All Chapters of สามีเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง: Chapter 1 - Chapter 10

ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ ร่างหนึ่งนอนฟุบอยู่เหนือพื้นดิน เลือดสีแดงสดย้อมชุดดำจนแทบมองไม่ออกว่ากำลังได้รับบาดเจ็บสวี่จื่อเฟิง นักฆ่าผู้เย็นชาไร้หัวใจ บัดนี้กลับนอนแน่นิ่งด้วยบาดแผลฉกรรจ์ที่ฟันเข้าที่หัวไหล่ ดวงตาคมหลุบปิดภายใต้หน้ากากที่ปิดบังครึ่งหน้า ร่างกายหมดแรงไปกับภารกิจล้มเหลวเป็นครั้งแรกในชีวิตเสียงกีบม้าเริ่มดังใกล้เข้ามา ขบวนรถม้าของตระกูลไป๋กำลังเดินทางผ่านเส้นทางป่า ตรงไปยังอารามนอกเมืองเพื่อขอพรทว่าในขณะที่ขบวนรถม้าเคลื่อนไปตามเนินเขา เสียงร้องของม้าเบิกทางก็ดังขึ้นอย่างตื่นตกใจ ก่อนจะหยุดลงกะทันหัน“มีผู้ชายบาดเจ็บอยู่ข้างทางเจ้าค่ะ” เสียงสาวใช้ตะโกนลั่น พลางชะโงกหน้ามองไปยังร่างที่เกือบกลืนหายไปกับพื้นหญ้าม่านรถม้าเลิกขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นหญิงสาวในชุดเรียบง่ายสีฟ้าอ่อน ใบหน้าสวยสงบนิ่ง ดวงตาคมนุ่มนวลเต็มไปด้วยความเมตตา“หยุดรถ”ไป๋ซืออวี่รีบลงจากรถม้า ฝ่าหมอกเข้าไปดู ท่ามกลางใบไม้เปียกชื้นและกลิ่นเลือดจางๆ ชายหนุ่มผู้หนึ่งนอนแน่นิ่ง เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเลือดแผลฉกรรจ์ที่ไหล่ยังคงมีเลือดซึม ใบหน้าถูกปิดด้วยหน้ากากครึ่งใบหน้าเห็นเพียงใบหน้าส่วนล่างและริมฝีปากที่แห้งผากของเ

ลานฝึกยามเช้า ภายในจวนนายอำเภอเสียงไม้กระทบดินดังเป็นจังหวะ ทหารเวรหลายสิบคนต่อแถวเรียงหน้ากระดาน กำลังฝึกความแข็งแกร่งของร่างกายในบรรดานั้น มีเพียงอิ่นเฟิงที่โดดเด่นกว่าใคร ท่วงท่าของเขาแม่นยำเกินกว่าทหารระดับล่างทั่วไป ท่ามกลางความสงสัยของครูฝึก“เจ้านี่ฝึกมาแนวไหนกันแน่” ครูฝึกเอ่ยถามขณะจ้องมองท่าปัดป้องของเขาที่ไร้ช่องโหว่“ข้าเคยผ่านศึกชายแดนมาบ้าง” เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะปล่อยหมัดซัดลงกลางทวนด้วยแรงพอดิบพอดีจนไม้หักกลาง“เจ้าชื่ออิ่นเฟิงหรือ” เสียงทรงอำนาจของนายอำเภอดังขึ้น ขณะจ้องชายหนุ่มตรงหน้าทุกคนหยุดการฝึกแล้วทำการเคารพผู้มาเยือน“ขอรับ” สวี่จื่อเฟิงยืนนิ่งอย่างนอบน้อม“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเป็นผู้ช่วยหลานสาวของข้าจากเงามีดนักฆ่าได้ทัน ฝีมือไม่เลว”“แค่หน้าที่ขอรับ” สวี่จื่อเฟิงในนามอิ่นเฟิงโค้งศีรษะเล็กน้อย“อืม เจ้าขึ้นมาเฝ้าด้านในให้ข้าโดยตรงเถิด ข้างกายข้าต้องการคนเก่งกล้าอย่างเจ้า”ดวงตาคมสีเข้มของเขาไม่เผยความรู้สึก แต่ในใจกลับเต้นแรงนี่คือโอกาสในการเข้าใกล้เป้าหมาย และโอกาสที่จะอยู่ใกล้นางหลังได้รับหน้าที่ใหม่ สวี่จื่อเฟิงเดินตรวจตราบริเวณโถงด้านใน ระหว่างเสาแกะสลักท

เรือนหลักของจวนสกุลไป๋ที่โอ่อ่า หญิงสาวในชุดสีอ่อนสะอาดตาเดินทอดน่องไปตามทางเดินในสวนของจวนไป๋ซืออวี่มาหา ป้าสะใภ้ทั้งสองของตนเพื่อพูดคุยเรื่องสมุนไพรที่ใช้ในโรงครัวตามคำขอของลู่ชิงชิง ในขณะที่จางฮูหยินก็มาเยี่ยมเยียนตามคำเชิญของเจ้าของเรือน โดยมีทหารของจวนนายอำเภอตามมา และหนึ่งในนั้นคือสวี่จื่อเฟิงเขายืนที่หน้าประตู มองดูคุณหนูเรือนรองเดินเข้ามา นางสบตาเขาเล็กน้อย ไม่มั่นใจนักว่าเขาใช่บุรุษนิรนามในหน้ากากที่ตนเคยช่วยเหลือหรือไม่ แต่ก็ไม่ลืมที่จะมอบรอยยิ้มบางๆ ขณะเดินผ่านที่ทหารยามที่เคยช่วยชีวิตตนเอาไว้เมื่อหลายวันก่อนหัวใจของสวี่จื่อเฟิงเต้นแรง รอยยิ้มของนางทำให้เขาถึงกับสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น“คารวะป้าสะใภ้ลู่ ป้าสะใภ้เฉิน” นางย่อกายคารวะอย่างอ่อนช้อยเมื่อเข้าไปถึงกลางห้องโถง“นั่งลงก่อนสิ” ลู่ชิงชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“เรื่องสมุนไพรที่ข้าจะถามเจ้า เอาไว้ก่อน วันนี้จางฮูหยินมาเยี่ยมเยียน เรามาดื่มชาแล้วพูดคุยกันดีหรือไม่ พอดีว่ามีใบชาที่ถูกส่งมาจากทางเหนือ รสชาติดีเลยทีเดียว” ไป๋ฮูหยินกล่าวแล้วพยักหน้าให้บ่าวคนสนิทไปจัดการสวี่จื่อเฟิงมองดูลู่หานที่ตอนแรกเดินวนเวียนอย

ในห้องโถงโอ่โถงประดับด้วยม่านสีหม่น กลิ่นธูปยังไม่จางหายจากการสวดส่งวิญญาณลู่ชิงชิงเสียงแจกันกระเบื้องกระทบพื้นดัง ขณะที่ไป๋เยี่ย ระเบิดอารมณ์ด้วยฝ่ามือกระแทกโต๊ะไม้ล้มลงจนแจกันแตกเป็นเสี่ยง“ใครมันบังอาจ ใครมันกล้าสังหารภรรยาข้าในจวน ขโมยหลานสาวข้าไปต่อหน้า”ดวงตาของเขาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นเทาด้วยโทสะ ทั้งความเศร้า ความเสียหน้า ความตายภรรยานั้นไม่ได้เสียใจไปมากกว่าการหายตัวไปของหลานสาว ความคลั่งไคล้ที่มีต่อไป๋ซืออวี่หลอมรวมกันอย่างบิดเบี้ยวข้างกายมีทหารยามวัยหนุ่มคุกเข่ารายงานเสียงหนักแน่น“จากร่องรอยในห้อง สันนิษฐานได้ว่านางถูกลอบวางยากำหนัด เหมือนว่าคุณชายลู่จะเข้ามาช่วยแต่ถูกสังหาร นายหญิงกับบ่าวข้างกายเองก็คงจะเข้ามาช่วยแต่ก็ถูกสังหารตามไปเช่นกัน และชายที่น่าจะเป็นคนร้าย สวมชุดองครักษ์ของจวนนายอำเภอจาง ตอนนี้เรายังตามตัวไม่พบ”“สารเลว!” ไป๋เยี่ยตวาดลั่น ตบโต๊ะอีกครั้งจนบ่าวไพร่รอบข้างสะดุ้งเฮือกเขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากวาดไปทั่วทั้งห้อง ก่อนชี้นิ้วกร้าวไปยังหัวหน้าหน่วยทหารยาม“ข้าต้องการตัวไป๋ซืออวี่กลับมา ไม่ว่าตายหรือเป็น และชายที่พานางหนีไปข้าจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ”ทุกคนใน

กลางดึกในคืนนั้น ไป๋ซืออวี่นอนไม่หลับด้วยเสียงของสัตว์ป่าที่ร้องโหยหวน ก่อนหน้านี้ที่มีนักฆ่าผู้นั้นอยู่ด้วย นางกลัวเขามากกว่าจนลืมหวาดกลัวบรรยากาศเช่นนี้ไปนางมั่นใจว่าอิ่นเฟิงผู้นี้ไม่ใช่ทหารยามธรรมดา ตั้งแต่ที่ไฝปลอมนั้นไม่อยู่นางก็รู้แล้วว่าอิ่นเฟิงคือชื่อปลอม แววตาที่เต็มไปด้วยแรงสังหารของเขา นางรู้ว่าเขาคือบุรุษนิรนามภายใต้หน้ากากครึ่งใบหน้าผู้นั้นเสียงหอนรับกันของหมาป่าทำให้นางขดตัวด้วยความหวาดกลัว เตียงไม้ไผ่ที่เขาทำแข็งจนนางปวดหลัง แต่ก็ยังดีกว่านอนพื้นดินที่เย็นเยียบ ในขณะที่เขาออกไปนอนนอกกระท่อม เพราะให้เกียรตินาง เรื่องนี้ทำให้นางซาบซึ้งอยู่บ้าง แต่ก็ไม่สามารถหักล้างกับเรื่องที่เขาสังหารคนต่อหน้านางได้นางคำนวณเวลาที่เขาจะกลับมา คาดว่าคงต้องใช้เวลานานหน่อย แต่ไม่เท่าตอนที่พานางมา ระหว่างทางคนผู้นั้นต้องฉุดดึงนางมา แล้วกลับไปกลบร่องรอย นางเหนื่อยเขาก็พานางหยุดพัก ใช้เวลาสองวันกว่าจะมาถึงกระท่อมหลังนี้มิใช่เรื่องง่าย แต่เขาเดินทางคนเดียว อย่างน้อยพรุ่งนี้ตอนสายก็คงกลับมาถึงแล้วเสียงใบไม้แห้งที่ถูกเหยียบย่ำอยู่นอกกระท่อมไม้ไผ่ทำให้นางเกิดความกังวล ไม่ว่าคนหรือสัตว์ตอนนี้ก็