สามีเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง

สามีเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง

last update최신 업데이트 : 2026-01-29
작가:  ฝ้ายสีคราม연재 중
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
45챕터
398조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อนางถูกรักโดยนักฆ่า ความรักของเขาช่างน่าหวาดหวั่นมากกว่าหวานซึ้ง แต่สุดท้ายเมื่อได้ใกล้ชิดกัน นางกลับพบว่าภายใต้ความอำมหิตนั้นกลับเต็มไปด้วยเบื้องหลังที่คาดไม่ถึง

더 보기

1화

ตอนที่ 1 สตรีผู้อ่อนโยน

"Please just look at the evidence I actually provided instead of blindly following these lies," I choke out, the metallic taste of my own blood coating my tongue like toxic syrup.

My knees hit the jagged stone stage of the Moon Ascension Ceremony and the impact jars my teeth. The silver chains anchoring my wrists to the iron pillars bite deep into my raw skin. I look up at the sea of jeering faces. They are beautiful monsters in expensive tailored suits and silk gowns. They look at me with such rehearsed disgust that I almost laugh. Almost. The Alpha King is dead. His royal blood has stained the marble steps, and every single pair of eyes in this stadium is locked onto me like I am the center of some sick, twisted orbit.

"Don't pretend you were saving him, you pathetic little gutter rat," the Headmaster hisses, his voice amplified by the stadium speakers to a booming, soul-crushing volume.

He holds up a dossier of fake photographs. I see my own face photoshopped into blurry, dark corners of the crime scene. It is a masterpiece of deception. The crowd roars, a primal sound of pure hatred that vibrates through my sternum. I scan the front row. My heart does a stuttering skip when I spot Clara. My best friend. My roommate for three years. The girl who shared my last crust of bread when the dining hall staff refused to serve me. She is wearing a dress that costs more than my entire family's estate. She is not crying. She is looking at me with the cold, bored indifference of someone who has just cashed a very large check.

"Tell them the truth, Clara," I whisper, though the sound is swallowed by the howling wind and the jeering mob.

Clara steps up to the microphone, her posture perfect. She glances at me, and for one fleeting, devastating moment, our eyes lock. There is no regret in her gaze. There is only calculated ambition. She adjusts her diamond necklace, the stones catching the sickly red light of the Blood Moon. She smiles at the judges, a shy, practiced movement that makes the entire stadium quiet down in anticipation.

"Evelyn told me she hated the Alpha King for holding us back," Clara lies, her voice clear and steady. "She said he deserved to bleed out in the dirt just for existing."

The crowd erupts again. The sound is a physical force. People are throwing stones, insults, and rotten produce, but I barely feel the impact. I am staring at the three Alpha heirs standing behind the judges. Jayson Ashford. His face is a mask of marble, his blue eyes as empty as a vacuum. He doesn't even look at me. He is looking at his reflection in the glass of his tablet. Simon Ricafort is pacing behind him, his fists clenched, his jaw set in a display of performative rage that makes me want to scream at the absurdity of it all. Then there is Rafael Blackvale. He is leaning against a pillar, his arms crossed, his gaze fixed on the horizon. He is the only one who looks bored. He looks like a man who knows this is all a game and he is simply waiting for the final score.

"I didn't do it!" I scream, the words tearing through my throat.

The Headmaster turns to the crowd, his arms raised like a conductor leading a symphony of doom. "The Omega Assassin has spoken her final pathetic words. Justice will be served tonight."

He nods to the executioner, a hulking man in a leather hood who steps out from the shadows. The blade he carries is ancient, etched with runes that hum with a low, vibrating frequency. I feel the weight of my life pressing down on me. I think about the three years of starvation, the beatings, the constant degradation. I think about the times I walked on broken glass just to keep the academy hallways clean for these pampered, entitled creatures. And for what? So I could die on a stage for a crime I didn't even commit.

"Jayson, please," I call out, my voice cracking. "You know I couldn't have gotten past the security wards. You know this is a setup."

Jayson finally turns his head. He looks at me for a fraction of a second, his expression showing nothing but detached amusement. He leans over to whisper something to Simon, and they both laugh. A cold, hollow sound that rings in my ears louder than the thunder rolling in from the mountains. They aren't just letting me die. They are enjoying the show. They are the audience for my funeral.

"Rafael, you were there!" I shout, turning my head toward him as the executioner raises his weapon. "You saw me in the library when the alarm went off!"

Rafael moves. He steps off the platform, his eyes finally meeting mine. There is a spark of something sharp and unreadable in his gaze. It is not pity. It is not even anger. It is curiosity. He looks at me like he is reading a book and he is disappointed in the ending. He doesn't say a word. He just turns his back and walks toward the exit. He doesn't care. None of them do. They are the wolves, and I am just the sheep they decided to slaughter for the sport of it.

The executioner stands over me. I smell the ozone and the heavy, metallic tang of the blade. I look up at the Blood Moon, the crimson orb glowing like an angry eye in the night sky. The pain is starting to fade into a numb, surreal detachment. I see my own life flashing before me, not in a grand cinematic sweep, but in tiny, pathetic fragments. A cold dorm room. A pile of laundry. A professor laughing while he failed my exam. The betrayal of a friend. The indifference of an Alpha.

"Wait," I gasp, my lungs burning.

The blade swings. It is quick. It is efficient. It is everything they promised me I would never be. I feel the cold steel bite into my neck, the world rushing away from me in a dizzying blur of red and shadow. I hit the floor, the stone biting into my cheek. The last thing I hear is the sound of the crowd cheering, a deafening wave of triumph that washes over me like a freezing tide. My vision starts to tunnel, the edges of the world turning to pitch black.

"Regret is for people who think they had a choice," the Headmaster mutters, stepping over my dying body to address the crowd.

I feel my heart stuttering, a frantic bird trapped in a cage of bone. I look at my hands. They are stained with my own blood. I look at the platform. The blood is spreading, a dark, Rorschach stain that looks suspiciously like a map. I think about the future I will never have. I think about the power I never realized I held in my own veins. I think about the lies they told and the secrets they kept buried in the foundations of this cursed academy. And for the first time in my life, I don't feel like an Omega. I don't feel like a victim. I feel like a fuse that is about to explode.

"If I could do it all again, I would burn this entire place to the ground before I let one of you touch me," I whisper, my voice barely audible over the roaring triumph of the mob.

The darkness closes in, thick and suffocating. I welcome it. I embrace the void with the desperation of a girl who has finally run out of tears. I feel the life slipping from my pores, the heat leaving my skin, the weight of my existence finally lifting. I am gone. I am nothing. I am just a ghost in the making, waiting for the wind to carry my ashes away.

"Check her pulse one more time to make sure this little rat is truly finished," a voice says from somewhere very, very far away.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
45 챕터
ตอนที่ 1 สตรีผู้อ่อนโยน
ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ ร่างหนึ่งนอนฟุบอยู่เหนือพื้นดิน เลือดสีแดงสดย้อมชุดดำจนแทบมองไม่ออกว่ากำลังได้รับบาดเจ็บสวี่จื่อเฟิง นักฆ่าผู้เย็นชาไร้หัวใจ บัดนี้กลับนอนแน่นิ่งด้วยบาดแผลฉกรรจ์ที่ฟันเข้าที่หัวไหล่ ดวงตาคมหลุบปิดภายใต้หน้ากากที่ปิดบังครึ่งหน้า ร่างกายหมดแรงไปกับภารกิจล้มเหลวเป็นครั้งแรกในชีวิตเสียงกีบม้าเริ่มดังใกล้เข้ามา ขบวนรถม้าของตระกูลไป๋กำลังเดินทางผ่านเส้นทางป่า ตรงไปยังอารามนอกเมืองเพื่อขอพรทว่าในขณะที่ขบวนรถม้าเคลื่อนไปตามเนินเขา เสียงร้องของม้าเบิกทางก็ดังขึ้นอย่างตื่นตกใจ ก่อนจะหยุดลงกะทันหัน“มีผู้ชายบาดเจ็บอยู่ข้างทางเจ้าค่ะ” เสียงสาวใช้ตะโกนลั่น พลางชะโงกหน้ามองไปยังร่างที่เกือบกลืนหายไปกับพื้นหญ้าม่านรถม้าเลิกขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นหญิงสาวในชุดเรียบง่ายสีฟ้าอ่อน ใบหน้าสวยสงบนิ่ง ดวงตาคมนุ่มนวลเต็มไปด้วยความเมตตา“หยุดรถ”ไป๋ซืออวี่รีบลงจากรถม้า ฝ่าหมอกเข้าไปดู ท่ามกลางใบไม้เปียกชื้นและกลิ่นเลือดจางๆ ชายหนุ่มผู้หนึ่งนอนแน่นิ่ง เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเลือดแผลฉกรรจ์ที่ไหล่ยังคงมีเลือดซึม ใบหน้าถูกปิดด้วยหน้ากากครึ่งใบหน้าเห็นเพียงใบหน้าส่วนล่างและริมฝีปากที่แห้งผากของเ
더 보기
ตอนที่ 2 รับมอบภารกิจ
กลางป่าเงียบงันในยามค่ำคืน เรือนไม้หลังหนึ่งถูกซ่อนอยู่ท่ามกลางป่าเขาลึกที่ไม่มีใครก้าวถึงสวี่จื่อเฟิงเดินช้าๆ เข้าสู่ห้องโถง ผ้าพันแผลถูกถอดทิ้งก่อนกลับมาถึง เขาอยู่ในชุดสีดำสนิทที่เปรอะเลือดและคราบฝุ่น ดาบที่เคยแนบข้างตัวตอนนี้ถูกปลดเก็บไว้ที่หลัง ท่าทางเงียบงันไม่แตกต่างจากทุกครั้งที่กลับมา แต่ในหัวใจกลับมีบางสิ่งไม่เหมือนเดิมบนโต๊ะไม้เรียบยาวหลังกองแผนที่ หลี่ฉางเฟยนั่งรออยู่ก่อนแล้ว แสงจากตะเกียงส่องให้เห็นแววตาเย็นชาและแฝงความอำมหิตของเขา“เจ้ากลับมาเสียที” เสียงแผ่วเบา แต่แววตานั้นดูเย็นชาและเต็มไปด้วยโทสะ“ขอรับ”หลี่ฉางเฟยคือผู้เลี้ยงดูเขา ผู้สอนเขาให้รู้จักการฆ่า และผู้ที่เปลี่ยนเขาจากเด็กธรรมดาให้กลายเป็นอาวุธมีชีวิต และที่สำคัญ เขาเป็นคนที่สังหารพ่อแม่ของสวี่จื่อเฟิงบุรุษร่างสูงในชุดคลุมสีเทานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ดวงตาคมราวเหยี่ยวจ้องเขาแน่นิ่ง สองมือประสานอยู่บนตักอย่างใจเย็นเกินจริง“ภารกิจล้มเหลว” สวี่จื่อเฟิงพูดเสียงเรียบ ไม่มีคำแก้ตัว เขาไม่เคยพูดแก้ตัว เพราะมันไม่มีความหมายหลี่ฉางเฟยมองเขานิ่ง ดวงตานั้นไร้อารมณ์ราวกับกำลังพิจารณาความคุ้มค่าของอาวุธเล่มหนึ่งที่
더 보기
ตอนที่ 3 สตรีของนักฆ่า
ลานฝึกยามเช้า ภายในจวนนายอำเภอเสียงไม้กระทบดินดังเป็นจังหวะ ทหารเวรหลายสิบคนต่อแถวเรียงหน้ากระดาน กำลังฝึกความแข็งแกร่งของร่างกายในบรรดานั้น มีเพียงอิ่นเฟิงที่โดดเด่นกว่าใคร ท่วงท่าของเขาแม่นยำเกินกว่าทหารระดับล่างทั่วไป ท่ามกลางความสงสัยของครูฝึก“เจ้านี่ฝึกมาแนวไหนกันแน่” ครูฝึกเอ่ยถามขณะจ้องมองท่าปัดป้องของเขาที่ไร้ช่องโหว่“ข้าเคยผ่านศึกชายแดนมาบ้าง” เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะปล่อยหมัดซัดลงกลางทวนด้วยแรงพอดิบพอดีจนไม้หักกลาง“เจ้าชื่ออิ่นเฟิงหรือ” เสียงทรงอำนาจของนายอำเภอดังขึ้น ขณะจ้องชายหนุ่มตรงหน้าทุกคนหยุดการฝึกแล้วทำการเคารพผู้มาเยือน“ขอรับ” สวี่จื่อเฟิงยืนนิ่งอย่างนอบน้อม“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเป็นผู้ช่วยหลานสาวของข้าจากเงามีดนักฆ่าได้ทัน ฝีมือไม่เลว”“แค่หน้าที่ขอรับ” สวี่จื่อเฟิงในนามอิ่นเฟิงโค้งศีรษะเล็กน้อย“อืม เจ้าขึ้นมาเฝ้าด้านในให้ข้าโดยตรงเถิด ข้างกายข้าต้องการคนเก่งกล้าอย่างเจ้า”ดวงตาคมสีเข้มของเขาไม่เผยความรู้สึก แต่ในใจกลับเต้นแรงนี่คือโอกาสในการเข้าใกล้เป้าหมาย และโอกาสที่จะอยู่ใกล้นางหลังได้รับหน้าที่ใหม่ สวี่จื่อเฟิงเดินตรวจตราบริเวณโถงด้านใน ระหว่างเสาแกะสลักท
더 보기
ตอนที่ 4 ระวังภัย
“อะไรนะ” เสียงของลู่ชิงชิงตวาดลั่นบ่าวรับใช้ข้างกายของนางยืนสงบนิ่งรอดูท่าทีของผู้เป็นนาย ในขณะที่ลู่หานหลานชายของนางที่มาทำหน้าที่คอยอยู่รับใช้ข้างกายก็คุกเข่าต่อหน้าด้วยความกังวลไม่แพ้กันในห้องนี้มีเพียงคนสามคน สาวใช้คนอื่นๆ ถูกสั่งให้ออกไปรอด้านนอก เพราะเรื่องนี้เป็นความลับที่ให้ใครล่วงรู้ไม่ได้“คราแรกคนของเจ้าก็ถูกจับได้จนชิงฆ่าตัวตาย ครานี้คนของเจ้าที่ถูกส่งไปก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย นี่ข้าจะทำอะไรนางไม่ได้เชียวหรือ” ลู่ชิงชิงกล่าวด้วยความแค้นเคืองนางอุตส่าห์ใช้ช่วงที่สามีเดินทางไปต่างเมืองในการลอบสังหารหลานสาวคนโปรดของเขา แต่ก็หาสำเร็จไม่ครั้งแรกลู่หานส่งคนไปลอบสังหารนางที่จวนนายอำเภอ จัดฉากให้เหมือนถูกคนร้ายที่หมายเอาชีวิตจางฮูหยินพลั้งมือฆ่านางก็ถูกทหารยามชั้นผู้น้อยจับได้ เมื่อคืนนี้ส่งนักฆ่าอีกคนไปก็หายตัวอย่างไร้ร่องรอย“ครั้งนี้ข้าจะลงมือเอง” ผู้เป็นหลานชายกล่าวด้วยความรู้สึกผิดที่คนของเขาทำพลาด“ไม่ต้อง ท่านผู้ว่าการมณฑลกำลังจะกลับมา หากลงมือตอนนี้เกรงว่าจะถูกสาวมาจนถึงข้าได้” ไป๋ฮูหยินที่วัยเพียงสามสิบต้นๆ กล่าวเสียงเรียบ ข่มความโกรธและโทสะของตนเอาไว้“อาหง” นางเรี
더 보기
ตอนที่ 5 เกินยับยั้ง
เรือนหลักของจวนสกุลไป๋ที่โอ่อ่า หญิงสาวในชุดสีอ่อนสะอาดตาเดินทอดน่องไปตามทางเดินในสวนของจวนไป๋ซืออวี่มาหา ป้าสะใภ้ทั้งสองของตนเพื่อพูดคุยเรื่องสมุนไพรที่ใช้ในโรงครัวตามคำขอของลู่ชิงชิง ในขณะที่จางฮูหยินก็มาเยี่ยมเยียนตามคำเชิญของเจ้าของเรือน โดยมีทหารของจวนนายอำเภอตามมา และหนึ่งในนั้นคือสวี่จื่อเฟิงเขายืนที่หน้าประตู มองดูคุณหนูเรือนรองเดินเข้ามา นางสบตาเขาเล็กน้อย ไม่มั่นใจนักว่าเขาใช่บุรุษนิรนามในหน้ากากที่ตนเคยช่วยเหลือหรือไม่ แต่ก็ไม่ลืมที่จะมอบรอยยิ้มบางๆ ขณะเดินผ่านที่ทหารยามที่เคยช่วยชีวิตตนเอาไว้เมื่อหลายวันก่อนหัวใจของสวี่จื่อเฟิงเต้นแรง รอยยิ้มของนางทำให้เขาถึงกับสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น“คารวะป้าสะใภ้ลู่ ป้าสะใภ้เฉิน” นางย่อกายคารวะอย่างอ่อนช้อยเมื่อเข้าไปถึงกลางห้องโถง“นั่งลงก่อนสิ” ลู่ชิงชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“เรื่องสมุนไพรที่ข้าจะถามเจ้า เอาไว้ก่อน วันนี้จางฮูหยินมาเยี่ยมเยียน เรามาดื่มชาแล้วพูดคุยกันดีหรือไม่ พอดีว่ามีใบชาที่ถูกส่งมาจากทางเหนือ รสชาติดีเลยทีเดียว” ไป๋ฮูหยินกล่าวแล้วพยักหน้าให้บ่าวคนสนิทไปจัดการสวี่จื่อเฟิงมองดูลู่หานที่ตอนแรกเดินวนเวียนอย
더 보기
ตอนที่ 6 ตัวตนถูกเปิดเผย
หลังหมดฤทธิ์ของพิษชั้นต่ำที่ถูกวางยาผ่านธูป ร่างของหญิงสาวในชุดบางขยับเล็กน้อย เมื่อดวงตาปรือค่อยๆ เปิดขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือร่างเปลือยท่อนบนของชายหนุ่มนั่งหันหลังให้เขากำลังสวมใส่ชุดทหารยามของตน หญิงสาวนั่งพรวดขึ้น ก่อนจะก้มมองตัวเองและผ้าห่ม นางเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นทันที“ไม่ ไม่นะ...” เสียงสะอื้นหลุดรอดจากลำคอ จื่อเฟิงหันมา สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนแทบไม่อาจมองนางได้“เหตุใด เหตุใดเจ้าจึงไม่หยุดมัน” เสียงของนางสั่นเครือ ริมฝีปากซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด“ข้าพยายามแล้ว แต่ข้าไม่อาจทำได้ ข้าเองก็โดนฤทธิ์ยาชั้นต่ำนั้นด้วยเช่นกัน ข้าควรจะหนี แต่ข้าก็อ่อนแอเกินไป” เขาหลุบตาลงนางสะอื้น กำมือแน่น ก้มหน้าอย่างเจ็บช้ำ มือสังหารหนุ่มนิ่งเงียบ หัวใจปวดหนึบ ดวงตาแดงก่ำไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะความปวดใจที่พรากความสาวของนางไปโดยไม่มีความยินยอม“ฆ่าข้าเสียเถอะ ถ้าข้าทำให้เจ้าต้องเกลียดขนาดนั้น” เสียงของเขาแผ่วเบา แต่หนักแน่น ก่อนจะยื่นมีดสั้นให้แก่นางหญิงสาวเงยหน้ามองเขา ดวงตาเปื้อนน้ำตาเต็มไปด้วยความสับสน ความโกรธ และบางสิ่งที่ยากจะอธิบายนางคว้าเสื้อผ้าที่หล่นอยู่ข้างกายขึ้น
더 보기
ตอนที่ 7 ความคลั่งไคล้
ในห้องโถงโอ่โถงประดับด้วยม่านสีหม่น กลิ่นธูปยังไม่จางหายจากการสวดส่งวิญญาณลู่ชิงชิงเสียงแจกันกระเบื้องกระทบพื้นดัง ขณะที่ไป๋เยี่ย ระเบิดอารมณ์ด้วยฝ่ามือกระแทกโต๊ะไม้ล้มลงจนแจกันแตกเป็นเสี่ยง“ใครมันบังอาจ ใครมันกล้าสังหารภรรยาข้าในจวน ขโมยหลานสาวข้าไปต่อหน้า”ดวงตาของเขาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นเทาด้วยโทสะ ทั้งความเศร้า ความเสียหน้า ความตายภรรยานั้นไม่ได้เสียใจไปมากกว่าการหายตัวไปของหลานสาว ความคลั่งไคล้ที่มีต่อไป๋ซืออวี่หลอมรวมกันอย่างบิดเบี้ยวข้างกายมีทหารยามวัยหนุ่มคุกเข่ารายงานเสียงหนักแน่น“จากร่องรอยในห้อง สันนิษฐานได้ว่านางถูกลอบวางยากำหนัด เหมือนว่าคุณชายลู่จะเข้ามาช่วยแต่ถูกสังหาร นายหญิงกับบ่าวข้างกายเองก็คงจะเข้ามาช่วยแต่ก็ถูกสังหารตามไปเช่นกัน และชายที่น่าจะเป็นคนร้าย สวมชุดองครักษ์ของจวนนายอำเภอจาง ตอนนี้เรายังตามตัวไม่พบ”“สารเลว!” ไป๋เยี่ยตวาดลั่น ตบโต๊ะอีกครั้งจนบ่าวไพร่รอบข้างสะดุ้งเฮือกเขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากวาดไปทั่วทั้งห้อง ก่อนชี้นิ้วกร้าวไปยังหัวหน้าหน่วยทหารยาม“ข้าต้องการตัวไป๋ซืออวี่กลับมา ไม่ว่าตายหรือเป็น และชายที่พานางหนีไปข้าจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ”ทุกคนใน
더 보기
ตอนที่ 8 ประกาศจับ
ท่ามกลางความเงียบสงัดของหุบเขา บ้านไม้หลังเก่าเงียบงันราวกับไม่มีชีวิต หากแต่ภายในกลับคลาคล่ำไปด้วยความเกรี้ยวกราดของหลี่ฉางเฟยเสียงแส้แข็งฟาดลงบนโต๊ะไม้ สะเทือนก้องไปทั้งเรือน หลี่ฉางเฟยยืนสงบอยู่กลางห้อง หลังจากกลับมาพร้อมกับข่าวคราวที่ว่าภารกิจล้มเหลวเป็นครั้งที่สอง เขาก็จิตใจไม่สงบอีกต่อไป“ภารกิจล้มเหลว” เขาทวนคำเสียงต่ำเย็น ใบหน้าคมคายของเขาไร้แววโกรธเกรี้ยว ทว่าในดวงตากลับทอประกายมืดดำราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง“และเจ้า ยังไม่กลับมา” เขาพึมพำแส้แข็งฟาดลงบนโต๊ะอีกครั้งด้วยความโกรธ หากไม่ใช่เพราะครั้งก่อนที่เอ็นข้อมือฉีกขาด เขาคงไม่เก็บเด็กคนนี้มาเลี้ยงดูให้เป็นนักฆ่าเพื่อออกสังหารเป้าหมายแทนตน“จื่อเฟิงของข้าทรยศงั้นหรือ กล้าดีอย่างไร” เสียงของหลี่ฉางเฟยเรียบเฉียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน“เขาเลือกช่วยผู้หญิงคนหนึ่ง ยอมทำลายภารกิจและเปิดเผยตัวเพื่อช่วยเหลือนาง... สิ้นคิด!”หลี่ฉางเฟยค่อยๆ หมุนตัวไปที่แผนที่ที่กางบนโต๊ะ เขาหลับตาแล้วแสยะยิ้มแผ่ว“ถ้าเจ้ากล้าหนีไปเพราะความรัก ข้าจะเป็นคนทำลายความรักนั้นให้แหลกคามือเอง”อีกฟากหนึ่งของหุบเขา เสียงฝีเท้าบนผืนใบไม้แห้งกลางป่าลึกดังขึ้นอย่าง
더 보기
ตอนที่ 9 ความหลงใหลของจื่อเฟิง
กลางดึกในคืนนั้น ไป๋ซืออวี่นอนไม่หลับด้วยเสียงของสัตว์ป่าที่ร้องโหยหวน ก่อนหน้านี้ที่มีนักฆ่าผู้นั้นอยู่ด้วย นางกลัวเขามากกว่าจนลืมหวาดกลัวบรรยากาศเช่นนี้ไปนางมั่นใจว่าอิ่นเฟิงผู้นี้ไม่ใช่ทหารยามธรรมดา ตั้งแต่ที่ไฝปลอมนั้นไม่อยู่นางก็รู้แล้วว่าอิ่นเฟิงคือชื่อปลอม แววตาที่เต็มไปด้วยแรงสังหารของเขา นางรู้ว่าเขาคือบุรุษนิรนามภายใต้หน้ากากครึ่งใบหน้าผู้นั้นเสียงหอนรับกันของหมาป่าทำให้นางขดตัวด้วยความหวาดกลัว เตียงไม้ไผ่ที่เขาทำแข็งจนนางปวดหลัง แต่ก็ยังดีกว่านอนพื้นดินที่เย็นเยียบ ในขณะที่เขาออกไปนอนนอกกระท่อม เพราะให้เกียรตินาง เรื่องนี้ทำให้นางซาบซึ้งอยู่บ้าง แต่ก็ไม่สามารถหักล้างกับเรื่องที่เขาสังหารคนต่อหน้านางได้นางคำนวณเวลาที่เขาจะกลับมา คาดว่าคงต้องใช้เวลานานหน่อย แต่ไม่เท่าตอนที่พานางมา ระหว่างทางคนผู้นั้นต้องฉุดดึงนางมา แล้วกลับไปกลบร่องรอย นางเหนื่อยเขาก็พานางหยุดพัก ใช้เวลาสองวันกว่าจะมาถึงกระท่อมหลังนี้มิใช่เรื่องง่าย แต่เขาเดินทางคนเดียว อย่างน้อยพรุ่งนี้ตอนสายก็คงกลับมาถึงแล้วเสียงใบไม้แห้งที่ถูกเหยียบย่ำอยู่นอกกระท่อมไม้ไผ่ทำให้นางเกิดความกังวล ไม่ว่าคนหรือสัตว์ตอนนี้ก็
더 보기
ตอนที่ 10 เสี่ยวไป๋
ใต้ร่มไม้สูงใหญ่ ไป๋ซืออวี่กำลังนั่งยองๆ อยู่หน้ากระท่อมไม้ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาที่หม่นเศร้านั้นเจือแววอบอุ่นออกมาเมื่อมองกระต่ายน้อยเสี่ยวไป๋ ขณะยื่นใบผักสดให้สัตว์เลี้ยงที่วิ่งมาใกล้ด้วยความคุ้นเคย“กินเยอะๆ นะ เจ้าอาจตัวเล็ก แต่กินเก่งใช่ย่อย” เสียงพูดของนางนุ่มนวล กระต่ายตัวนั้นขยับจมูกฟุดฟิด ก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหาสวี่จื่อเฟิงยืนเงียบๆ ไม่ไกลนัก มองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดนางจึงอ่อนโยนกับสัตว์นัก ทั้งที่มันไม่ได้มีประโยชน์อะไร อีกอย่างกระต่ายตัวนั้นจริงมันควรเป็นอาหารของเขาและนางตั้งแต่หลายวันที่แล้วเขานั่งพิงต้นไม้เงียบๆ มือถือมีดเล่มเล็กไว้ในมือ กำลังเหลาไม้ไผ่เพื่อจะทำเป็นตอกแล้วใช้สานตะกร้าเอาไว้ให้นางใช้งาน แต่สายตากลับไม่อาจละไปจากรอยยิ้มของหญิงสาวเบื้องหน้าทันใดนั้นเอง“โอ๊ย!” เสียงร้องเบาๆ ดังขึ้น ไป๋ซืออวี่ขมวดคิ้ว ก้มมองมือของตนเอง พบว่าถูกกระต่ายกัดเข้าให้จนเลือดซิบ“เสี่ยวไป๋ ซนจริงนะ!” นางตำหนิเบาๆ แต่เสียงก็ยังคงอ่อนโยน ดวงตาเจ็บปวดไม่ใช่เพราะแผล แต่เพราะน้อยใจนิดๆ ว่าเจ้าตัวเล็กดื้อเกินไปเพียงครู่เดียว จื่อเฟิงก็โผล่มายืนข้างนาง ใบหน้
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status