไร ทั้งคำถามของเพื่อนๆ แล้วก็สิ่งที่เธอกำลังกระตุ้นเตือนให้เขาทำตามที่ตกลงกันไว้ “โลมามานั่งนี่สิ” หมอพีทเอ่ยเรียกเพื่อน หมอโลมาจับมือหมอมิ้นดึงออกจากแขนเขาแล้วก็ยิ้มให้ “ผมไปนั่งกับหมอพีทนะ มิ้นไปนั่งกับเพื่อนๆ เถอะ” ว่าจบก็เดินไปนั่งลงเก้าอี้ตัวข้างๆ หมอพีท การกระทำของเขาแบบนั้นสร้างความอับอายให้แก่ หมอมิ้นเป็น อย่างมาก เขาไม่ตอบเท่ากับต้องการให้เธอเสียหน้า หมอมิ้นได้แต่คิดในใจ และฝืนเดินกลับไปนั่งลงกับกลุ่มเพื่อนที่ส่งยิ้มเหมือนเยาะเย้ยมาให้เธอตลอดเวลา “มิ้นฉันขอโทษนะ ที่ถามตรงไปหน่อย ก็ฉันไม่รู้นี่ว่าเธอกับหมอโลมายังไม่ได้คุยกันเรื่องแต่งงาน” โดนัทเอ่ยพูดและหันไปยิ้มกับเพื่อนๆ คนอื่นๆ “นั่นสิโดนัท เธอก็ไม่น่าไปถามแบบนั้นเลย โลมาอาจจะเขินน่ะ เขาเป็นคนเงียบๆ ใครๆ ก็รู้ จริงไหมจ๊ะมิ้น แต่งเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นสิเนอะ เพราะยังไงก็ไม่มีใครเหมาะสมกับคุณหมอโลมาสุดหล่อเท่ากับหมอมิ้นสุดสวยแล้วจริงไหมจ๊ะมิ้น” ขนมจีนพูดแล้วยิ้มให้หมอมิ้น หมอมิ้นยิ้มมองสบตาเพื่อนๆ “เข้าใจตรงก

โลมายิ้ม “ไว้ค่อยขอบคุณหมอพีท” และรีบพาตัวเองไปตรวจดูคนไข้ รอเวลาเลิกงาน ได้เวลาเลิกงาน โลมารีบขับรถออกมาหาคุณแม่ที่บริษัทของท่าน เพื่อรอคุณพ่อ และจะได้เดินทางไปตามที่นัดหมายพร้อมกัน โลมาเล่าทุกอย่างให้คุณแม่ฟังโดยละเอียดทางโทรศัพท์ไปแล้วหนึ่งรอบ และคุณแม่ก็ไม่ชอบใจกับสิ่งที่ผู้อำนวยการกับหมอมิ้ง กระทำต่อโลมาเป็นอย่างมาก “แม่ปรึกษากับคุณพ่อเรียบร้อยแล้วลูกไม่ต้องกังวล คุณพ่อจะเป็นคนจัดการทุกอย่างให้ลูกเอง แล้ววันนี้มีคนกระซิบลูกรึยังว่าแม่แอบไปบ้านลูกมา แล้วก็เจอ….” โลมามองสบตาคุณแม่ และเห็นรอยยิ้มของท่านก็พอจะเดาออกว่าท่านหมายถึงแก้มหอม “ไปไม่บอกผมก่อน ยัยแก้มป่องของผมไม่ตกใจแย่เหรอครับ” คุณกัญญาหัวเราะชอบใจที่ลูกชายน่านิ่งของท่าน ยกยิ้มอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาเลย เมื่อพูดถึงคนรัก “คลั่งรักนะเรา ไม่ตกใจอะไรหรอก คงแค่แปลกใจนิดหน่อยแหละ แม่ก็แค่อยากไปดูก่อน ว่าลูกชายแม่ชอบสาวแบบไหนกันนะ” “แล้วเป็นไงบ้างครับ” โลมาเอ่ยถาม เขาก็ลุ้นแทนแก้มหอมไปด้วยเหมือนกันนะ เพราะตัวเขาเองก็ไม่เคยพาใครมาเจอคุณแม่ในฐานะแฟนเลย “น่ารักมาก แม่ชอบนะเข้าใจลูกเลยว่าทำไมถึงเลือกเธอ แค่เห็นกำไลที่หนูแก้มห

“แล้วรูปนั้นก็ตอนเราควงไปเปิดตัวกันที่งานเลี้ยงรุ่น ส่วนรูปนั้นคือวันนี้ที่สองครอบครัวนัดทานข้าวกันอย่างเป็นทางการ ฉันเพิ่งแยกกับโลมาเมื่อกี้ ตอนนี้เขาคงไปส่งคุณพ่อคุณแม่เขาที่บ้าน และเดี๋ยวก็คงจะมาพูดเรื่องโกหกให้คุณนักเขียนฟัง รู้แบบนี้แล้วยังจะเชื่อเขาต่ออีกงั้นเหรอคะคุณแก้มหอม” “ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันแล้วว่าให้รีบแต่งงานกัน เพราะคุณพ่อฉันเห็นคลิปนั้นแล้ว ท่านเลยไม่อยากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมโลมาทำแบบนี้กับฉันแล้วก็กับคุณ แต่มันเกิดขึ้นจริงๆ เขาบอกฉันนะว่าเขาชอบคุณแก้มหอม แต่ก็ยังนอนกับฉันทุกครั้งที่มีโอกาส ฉันไม่ปฏิเสธหรอกนะว่าฉันก็ง่ายกับเขา แต่เพราะฉันชอบเขามากไงคุณแก้มหอม ถ้าคุณพ่อฉันไม่มาเจอตามคลิป ฉันก็คงเก็บเรื่องนี้ไว้เงียบๆ คนเดียว และคงมองคุณด้วยสายตาเกลียดชังแบบทุกครั้งที่เจอกันนะคุณแก้มหอม ฉันห้ามตัวเองไม่ให้เกลียดคุณไม่ได้หรอกฉันขอพูดตรงๆ” แก้มหอมมือไม้สั่นจนต้องวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะและดึงมือตัวเองลงมากุมไว้แน่น บังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่นไปด้วย ก่อนที่จะพูด “แล้วถ้าคุณบอกว่าผู้ใหญ่นัดคุยกันเรื่องแต่งงาน แล้วทำไมคุณถึงคิดว่าคุณโลมาจะกลับมาพูด

แก้มหอม อ่านข้อความที่เขาส่งมาแล้วถึงกับนิ่งเงียบไป น้ำตาเอ่ยไหลออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ สะอื้นกล้ำกลืนก้อนแน่นๆ ที่จุกอยู่กลางลำคอ อย่างยากลำบาก เขากำลังโกหก เหมือนที่หมอมิ้นบอกงั้นเหรอ แก้มหอม : ไว้คุยกันนะคะ แก้มจะนั่งเป็นเพื่อนปิงปิง เฝ้าไข้ม่อน เมื่อกี้ก็เผลอหลับไปสักพักแล้วค่ะ แก้มหอมกลั้นใจพิมพ์ตัดบทไม่อยากคุยอะไรกับเขาอีก โลมา : ผมคิดถึง โทรหน่อยได้ไหม แก้มหอม : ม่อน หลับอยู่ แก้มไม่อยากเดินออกไปคุยด้านนอก ในตึกที่ปิงปิงอยู่ไฟค่อนข้างมืดค่ะ โลมา : แล้วพรุ่งนี้ จะกลับบ้านกี่โมง แก้มหอม : คงสายๆ แก้มต้องออกไปประชุมที่บริษัทJCต่อด้วย โลมา : งั้นตอนเย็นเจอกันที่บ้านนะครับ รักคุณนะ แก้มหอม : ค่ะ แก้มหอมรีบปิดโทรศัพท์ ไม่อยากเห็นข้อความที่เขาบอกว่ารักเธอ ปิงปิงจะเข้ามาปลอบ “ไม่เป็นไรปิงปิง ฉันจะไม่ร้องแล้ว พรุ่งนี้ฉันมีงาน ก็จริงตามแกพูด ฉันต้องเข้มแข็งเรื่องเขาช่างมันเถอะ ฉันรักนิยายของฉัน เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ทำให้สิ่งที่ฉันรักกระทบไปด้วย” “ดีมากเพื่อน ส่วนเรื่องคุณโลมา ฉันก็อยากให้แกฟังเขาด้วย ยังไงก็เถอะจะจบรึจะไปต่อ แกก็ควรเคลียร์” แก้มหอมพยักหน้า เข้าใจทุก