All Chapters of สามีเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง: Chapter 41 - Chapter 45

กลางป่ารกร้างท้ายเมืองหลวงทางทิศใต้ จางหมิ่นเอ๋อร์และซูหลานถูกมัดมือไพล่หลังด้วยเชือกหลวมๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทว่าพอคิดจะหนีก็พบว่ามีสายตาของคนของสวี่จื่อเฟิงคอยจ้องอยู่ทุกมุมทางโหวซื่อจื่อยืนสงบนิ่งที่ข้างต้นไม้สูงใหญ่ สีหน้าเย็นชา มือไพล่หลัง ท่าทางไม่ต่างจากพญาเหยี่ยวที่กำลังมองเหยื่อดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง“ท่านจะพาข้าไปที่ใด” นางถามเสียงสั่น“เข้าป่าลึกกว่านี้แล้วสังหารเจ้าโยนให้สัตว์ป่าแทะกิน เจ้าตายแล้วเท่านั้นข้าจึงจะวางใจ” เขาตอบเสียงเรียบ“หากจะฆ่าข้า ท่านข้าไปนานแล้ว”“เพราะภรรยาข้าขอร้องไว้ไม่ให้มือเปื้อนเลือด แต่ดูให้ดีว่าข้าไม่เคยลังเลแม้แต่จะฆ่าคนตรงหน้า”สิ้นคำชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดชาวบ้านธรรมดาถูกลากเข้ามาตรงหน้า  เขาแสร้งร้องขอชีวิต พลางดิ้นรนเหมือนเหยื่อจริง“เจ้าไม่ต้องห่วง” สวี่จื่อเฟิงกล่าวกับชายผู้นั้นด้วยน้ำเสียงแฝงแววเหี้ยม“ข้าจะทำให้เจ้าตายอย่างเจ็บปวดที่สุด ใครใช้ให้เจ้าเดินชนภรรยาของข้า”จากนั้นมีดในมือก็ฟาดเฉียงลงไป เลือดปลอมพุ่งกระเซ็นอย่างแม่นยำ กลิ่นคาวจางๆ ที่เตรียมไว้กระจายไปท

สวี่จื่อเฟิงเดินเร็วแทบกลายเป็นวิชาตัวเบาเข้าไปในเรือนของท่านปู่ ขณะนั้นสวี่หลุนจื่อกำลังนั่งจิบชา  นั่งอ่านรายการบัญชีที่หลานสะใภ้ทำอย่างละเอียดด้วยความชื่นชม“ท่านปู่” เสียงของสวี่จื่อเฟิงดังขึ้นก่อนตัวจะมาถึงสวี่หลุนจื่อเงยหน้าขึ้น มองหลานชายที่ปกติเงียบขรึม แต่ตอนนี้กลับมีรอยยิ้มเปื้อนหน้าเหมือนเด็กหนุ่มผู้เพิ่งได้ขนมโปรด“อะไรของเจ้า รีบวิ่งอย่างกับถูกหลานสะใภ้ไล่”“นางท้อง” เขาเอ่ยแทรก รอยยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าเปล่งประกาย บ่งบอกว่าข่าวที่น่ายินดีนี้เป็นเรื่องจริง“หา?” ท่านปู่วางถ้วยชาลงอย่างไม่รู้ตัว ขมวดคิ้ว ก่อนค่อยๆ ลุกขึ้น“เจ้าว่าอะไรนะ”“ภรรยาของข้า ไป๋ซืออวี่นางตั้งครรภ์ ท่านปู่ ข้าจะได้เป็นพ่อคนแล้ว” เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยตอนที่พูดประโยคนั้นจบลงสวี่หลุนจื่อยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนริมฝีปากจะแตะรอยยิ้มอ่อนโยน และตาเริ่มแดงวาวด้วยความปลื้มใจ“สวรรค์เมตตา ข้าคิดว่าข้าคงไม่ได้อยู่จนเห็นวันนี้เสียแล้ว”“ข้าจะดูแลนางและลูกให้ดีที่สุด ท่านปู่ไม่ต้องเป็นห่วง”“ลูกเจ้าต้องแข็งแรง ข้าจะให้ห

สายลมอ่อนในฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านลานฝึกกว้างเบื้องหลังจวนสกุลสวี่ กลิ่นหอมบางเบาของเหล่าบุปผาในสวนลอยคลุ้งอยู่ในอากาศในลานฝึก สวี่จื่อเฟิงในชุดฝึกสีเข้มกำลังก้มตัวสอนท่ารำดาบให้กับเด็กชายวัยห้าขวบที่ยืนถือดาบไม้ด้วยความตั้งอกตั้งใจ“มั่นใจในฝีเท้า กำมือให้แน่น อย่ารีบร้อน” เสียงของเขานุ่มลึก แต่แฝงไว้ด้วยความเข้มงวดที่แผ่วเบา เด็กชายพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะทำท่ารำอีกครั้ง ดวงตาสดใสเปล่งประกายเหมือนอยากจะให้บิดาภูมิใจห่างออกไปใต้ต้นหลิวริมศาลา ไป๋ซืออวี่ในชุดผ้าแพรสีอ่อน นั่งพิงหมอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ มองดูบุตรีวัยสามขวบวิ่งเล่นอยู่ไม่ไกลกับลูกๆ ของเสี่ยวไป๋ เด็กหญิงหัวเราะคิกคักให้อาหารกระต่ายเหล่านั้น แล้วพูดเจื้อยแจ้วอย่างมีความสุขไป๋ซืออวี่มองภาพบุตรสาววิ่งเล่นด้วยสายตาที่เอ็นดู ก่อนจะปรายตามองไปยังสามีและลูกชายที่ยังคงฝึกอยู่กลางลาน สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความอ่อนโยน และแววตาของความพึงใจในชะตาชีวิตที่มอบให้ทุกสิ่งอย่าง“พอแค่นี้ก่อนเถอะ ดื่มน้ำพักเสียหน่อย” เสียงหวานของนางเอ่ยเรียกเบาๆสวี่จื่อเฟิงละสายตาจากลูกชาย หันไปยิ้มให้ภรรยาอย่างอ่อนโยน