Todos los capítulos de สามีเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง: Capítulo 21 - Capítulo 30

กลางป่าลึกเงียบสงบไร้เสียงผู้คน บ้านไม้ที่สร้างขึ้นอย่างมั่นคงท่ามกลางต้นไม้ใหญ่รายล้อม ตั้งตระหง่านเงียบงัน แม้จะเคยเป็นของชายผู้เหี้ยมโหด แต่บ้านหลังนี้กลับแข็งแรงและปลอดภัยกว่าที่ใดทั้งหมดสวี่จื่อเฟิง เป็นฝ่ายเลือกสถานที่แห่งนี้สำหรับหลบซ่อนตัวกับภรรยา เพราะเขาเองเป็นคนวางค่ายกลไว้รอบบริเวณเมื่อครั้งยังเป็นนักฆ่าภายใต้คำสั่งของหลี่ฉางเฟย รอบตัวมีค่ายกลซับซ้อน หากไม่ใช่เขาก็ยากที่คนอื่นจะเข้ามาถึงที่นี่ภายในบ้าน มีแสงไฟตะเกียงส่องสว่างนวลตา กลิ่นไม้แห้งแตะจมูกชวนให้นึกถึงอดีตอันหนาวเหน็บในห้องนอน ไป๋ซืออวี่นั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง ผ้าคลุมไหล่บางเบาหล่นจากบ่าอย่างไม่รู้ตัว นางเหม่อมองออกไปยังทิวไม้เบื้องนอก แต่ในใจกลับไม่เห็นสิ่งใดเลย“ฆ่าเขา” คำอนุญาตที่นางให้สามีสังหารลุงของตนเองยังก้องในโสตประสาท ทั้งชีวิตนางไม่เคยฆ่าสัตว์น้อยใหญ่ แต่สถานการณ์ที่บีบบังคับนั้นทำให้นางต้องตัดสินใจให้สวี่จื่อเฟิงสังหารเขา ไม่ให้มือของบิดาแปดเปื้อนไป๋เยี่ย ชายผู้ที่ตลอดชีวิตเป็นดั่งญาติผู้ใหญ่ที่เปี่ยมเมตตา คนที่อยู่เคียงข้างในยามทุกข์ยาก พาไปหาหมอ ดูแลไม่ห่าง ผู้ชายคนนั้นกลับรักนางในฐานะหญิงคนหนึ่

สายลมหนาวพัดผ่านหลังคาเรือนอย่างเงียบงัน เงาของต้นหลิวไหวแกว่งไปตามแรงลมกลางลานกว้างของจวนเสนาบดีโจวเปี้ยนสวี่จื่อเฟิง สวมเสื้อคลุมดำสนิท ปิดคลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า ลมหายใจของเขานิ่งราวกับไม่ใช่สิ่งมีชีวิต เส้นทางที่เขาใช้แฝงตัวเข้าจวนเสนาบดีไม่มีแม้แต่เสียงฝ่าเท้าสัมผัสกับกระเบื้องแววตาคมกริบกวาดมองไปรอบด้าน ทุกฝีก้าวของเขาผ่านการคำนวณและระแวดระวัง หากมีการเคลื่อนไหวแม้เพียงปลายนิ้ว ทหารยามก็จะไม่รู้ตัวตามคำบอกเล่าจากไป๋ซืออวี่ โจวฮูหยินแห่งจวนเสนาบดี นางเป็นเจ้าของลายผ้าปักผืนที่เขาคุ้นอยู่ในความทรงจำเขาแฝงตัวอยู่บนชายคา หยุดนิ่งเมื่อนัยน์ตาสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่ง หญิงผู้สูงศักดิ์ในชุดนอนบางคลุมด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีเงิน ยืนมองแสงจันทร์ตรงริมศาลาใบหน้านั้นช่างละม้ายกับมารดาของเขาในความทรงจำยิ่งนัก คิ้วเรียวสูง ดวงตาระยับเย็นสงบ ปากบางมีรอยเศร้าซ่อนอยู่เขาเผลอกัดฟันแน่น ใจเต้นรัว... ไม่ใช่เพราะความกลัว หากแต่เป็นความสับสน ความห่วงหา และ ความหวัง“นางอาจไม่ใช่... แต่นางอาจรู้จักนางผู้เป็นมารดาข้าก็ได้” เขาตัดสินใจจะไม่รีบร้อนกลับ จะอยู่ที่นี่ เพื่อสืบความจริงรุ่งเช้า สวี่จื่อ

เสียงฝีเท้าของคนแปลกหน้าคู่หนึ่งก้าวผ่านซุ้มประตูใหญ่ของจวนสวี่สวี่จื่อเฟิง แต่งกายเรียบร้อยในชุดสีน้ำหมึกเรียบขรึม ข้างกายเขาคือหญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามอ่อนหวาน ไป๋ซืออวี่ แม้นางจะมาด้วยรอยยิ้มสงบ หากหัวใจกลับเต้นแรงไม่เป็นจังหวะคนเฝ้าประตูและบ่าวไพร่ต่างเบิกตากว้างเมื่อเห็นบุรุษผู้นั้นเดินเข้ามาพร้อมหยกประจำตระกูลสวี่ หยกประจำตัวของท่านสวี่หยางอวิ๋น บุตรชายที่เสียชีวิตไปแล้ว“ข้าสวี่จื่อเฟิง บุตรชายของสวี่หยางอวิ๋น และเยี่ยฟางหนิง ขอพบผู้นำตระกูลสวี่ เพื่อยืนยันสายเลือด”ภายในห้องโถงจวนหลัก เงาสูงของชายชราในชุดผ้าไหมราคาแพงยืนอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยของวัย หากแววตายังคมกริบและมองทะลุได้ถึงความแน่วแน่และซื่อตรงของผู้ที่มาถึงสวี่หลุนจื่อมองหยกในมือด้วยดวงตาสั่นไหว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนเบื้องหน้า“หยกนี้มีเพียงบุตรชายข้าเท่านั้นที่พกติดตัว หากเจ้าคือหลานข้า จงพิสูจน์”เขาสั่งให้จื่อเฟิงถอดเสื้อออก แล้วสำรวจที่แผ่นหลังของเขา มีรอยปานแดงรูปพระจันทร์เสี้ยว แม้จะมีแผลเป็นบางส่วนบดบัง แต่มองอย่างไรก็ไม่ผิดแน่สวี่หลุนจื่อทรุดตัวลงจับไหล่ทั้งสองข้างของหลานชาย นั่งลงไปข้างๆ

เมื่อคำสั่งแต่งงานไม่เป็นผล สวี่หลุนจื่อก็นั่งคิดแผนการที่จะแยกทั้งสองออกจากกัน เขาถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ในตอนนั้นเองบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดถูกขัดจังหวะด้วยสาวใช้คนหนึ่ง“เรียนท่านโหว ซื่อจื่อและคุณหนูไป๋ขอเข้าพบเจ้าค่ะ”ชายชราพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงตอบรับ จากนั้นไม่นานสวี่จื่อเฟิงและไป๋ซืออวี่ก็เข้ามาบรรยากาศของห้องโถงเย็นเยียบ ขุนนางอาวุโสยกถ้วยชาขึ้นมาจิบชาช้าๆ พยักหน้าให้บ่าวถอยออกไป ก่อนเหลือบตามองไปยังหลานชาย แล้วเลื่อนสายตาไปยังหญิงสาวผู้มากับเขา “ท่านปู่ หลานมาเพื่อขอให้ท่านปู่ช่วยจัดพิธีแต่งงานให้หลานกับซืออวี่อย่างถูกต้อง ขอท่านปู่เมตตาเราทั้งสอง” เขาคุกเข่าลงกับพื้น ไป๋ซืออวี่ก็คุกเข่าตาม นางก้มหน้าด้วยความกังวล“จื่อเฟิง” เสียงของผู้เฒ่าเอ่ยอย่างหนักแน่น แม้นุ่มนวลแต่แฝงแรงกดดัน“ตอนนี้เรื่องของเจ้ากับนางเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ไปทั่ว ข้าจึงเห็นว่าเพื่อรักษาชื่อเสียงของจวนสกุลสวี่ ไม่ควรให้เจ้าและนางอยู่ร่วมเรือนกัน”สวี่จื่อเฟิงนิ่งงัน ดวงตาคมเข้มทอดมองปู่ด้วยแววไม่พอใจทันที แม้เขาจะไม่ตอบโต้ แต่กล้ามเนื้อบนกรามก็ขบแน่นผู้เป็นปู่รู้สึกถึงความเย็นชาแล

ยามนั้นลมเย็นพัดผ่านรอบระเบียงเรือนหลักของจวนสกุลสวี่ สวี่จื่อเฟิงและไป๋ซืออวี่นั่งพูดคุยกันอยู่ที่ศาลาไม้ไผ่ด้านข้างเรือนใหญ่ ข้างๆ คือเสี่ยวไป๋ที่นั่งเล่นพร้อมผักกาดขาวของโปรดและผลไม้บางส่วน แต่ไม่ค่อยแตะต้องนักเพราะตอนนี้สิ่งที่มันสนใจคือกระต่ายขาวอีกตัวที่อยู่ตรงหน้า“ดูสิท่านพี่ พอเจอสาวแล้วก็ไม่ตะกละเช่นเคย”“ดีแล้ว พุงกลมๆ ของมันจะได้ยุบลงเสียบ้าง” สวี่จื่อเฟิงกล่าวขึ้น พร้อมกับมองแววตาเปล่งประกายมีความสุขของภรรยาด้วยความรักใคร่“ท่านพี่ได้มันมาจากที่ใด” นางหันมาถามเขา“วันก่อนข้าได้ยินบ่าวในเรือนพูดคุยกันว่าจับกระต่ายขาวได้ จะย่างมันกิน ข้าเลยซื้อมันมาด้วยเงินหนึ่งตำลึง คิดว่าจะเอามาเป็นเพื่อนให้เสี่ยวไป๋ของเจ้า ไม่คิดว่ามันจะเป็นตัวเมีย”“หนึ่งตำลึงเชียวหรือ นี่ท่านคิดอะไรอยู่” นางถามด้วยความตกใจ ก่อนจะถอนหายใจ ลืมไปว่าสามีของนางไม่เหมือนผู้ใด และไม่มีผู้ใดทุ่มเทเพื่อความสุขของภรรยาเท่าเขาอีกแล้ว“ช่างเถอะ ตอนนี้เสี่ยวไป๋ของเราตอนนี้มีคู่แล้ว ข้าจะตั้งชื่อมันว่าอย่างไรดี หยวนหยวนดีหรือไม่ ตัวมันก็กลมกว่าเสี่ยวไป๋ของเราอีกด้วย” นางถามความเห็นของเขา“ตามใจเจ้า ข้าเห็นดีด้วยทุกอ