All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 301 - Chapter 310

หากเป็นพวกสิบแปดมงกุฎพเนจร ย่อมไม่กล้าสวมใส่ชุดขุนนางเป็นแน่ เพราะนั่นคือความผิดอุกฉกรรจ์ถึงขั้นประหารชีวิตหรือเนรเทศ ต่อให้มีคนใจกล้าเทียมฟ้าลอบทำเลียนแบบขึ้นมาสวมใส่ ผลงานก็ย่อมต้องหยาบกระด้างไร้ความประณีตจี้หานอีจึงวางใจลงเปลาะหนึ่ง ก่อนร้องสั่งให้หรงชุนรีบเชิญคนเข้ามาเพียงไม่นานหมอหลวงเฉินผู้นั้นก็ถูกเชิญตัวเข้ามา เมื่อพิจารณาจากกลิ่นอายความน่าเกรงขามและอาภรณ์ที่สวมใส่ ก็รู้ได้ทันทีว่าไม่มีทางเป็นตัวปลอมเด็ดขาดหมอหลวงเฉินผู้นั้นวางตัวสุภาพยิ่ง เขาน้อมกายทำความเคารพจี้หานอีและฮูหยินผู้เฒ่ากู้ ซ้ำยังเป็นฝ่ายแนะนำชื่อแซ่และตำแหน่งขุนนางของตนเสร็จสรรพ เพื่อให้จี้หานอีกับฮูหยินผู้เฒ่ากู้คลายความกังวลจี้หานอีจึงโล่งใจอย่างแท้จริง รีบเชิญให้หมอหลวงเฉินตรวจดูอาการของมารดาทันทีหมอหลวงเฉินจงใจปรายตามองจี้หานอีปราดหนึ่ง ร่างของนางแผ่ซ่านความนุ่มนวลและประณีตงดงามตามแบบฉบับสตรีในห้องหอ ทว่ากลับเจือความเด็ดเดี่ยวเข้มแข็งสายหนึ่งเอาไว้ เขาไม่ได้มองให้มากความ ก่อนลงมือจัดการเรื่องราวตรงหน้าโดยเร็วถึงอย่างไรการที่เขาอุตส่าห์มาแสดงงิ้วฉากนี้ ก็เพื่อการนี้นี่เองสตรีผู้นอนอยู่บนเตียงนั้น

จี้หานอีนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องด้านนอกด้วยความอ่อนล้าเล็กน้อย นางอังนิ้วมือกับเตาถ่านตรงแทบเท้าเพื่อรับไออุ่น ก่อนเอนกายพิงพนักเก้าอี้และคลี่จดหมายออกอ่านจดหมายฉบับนี้หลงจู๊หมิงเป็นคนส่งมา เมื่อจี้หานอีกวาดสายตาอ่านโดยละเอียด สีหน้าก็พลันแข็งค้างไปเล็กน้อยหรงชุนที่อยู่ด้านข้างถามเสียงแผ่ว "จับตัวคนร้ายได้แล้วหรือเจ้าคะ?"จี้หานอีเอนกายเล็กน้อย ยกมือกุมศีรษะขณะวางข้อศอกลงบนที่เท้าแขนบนเก้าอี้เจ้าหน้าที่ของทางกองปราบจับกุมตัวชายฉกรรจ์สองคนที่สาดอุจจาระใส่ร้านของนางได้แล้วจริง ๆ พวกมันเป็นเพียงอันธพาลข้างถนนละแวกนั้น โดยอ้างว่าแค่เดินผ่านทางมา แล้วสะดุดก้อนหินหน้าร้านล้ม ด้วยความโมโหจึงลงมือก่อเหตุและกองปราบก็ได้จัดการลงโทษแล้วจริง ๆ โดยโบยคนทั้งสองไปคนละห้าสิบไม้ ถือเป็นการปิดคดี ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความที่ทั้งสองคนเป็นเพียงอันธพาลยากไร้ไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะ หลังโบยเสร็จก็เพียงสั่งให้พวกมันไปช่วยทำความสะอาดร้าน ถือว่าเป็นการลงโทษแล้วทว่าเรื่องนี้ย่อมไม่ได้เรียบง่ายเช่นนั้น คนของกองปราบเพียงอยากรีบปิดคดีให้จบ ๆ ไป ไม่ได้คิดจะสืบสาวราวเรื่องให้ลึกซึ้ง หากพวกเขายอมเค้นสอบสักหน่อย

หัวใจของกู้เยี่ยนกระตุกวูบ อดไม่ได้ที่จะหยัดกายลุกขึ้นเดินตามออกไปเขาไม่รู้ว่าที่ตนเองตามออกมานั้นต้องการจะพูดสิ่งใด เขาเพียงมองดูนางเดินจากไป เขาอุตส่าห์มารออยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่ เพียงเพื่อจะได้เห็นหน้านางสักครั้ง แต่บัดนี้นางจากไปแล้ว เช่นนั้นเรือนหนิงอันแห่งนี้เขาก็ไม่อยากอยู่ต่ออีกเช่นกันนางจางเหม่อมองแผ่นหลังของกู้เยี่ยนผู้เดินจากไปด้วยความตะลึงงัน นางหลิวพลันถามขึ้นจากข้างกายว่า "เหตุใดป่านนี้เยี่ยนเกอเอ๋อร์ถึงยังอยู่ในจวนอีกเล่า?"สีหน้าของนางจางพลันมืดทะมึนอีกครั้ง นางลุกขึ้นยืนปรายตามองนางหลิวปราดหนึ่ง ก่อนก้าวเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำเมื่อนางหลิวถูกนางจางถลึงตาใส่ก็ให้รู้สึกงุนงงนัก ได้แต่เฝ้ามองแผ่นหลังของนางจางเดินจากไป พลางแค่นเสียงเยาะหยันแผ่วเบาบ้านใหญ่ย่อมดีกว่าบ้านรอง ประกอบกับนางจางเป็นผู้ดูแลเรื่องราวภายในจวน ส่วนสามีของนางก็จากไปแล้ว ตนเองจึงไร้ซึ่งที่พึ่งพิง แต่กระนั้นก็ใช่ว่าจะต้องมาทนรองรับอารมณ์จากอีกฝ่าย เมื่อเป็นเช่นนี้ นางจึงหมดอารมณ์จะเสวนาด้วยทางด้านกู้เยี่ยนซึ่งเร่งฝีเท้าตามหลังจี้หานอีไป ก็ร้องเรียกเบา ๆ ขึ้นมาคำหนึ่ง จี้หานอีเหลียวหน้ากล

ครั้นเห็นเขาอยู่ดี ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงแววดุดันนั้นฉายชัดถึงความพยศอันไร้กฎเกณฑ์ เดิมทีเขาก็มีรูปร่างสูงใหญ่อยู่แล้ว ซ้ำที่เอวยังเหน็บดาบ ห้อยป้ายหยกประจำตัว สวมใส่อาภรณ์ในคราบขุนนางบู๊ บ่งบอกว่าเป็นผู้มีตำแหน่ง ยามนี้จึงดูสะดุดตายิ่งจี้หานอีขยับถอยหลังไปอีกก้าว ก่อนถามว่า "ท่านเรียกข้าทำไมหรือเจ้าคะ?"เสิ่นฉางหลิงหัวเราะในลำคออีกครั้งตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารั้งนางไว้ทำไม เขาเพียงอยากเรียกนางก็เท่านั้นรูปร่างของจี้หานอีนั้นบอบบางอ้อนแอ้นนัก ยามเสิ่นฉางหลิงสนทนากับนางจึงต้องค้อมเอวลงเล็กน้อย ทว่าบุรุษผู้ซึ่งแต่ก่อนไม่เคยชอบการก้มหัวลดตัวต่อหน้าสตรี คราวนี้กลับเต็มใจที่จะพูดคุยกับนางด้วยท่าทีเช่นนี้แล้วเขามองผ้าโปร่งผืนบางนั้นพลางถาม "ไม่ทราบเจ้ายังจำข้าได้หรือไม่?"หากถามว่าจำได้หรือไม่ ย่อมต้องจำได้เป็นธรรมดา เขาคือคุณชายสามแห่งจวนสกุลเสิ่น บุตรชายสายตรงคนเล็กสุดของฮูหยินใหญ่เสิ่นทว่าจี้หานอีกลับส่ายหน้า "จำไม่ได้เจ้าค่ะ"เมื่อเสิ่นฉางหลิงได้ยินว่าจี้หานอีจำไม่ได้กลับรู้สึกดีใจขึ้นมาวูบหนึ่ง นั่นย่อมแสดงว่าเรื่องบัดซบที่เขาเคยทำไว้ตอนเป็นเด็ก นางก็ค

เสิ่นฉางหลิงขยับมาบังอยู่เบื้องหน้าจี้หานอี ก่อนกล่าวกับนางอย่างเร่งรีบประโยคหนึ่ง “วางใจเถิด เรื่องนี้ไม่ต้องให้เจ้ามาเหนื่อยยากหรอก”กล่าวจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไปจี้หานอีทอดสายตามองเสิ่นฉางหลิงโอบไหล่บุรุษชุดฟ้าผู้หนึ่งท่ามกลางฝูงชน เดินตรงไปยังหอสุราซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เมื่อรั้งสายตากลับมา ก็หันไปกำชับหลงจู๊หมิงว่าช่วงนี้ให้เปิดกิจการตามปกติ ส่วนภาพวาดที่ต้องชดใช้เหล่านั้น ก็ให้นำไปส่งถึงจวนของลูกค้าทีละภาพด้วยความนอบน้อมสักหน่อยหลงจู๊หมิงพยักหน้ารับ ก่อนถามจี้หานอี “แล้วหากอันธพาลผู้นั้นย้อนกลับมาอีกจะทำอย่างไรดีขอรับ?”จี้หานอีชะงักไปเล็กน้อย เมื่อนึกถึงคำพูดของเสิ่นฉางหลิงเมื่อครู่ บางทีปล่อยให้เขาไปพูดคุยดูก็ดีเหมือนกัน ถึงอย่างไรคำพูดของเสิ่นซื่อเพียงประโยคเดียวก็ย่อมได้ผลดีกว่าสิ่งใดนางเพียงต้องการความยุติธรรมเท่านั้น…ทางด้านเสิ่นฉางหลิงหลังก้าวขึ้นมาบนหอสุราแล้ว ก็ยังอดเดินไปเกาะขอบหน้าต่างมองดูข้างล่างไม่ได้ ครั้นเห็นว่าท่ามกลางฝูงชนไร้ซึ่งเงาร่างของนางแล้ว ภายในใจก็พลันโหวงเหวงขึ้นมาชอบกลการที่เขาตกปากรับคำเรื่องนั้นไปอย่างรวดเร็วเมื่อครู่ ก็เพื่อที่ภายห