Alle Kapitel von ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Kapitel 291 – Kapitel 300

นางกู้รับน้ำแกงเห็ดซงหรงชามหยกขาวที่สาวใช้นำมาส่งให้ ก่อนยื่นไปตรงหน้าจี้หานอี "เจ้าทานเถิด"จี้หานอีส่ายหน้า "นี่เป็นของบำรุงร่างกายนะเจ้าคะ สุขภาพของท่านแม่สำคัญที่สุด หากท่านแม่มีสุขภาพแข็งแรงขึ้น การเดินทางของพวกเราก็จะยิ่งราบรื่นเจ้าค่ะ"นางกู้ชะงักไปเล็กน้อย นางเองก็ไม่อยากเป็นภาระหรือเป็นตัวถ่วงให้บุตรสาวต้องลำบากใจ นางรู้ดีว่าสุขภาพของตนย่ำแย่ลงเพียงใด จึงได้แต่ก้มหน้าดื่มน้ำแกงเงียบ ๆ ด้วยแววตาที่แฝงความโศกเศร้าเท่านั้น จี้หานอีบอกเล่าถึงกำหนดการวันพรุ่งนี้ให้มารดาฟังด้วยเสียงแผ่วเบา ระบุว่าเมื่อถึงจุดใดจะต้องเปลี่ยนไปเดินทางด้วยเรือ และยังเล่าว่าสถานที่ใดมีทิวทัศน์งดงามอาจจะพักอยู่ต่อสักสองวัน ทั้งยังเอ่ยถึงของอร่อยระหว่างทางที่สามารถแวะลิ้มลองได้อีกด้วยจี้หานอีศึกษาข้อมูลของเรื่องเหล่านี้มาเป็นอย่างดีนับตั้งแต่เริ่มวางแผนออกจากเมืองหลวง เวลากล่าวถึงจึงไหลลื่นเป็นธรรมชาติการที่นางบอกเล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้มารดารับฟัง ก็ด้วยรู้ดีว่ามารดาเป็นคนขี้กังวล เพียงพบเจออุปสรรคเล็กน้อยก็มักถอดใจท้อถอย ทว่าจี้หานอีต้องการให้มารดาวางใจว่า การเดินทางในครั้งนี้นางศึกษารายละเอียดมา

“บ่าวเองก็ตกใจแทบแย่เหมือนกันเจ้าค่ะ เมื่อก่อนต่อให้ฮูหยินสุขภาพไม่สู้ดี แต่ก็ไม่เคยเป็นหนักถึงขั้นนี้มาก่อน”จี้หานอีเอียงศีรษะ ทอดสายตามองพวงแก้มอันซีดเผือดของมารดาด้วยความเหม่อลอยก่อนหน้านี้ก็ยังดีอยู่แท้ ๆ เหตุใดพอใกล้ถึงเวลาออกเดินทางกลับมาทรุดหนักเช่นนี้เล่าหรงชุนรีบวิ่งไปเรียกคนเฝ้าประตูหน้าให้ขี่ม้าไปตามท่านหมอมาโดยด่วน เมื่อกลับมาเห็นจี้หานอีนั่งอยู่บนขอบเตียงจึงกระซิบ “คุณหนูวางใจเถิดเจ้าค่ะ ท่านหมอใกล้มาถึงแล้ว ฮูหยินต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน”จี้หานอีก้มหน้ากุมหน้าผาก ลำคอตีบตัน พูดคำใดไม่ออกชุนจวี๋พลันถามทั้งที่มีน้ำตาคลอเบ้า “จะให้ไปเชิญป้าสะใภ้ใหญ่มาดูอาการหน่อยหรือไม่เจ้าคะ?”จี้หานอีชะงักงัน ก่อนส่ายหน้าปฏิเสธผ่านไปไม่นาน ท่านหมอก็รีบก้าวเข้ามาพร้อมไอเย็นจัดที่เกาะกุมทั่วร่าง ภายในห้องนั้นจี้หานอีได้สั่งให้สาวใช้จุดเทียนเพิ่มอีกหลายเล่มแล้ว แสงเทียนสว่างไสวสาดส่องให้เห็นคราบเลือดชัดเจน ทำเอาหมอชราผู้นั้นถึงกับสะดุ้งตกใจเมื่อได้เห็นเขารีบถกแขนเสื้อขึ้น ก่อนก้าวเข้าไปจับชีพจรด้วยสีหน้าเคร่งเครียดภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ท่านหมอเป็นตาเ

“ส่วนเรื่องดูแลมารดาเจ้า ไม่จำเป็นต้องพูดเช่นนั้นหรอก พวกเราครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น แล้วจะทนดูดายไม่ไยดีได้อย่างไร? ผู้ที่สมควรมาคอยดูแลย่อมต้องมาอยู่แล้ว”กล่าวจบป้าสะใภ้ใหญ่ก็ปรายตามองจี้หานอีอีกปราดหนึ่ง ตัวนางเองรู้ดีว่าหากไม่ส่งข้าวของใด ๆ มาเลยก็คงดูไม่ค่อยเหมาะนัก จึงเอ่ยต่อ “ประเดี๋ยวข้าจะให้คนส่งถ่านมาเพิ่มสักหน่อย ร่างกายนางเวลานี้ยิ่งต้องระวังไม่ให้โดนลมหนาวอยู่ด้วย”คราวนี้หรงชุนเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อน คำบางคำคุณหนูย่อมเกรงใจไม่อยากหักหน้าญาติผู้ใหญ่ เช่นนั้นให้นางเป็นคนพูดเองก็แล้วกันนางขยับออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ย่อกายทำความเคารพนางจางก่อนกล่าว “ถ่านไฟในเรือนนี้ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ต้องลำบากจัดการหรอกเจ้าค่ะ เมื่อหลายวันก่อนคุณหนูของบ่าวเพิ่งซื้อถ่านมาตุนไว้ไม่น้อยและยังใช้ไม่หมด เก็บไว้ใช้ต่ออีกหลายวันก็ยังพออยู่เจ้าค่ะ”หรงชุนยังไม่ถึงขั้นเอ่ยถ้อยคำประชดประชันในใจออกมาทั้งหมด ต่อให้ทางจวนจะส่งถ่านของส่วนกลางมาให้ คุณหนูก็ไม่มีทางนำมาใช้อยู่ดี ถ่านที่ส่งมาให้น้อยนิดนั้นยังพอทำใจ ทว่าที่ส่งมาล้วนเป็นถ่านดำควันโขมงทั้งสิ้น เรื่องเทียนไขยังพอทนได้ แต่ถ่านดำพวกนั้นพอจุดแล้

เสิ่นซื่อไปคารวะมารดาตามปกติเช่นทุกวัน ทว่าเมื่อไปถึง ภายในเรือนอี้เต๋อกลับมีคนของบ้านใหญ่นั่งอยู่เต็มแทบทุกที่นั่งแล้วทั้งฮูหยินใหญ่ บรรดาคุณหนูในจวน รวมถึงหลานสะใภ้ ต่างก็กำลังรายล้อมอยู่เบื้องหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ชนิดที่ยังไม่ทันก้าวเข้าไปด้านในก็ได้ยินเสียงครึกครื้นลอยมาแล้วหลังเสิ่นซื่อก้าวเข้าไป เสียงภายในห้องก็พลันเงียบลงเล็กน้อย เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเห็นเสิ่นซื่อเดินเข้ามา จึงเอ่ยขึ้นว่า "เมื่อครู่พวกนางเพิ่งพูดกันว่าช่วงนี้แดดเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว ดอกไม้ในสวนด้านหลังก็ผลิบานไม่น้อย เลยอยากจะจัดงานชุมนุมร่ายกวีกันน่ะ""แม่เห็นว่าคนเยอะหน่อยคงครึกครื้นดี เจ้าว่าควรเชิญผู้ใดมาอีกบ้าง? แม่ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนหานอีแต่งกวีได้ไพเราะนัก ลองเชิญนางมาด้วยดีหรือไม่?"แววตาของเสิ่นซื่อพลันหม่นแสงลง เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวเพียงประโยคเดียว "ไม่จำเป็นหรอกขอรับ"จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไปฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นถึงกับชะงักงัน เฝ้ามองสีหน้าอันเย็นชาของเสิ่นซื่อด้วยความจนใจที่จะคาดเดาความคิด เดิมทีนางหลงนึกว่าเขาจะพยักหน้าตกลงเสียอีกหลังเรื่องราวคราวก่อน นางก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเขาถึงไ

จี้หานอีน้ำตาคลอเบ้า นางก้มหน้าซบลงบนไหล่ท่านยาย ฝืนกลั้นเสียงสะอื้นพลางพยักหน้ารับคำเวลานั้นเองก็มีสาวใช้เข้ามารายงานว่า กู้เยี่ยนมารออยู่ด้านนอกแล้วเมื่อฮูหยินผู้เฒ่ากู้ได้ยินดังนั้น จึงปล่อยให้จี้หานอีเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอก ก่อนกล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เยี่ยนเกอเอ๋อร์เป็นห่วงเจ้านะ เจ้าเองก็ย่อมรู้ดีว่าป้าสะใภ้ใหญ่เป็นคนอย่างไร และเจ้าก็น่าจะรู้ว่าป้าสะใภ้ใหญ่ปฏิบัติต่อแม่เจ้าไม่ดีนัก”“ความจริงเรื่องนั้นยายก็รู้เช่นกัน แต่ในจวนนี้ป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้าเป็นคนจัดการเรื่องค่าใช้จ่าย ซ้ำจวนเราก็ไม่ได้มีทรัพย์สินเงินทองมากมายนัก โชคดีที่ได้นางคอยเป็นธุระจัดการเรื่องราวทั้งหมด ยายจึงไม่สะดวกใจตำหนินางสักเท่าใด ยามปกติจึงได้แต่ให้เยี่ยนเกอเอ๋อร์คอยแวะเวียนมาดูแลแม่เจ้าให้มากหน่อย”“ป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้านั้นให้ความสำคัญกับเยี่ยนเกอเอ๋อร์มาโดยตลอด การให้เขาเป็นคนกลางคอยช่วยดูแลจึงนับว่าเหมาะสมที่สุด ดังนั้นตลอดหลายปีนี้ แม้เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในเรือนฮุ่ยหลานอาจถูกละเลยไปบ้าง แต่สำหรับเรื่องใหญ่ เช่นยามที่แม่เจ้าเจ็บไข้ได้ป่วย ก็ไม่เคยถูกละเลยสักครั้ง”กล่าวพลางฮูหยินผู้เฒ่ากู้ก็ทอดสา