All Chapters of เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นตัวประกอบตกอับในยุค80: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากกลับถึงบ้าน เจียงหมิ่นก็พบกับบรรยากาศที่อึดอัด เจียงหย่งฉีในวัยห้าสิบกว่าแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา เขากำลังนั่งอยู่โต๊ะอาหารข้างกับซูหย่าแม่เลี้ยงของเธอ“พี่ครับ ผมตักข้าวให้” เจียงอี้จือพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น“จือจือ เด็กดี” เจียงหมิ่นพูดกับน้องชายเสียงนุ่ม ก่อนเหลือบมองทั้งสอง แล้วเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ของตนอย่างเงียบๆ“กลับมาแล้วเหรอ เรื่องที่แกทำให้ตระกูลเราอับอาย ฉันยังไม่ได้สะสางกับแกเลยนะ” เจียงหย่งฉีเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ“อาฉี อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะ ลูกสาวเพิ่งจะกลับมาเหนื่อยๆ” ซูหย่าแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มจอมปลอม เธอหันมามองเจียงหมิ่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูก“ยังไงเธอก็ต้องทำตามที่เราบอก”“เรื่องอะไรคะ” เจียงหมิ่นขมวดคิ้ว“ก็เรื่องที่เธอบอกว่ามีคนรักที่กำลังจะแต่งงานกันไงล่ะ ผ่านมาตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่พามาอีก หรือแกโกหกฉันว่ามีคนรักอยู่แล้ว” เจียงหย่งฉีตอบแทนอย่างหงุดหงิด“ฉันไม่ได้โกหกค่ะ แต่เขาไม่สะดวกที่จะเปิดเผยตัวในตอนนี้” เจียงหมิ่นตอบอย่างใจเย็น“ไม่สะดวก หรือแกไม่มี อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกทำตัวเหลวไหลขนาดไหน ผู้ช่วยช่างแต่งหน้าเนี่ยนะ มันต่างอะไ

หลังจากที่หลี่หมิงเหว่ยส่งต้นฉบับเรื่อง ‘ท่านประธานปลอมตัว’ เข้าไปจดลิขสิทธิ์และรอผลอยู่ เจียงหมิ่นก็ใช้เวลาทุกวินาทีให้เป็นประโยชน์ เธอฝึกฝนการแสดงอย่างหนักหน่วง ไม่ว่าจะเป็นการฝึกสีหน้า แววตา ท่าทาง หรือแม้แต่น้ำเสียงเธอศึกษาการแสดงของดาราดังในยุค 80 จากนิตยสารและรายการโทรทัศน์ เพื่อทำความเข้าใจกับบริบทการแสดงในยุคนี้ พร้อมกับปรับใช้ความรู้และประสบการณ์จากอนาคตของเธอหนึ่งสัปดาห์ต่อมา อาจารย์โจวก็พาเจียงหมิ่นเข้าไปพบกับผู้จัดละครชื่อดังของสถานีโทรทัศน์ เฉินหลิงเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างสันทัด ใบหน้าดูใจดี แต่แฝงแววเฉียบคมและเด็ดขาด“คุณเฉินคะ นี่คือเจียงหมิ่นค่ะ ผู้ช่วยช่างแต่งหน้าคนใหม่ของดิฉัน ที่ดิฉันเคยพูดถึงน่ะค่ะ” อาจารย์โจวแนะนำด้วยรอยยิ้มเฉินหลิงมองสำรวจเจียงหมิ่นตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ดวงตาของเขาฉายแววประเมินค่า ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย“ได้ยินชื่อเสียงของเธอมาบ้างนะ เอาล่ะ... ไหนลองแสดงบทบาทให้ฉันดูหน่อยสิ” เขากล่าวเสียงเรียบหัวใจของเจียงหมิ่นเต้นระรัว นี่คือโอกาสทองที่เธอรอคอย เธอสูดหายใจลึกๆ และพยักหน้าอย่างมั่นใจ“ลองแสดงบทเศร้าให้ฉันดูซิ” เฉินหลิงเอ่ยขึ้นเจียงหมิ่นหล

ห้องพักสวัสดิการของสถานีโทรทัศน์ที่เจียงหมิ่นอาศัยอยู่ดูเงียบสงบในยามค่ำคืน เธอนั่งอยู่บนเตียงตัวเล็กๆ จ้องมองไปยังสัญญาการเป็นนักแสดงที่วางอยู่บนโต๊ะ สัญญาที่เซ็นไปแล้วกว่าสองสัปดาห์ แต่กลับไม่มีวี่แววของงานแสดงเข้ามาเลย“ทำไมกันนะ...” เจียงหมิ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ เธอถอนหายใจอย่างหนักอึ้ง ในช่วงนี้มีละครถึงสองเรื่องที่กำลังจะเปิดกล้อง แต่ชื่อของเธอกลับไม่ได้ถูกรวมอยู่ในรายชื่อนักแสดงเหล่านั้นเลยสักเรื่องเธอลูบไล้ไปตามหน้ากระดาษของสัญญาอย่างแผ่วเบา ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและความกังวล เธอคิดว่าหลังจากที่อาจารย์โจวจินเมิ่งช่วยผลักดันเธอเข้าสู่วงการอีกครั้ง ชีวิตของเธอก็น่าจะดีขึ้น แต่มันก็ยังคงเหมือนเดิม... หนังสือที่คิดว่าจะขายดีก็ขายไม่ออก และเธอต้องทำงานในฐานะผู้ช่วยช่างแต่งหน้าต่อไป เพื่อรองานที่ไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อไหร่“หรือว่า... มีคนมาสกัดดาวรุ่ง” ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความเจ็บปวด เธอคิดถึงคำพูดของฟางจื่อหลินที่เคยเตือนเธอไว้ว่าอย่าคิดจะปีนป่ายขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกับเธอเจียงหมิ่นลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่าง เหม่อมองไปยังด้านนอก ความรู้

หลังจากคำพูดของจางเหล่ยในงานเลี้ยงปิดกล้องละคร กลายเป็นกระแสข่าวใหญ่และส่งผลให้นิยายเรื่องท่านประธานปลอมตัว ได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม จนสร้างปรากฏการณ์ยอดขายถล่มทลาย ทำให้สำนักพิมพ์ถึงกับต้องเร่งพิมพ์ครั้งที่สองไปถึงห้าพันเล่ม แต่ความสำเร็จก็ยังไม่หยุดอยู่แค่นั้นวันนั้นบรรยากาศที่สถานีโทรทัศน์ดูจะคึกคักเป็นพิเศษในเช้าวันนี้ เสียงพูดคุยของทีมงานและนักแสดงดังเซ็งแซ่เจียงหมิ่นกำลังจัดเตรียมอุปกรณ์แต่งหน้าอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องแต่งตัว เธอได้ยินบทสนทนาเกี่ยวกับนิยายเรื่องท่านประธานปลอมตัว ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง“นี่เธอ ได้อ่านหรือยัง นิยายที่คุณจางเหล่ยพูดถึงน่ะ” นักแสดงสมทบหญิงคนหนึ่งพูดกับเพื่อนของเธอ“อ่านแล้วสิ สนุกมากเลยนะ ฉันรีบไปหาซื้อมาอ่านแล้ว อ่านไปแค่บทแรกก็ติดหนึบเลย” อีกคนตอบอย่างตื่นเต้น“แต่เสียดายนะ ที่หนังสือหมดเกลี้ยงเลย”“ฉันก็เหมือนกัน ต้องสั่งจองกับร้านหนังสือตั้งหลายร้านแหนะ นี่ฉันได้ยินมาว่าสถานีเราอยากจะนำไปสร้างเป็นละครด้วยนะ คิดดูสิว่าถ้าได้อาจารย์จางเหล่ยมาแสดงนำจริงๆ ต้องดังระเบิดแน่ๆ”เจียงหมิ่นที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ยิ้มอย่างภูมิใจในใจ เธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

ในห้องแต่งตัวที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย เจียงหมิ่นที่แต่งหน้าให้ตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ไม่ได้รีบออกไปไหน เธอยังคงช่วยนักแสดงคนอื่นๆ แต่งหน้าทำผมอย่างไม่ถือตัว แม้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นนางเอกของละครเรื่องนี้และเป็นที่จับตามองของคนทั้งวงการแล้วก็ตาม“อาหมิ่น เธอเก่งจริงๆ เลยนะ แล้วยังใจดีอีก ขนาดเป็นนางเอกแล้วก็ยังไม่ลืมพวกเราเลย” นักแสดงสมทบหญิงคนหนึ่งพูดขึ้น“ไม่หรอกค่ะ พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันนี่นา” เจียงหมิ่นยิ้มอย่างอ่อนโยนหลังจากช่วยทุกคนแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินไปหยิบรองเท้าที่วางอยู่มุมห้อง แต่ก่อนที่จะสวมใส่ เธอก็รู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่เจียงหมิ่นเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับฟางจื่อหลินที่ยืนอยู่ห่างๆ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสนใจและลุ้นระทึกอะไรบางอย่างหญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอนึกในใจว่าวันนี้ฟางจื่อหลินไม่มีคิวถ่ายละครเรื่องไหนเลย แล้วทำไมถึงต้องมาที่นี่ด้วย ความรู้สึกบางอย่างบอกให้เธอต้องระมัดระวังเป็นพิเศษเธอจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เธอทำเป็นประจำก่อนสวมรองเท้า เธอยกมันขึ้นมาเคาะกับพื้นเบาๆ แต่แล้วตะปูขนาดเล็กก็หล่นลงมาจากรองเท้าของเธอ เสียง