Todos los capítulos de สามีเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง: Capítulo 31 - Capítulo 40

รถม้าคันใหญ่ของสกุลสวี่เคลื่อนผ่านถนนสายหลักอย่างมั่นคง ภายในมีเพียงบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งกับสตรีในชุดผ้าแพรสีฟ้าอ่อนลวดลายกลีบบุปผาที่มัดรวบผมปักปิ่นทองประดับมุกไป๋ซืออวี่นั่งเงียบเคียงข้างสามี มือเรียวยังคงจับชายผ้าคลุมไว้แน่น กับอากาศที่กำลังหนาวเย็น“อีกไม่ถึงชั่วยามก็คงถึงจวนไป๋แล้ว หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจก็ยังมีเวลาเปลี่ยนใจนะ” สวี่จื่อเฟิงเอ่ยด้วยเสียงต่ำทุ้มแต่นุ่มนวล“อยู่กับท่าน จะมีอะไรให้ลังเลอีกหรือ” ไป๋ซืออวี่ยิ้มบาง สบสายตาเขาอย่างหนักแน่นสวี่จื่อเฟิงหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือของนางไว้“ข้าจะไปพูดกับท่านพ่อเจ้าให้ชัดเจน แล้วให้แม่สื่อมาเจรจาสู่ขอตามธรรมเนียม เจ้าเป็นภรรยาข้าแล้ว ก็ต้องได้รับเกียรติอย่างคู่ควร” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่น่าฟังตั้งแต่มีนางอยู่ข้างกายเขาอ่อนโยนขึ้นมาก ทว่าสัญชาตญาณของเขาก็ยังคงอยู่ พร้อมปะทะเสมอหากนางมีภัยเสียงล้อบดไปบนพื้นหินดังเป็นจังหวะ เมื่อเดินทางผ่านถนนสายรองเข้าสู่เขตเมื่อเสียนไป่ หนึ่งชั่วยามผ่านไป รถม้าหยุดลงหน้าประตูจวนใหญ่ของสกุลไป๋สวี่จื่อเฟิงก้าวลงก่อนแล้วหันมาประคองมือหญิงสาวลงตามอย่างทะนุถนอม เขาเดินนำไปยังหน้

ในค่ำคืนที่ท้องฟ้ามืดสนิทไร้แสงดาว เรือนหลักของจวนสกุลสวี่เงียบสงัด เหล่าคนรับใช้ต่างพากันหลบเร้นสู่เรือนของตน หลังจากเสร็จสิ้นหน้าที่ในแต่ละวันภายในเรือนชั้นในของสวี่จื่อเฟิง กลิ่นหอมบางอย่างแปลกปลอมลอยมาแตะจมูก กลิ่นนั้นไม่ใช่น้ำมันหอมปกติที่ใช้ในคบเพลิงหรือเครื่องหอม หากแต่มีกลิ่นบางเบาและอบอวลแฝงไปด้วยอานุภาพกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างสวี่จื่อเฟิงที่เพิ่งกลับมาถึงเรือนขมวดคิ้วทันทีเมื่อกลิ่นนั้นแตะจมูก เขาหรี่ตาเย็นเยียบ มือข้างหนึ่งกำฝ่ามือแน่น ก่อนจะกลั้นลมหายใจเดินเข้าห้องอย่างระมัดระวังขณะนั้นเอง จางหมิ่นเอ๋อร์ในชุดบางเบาสีชมพูอ่อน เดินออกมาจากด้านในห้อง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความคาดหวัง ในเมื่อแต่งเป็นภรรยาเอกไม่ได้ นางจะเป็นภรรยารองของเขาก็ยังดี ยอมลดตัวเสียศักดิ์ศรีเพื่อความมั่นคงในจวนนี้“ท่านพี่จื่อเฟิง ข้าเพียงแค่นำยามาให้ ไม่อยากให้ท่านเหนื่อยล้าจากการเดินทาง” นางยิ้มหวาน กล่าวเสียงอ่อนโยน สายตาเต็มไปด้วยเล่ห์กลสวี่จื่อเฟิงปรายตามองถ้วยยาในมือนาง พลันแค่นหัวเราะเย็น“เจ้าคิดว่ายานั่นจะได้ผลกับข้างั้นหรือ” พูดจบก็ชักมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อ เขวี้ยงไปผ่านต้นคอของนางทะลุไปป

แสงจันทร์อาบทั่วฟ้า ท่ามกลางความเงียบงันของราตรีในเมืองหลวง แต่สำหรับสวี่จื่อเฟิงแล้ว ความเงียบเช่นนี้กลับไม่อาจทำให้ใจสงบลงได้เลยซื่อจื่อวัยยี่สิบเอ็ดออกจากหอนอน ทะยานตัวขึ้นหลังคาอย่างคล่องแคล่ว ด้วยวิชาตัวเบาอันแสนล้ำลึก เขาลอบออกจากจวนสกุลสวี่ มุ่งหน้าไปยังเมืองเสียนไป่ที่ซึ่งหัวใจของเขารออยู่เสียงเคาะเบา ๆ ดังขึ้นที่หน้าต่าง“ข้าเอง” เสียงต่ำอันคุ้นเคยทำให้ไป๋ซืออวี่ลอบยิ้ม ก่อนจะเดินมาเปิดบานหน้าต่างไม้เบา ๆ เห็นเงาคุ้นตาในชุดสีดำ ปีนเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม“ท่านจะมาทุกคืนให้ได้ใช่ไหมเจ้าคะ”“หากเจ้ารออยู่ ข้าก็จะกลับมาทุกคืน”ไป๋ซืออวี่ส่ายหน้าพลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหลบสายตาเล็กน้อย แล้วกล่าวเหมือนเอ่ยลอยๆ“ย่องมาราวกับโจรผู้ร้าย ข้าอยากได้สามีเป็นขุนนางนะเจ้าคะ ไม่ใช่โจร”“...” สวี่จื่อเฟิงที่เพิ่งนั่งลงข้างนางชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เอียงหน้ามามองนางด้วยแววตาจริงจัง“เจ้าต้องการเช่นนั้นหรือ... สามีที่เป็นขุนนาง”ไป๋ซืออวี่แสร้งทำเป็นนิ่งคิด แล้วตอบอย่างอ่อนโยน “ข้าแค่นึกว่าหากท่านพี่มีหน้าที่มั่นคง ข้าคงไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครกล้ามองท่านด้วยสายตาดูถูก หรือคิดทำร้ายเราอีก”

ภายในห้องหอสงบเงียบ เจ้าสาวในชุดแดงนั่งนิ่งบนเตียงมงคล“คุณหนูช่างงดงามยิ่งนัก วันนี้ซื่อจื่อเห็นเข้าเป็นต้องตกตะลึงแน่เจ้าค่ะ” เสี่ยวหรูเอ่ยอย่างยิ้มแย้มไป๋ซืออวี่ยิ้มบางๆ “ข้าเพียงหวังว่าเราจะได้เริ่มต้นอย่างสงบสุข”แต่ยังไม่ทันสิ้นคำ ประตูห้องถูกกระชากเปิดออกอย่างรุนแรง เสียงดัง ปัง! ดังสนั่น ทำเอาเสี่ยวหรูสะดุ้งโหยง เงยหน้ามองทันที“นั่นใคร กล้าดีอย่างไรบุกห้องหอของคุณหนูข้า แล้วยังใส่ชุดแบบเดียวกันเข้ามาอีก” เสี่ยวหรูที่ไม่รู้จักจางหมิ่นเอ๋อร์มาก่อนรีบปกป้องผู้เป็นนาย เอาตัวมายืนขวางแล้วกางแขนออกกว้าง“ซูหลาน จับมันไว้” จางหมิ่นเอ๋อร์ออกคำสั่งหญิงสาวในชุดแดงเข้มเดินเข้ามาอย่างเยือกเย็น กระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกแล้วสบตากับไป๋ซืออวี่โดยตรง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยแววเย่อหยิ่งและเกลียดชัง“เจ้ากล้านักที่บุกห้องหอของข้า” ไป๋ซืออวี่กล่าวเสียงเย็น ดุชุดเจ้าสาวที่ใส่เลียนแบบก็พอเดาแผนการได้“ข้าคิดดูแล้ว คนอย่างเจ้าก็ไม่มีคุณสมบัติจะได้แต่งกับเขา” จางหมิ่นเอ๋อร์กล่าว นางอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเพื่อรอวันนี้ไป๋ซืออวี่ลุกขึ้นยืน มองเสี่ยวหรูที่กำลังตบตีกับซูหลานไม่ยอมให้จับตัว ก่อนที่เสี่ยวหรูจ

ภายในเรือนหลักของจวนสกุลสวี่ จางหมิ่นเอ๋อร์คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าสวี่หลุนจื่อผู้นำตระกูลสวี่ ใบหน้าของนางบวมช้ำจากการถูกตบ ฟันบนด้านซ้ายที่เป็นเขี้ยวเล็กๆ หลุดร่วงไปหนึ่งซี่จนต้องเม้มปากปกปิดเอาไว้ด้วยความอับอายแต่กระนั้นสีหน้าของนางก็ยังคงซีดเผือดและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ถูกทำร้ายขนาดนี้แทนที่เขาจะเป็นห่วงกลับมองนางด้วยสายตาที่ผิดหวัง จางหมิ่นเอ๋อร์ไม่เคยเห็นเขามีสีหน้าเช่นนี้มาก่อนสวี่หลุนจื่อยืนอยู่หน้าบันไดขั้นสูงของห้องโถง ท่าทางองอาจ หลังเหยียดตรงแม้จะอายุมากแล้ว สายตาทอดมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบงันนานนับก้านธูป“เจ้ารู้ตัวหรือไม่ ว่าเจ้าทำเรื่องอันใดลงไป” เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่หนักแน่นและเปี่ยมด้วยแรงกดดันสวี่จื่อเฟิงและไป๋ซืออวี่นั่งฟังนิ่ง เรื่องนี้สุดแล้วแต่ผู้เฒ่าสวี่จะตัดสินออกมาเป็นอย่างไร พวกเขาแค่เข้ามานั่งรับฟังเท่านั้น“ข้าแค่... ข้าแค่ไม่อยากถูกทอดทิ้ง ข้ากลัว…” จางหมิ่นเอ๋อร์เม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาแดงก่ำสวี่หลุนจื่อหลับตาลงชั่วครู่ ลมหายใจหนักแน่นระบายออกจากอก“ข้ารับเจ้ามาเลี้ยงดู ปรนเปรอเจ้าดั่งหลานในสายเล