บททั้งหมดของ ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: บทที่ 281 - บทที่ 290

มือของเสิ่นซื่อยกค้างกลางอากาศ แต่สุดท้ายก็ยังคงช้าไปก้าวหนึ่งไม่อาจสัมผัสแม้กระทั่งชายเสื้อของจี้หานอีที่พลิ้วไสวเสียงพูดของนางนั้นฟังดูเดี๋ยวใกล้เดี๋ยวไกล เรือนร่างสมส่วนทว่าก็ดูบอบบางราวหยาดน้ำค้างอันอ่อนนุ่ม เอวคอดกิ่วดูเย้ายวนใจโดยที่เจ้าตัวเองก็คงไม่รู้ ภาพทั้งหมดนี้ค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตาของเขาอย่างแช่มช้าปลายแขนเสื้ออันกว้างใหญ่ลากผ่านขอบหน้าต่างรถม้าก่อนทิ้งตัวลง ปลายนิ้วเรียวยาวกำเข้าหากันแน่น เขาเฝ้ามองนางก้าวขึ้นรถม้า เฝ้ามองรถม้าคันนั้นเริ่มเคลื่อนตัวจากไป สุ้มเสียงที่หมายร้องเรียกนาง ล้วนถูกกลืนหายลงไปในลำคอหมดสิ้นม่านหน้าต่างที่เคยถูกเลิกขึ้นทิ้งตัวลงปิดสนิท ลำแสงสายหนึ่งที่เคยสาดส่องเข้ามาจึงถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดอีกครั้งเสิ่นซื่อนั่งอยู่ภายในรถม้าเพียงลำพัง ขณะเงยหน้าหลับตาเอนกายไปด้านหลัง นิ้วมือที่ลูบคลึงแหวนหยกบ่งบอกถึงห้วงอารมณ์ซึ่งปั่นป่วนอยู่ภายในใจรถม้าคันที่จอดอยู่ด้านหน้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวจากไป สุ้มเสียงนั้นคล้ายทำให้บึงน้ำอันเงียบสงบเกิดระลอกคลื่นวุ่นวายเหวินอันเดินลงมาจากหอเป้าซาน ก่อนหยุดเท้ายืนอยู่นอกรถม้า ขณะรายงานเข้าไปในห้องโดยสารด้วยเสี

เซี่ยอวี้เหิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตวัดสายตาจ้องมองจี้หานอีอย่างเย็นชา "เจ้าก็แค่อาศัยว่ามีสกุลเสิ่นคอยหนุนหลัง ถึงได้กล้าใส่ร้ายหมิงโหรวเช่นนี้"จี้หานอีเองก็จ้องตากลับไปด้วยความเย็นชาไม่แพ้กัน "ข้าจะใส่ร้ายหลี่หมิงโหรวไปเพื่อสิ่งใด? เหตุใดข้าต้องเกลียดชังนาง? ในเมื่อกระทั่งตัวท่านเองก็ไม่มีความสำคัญอันใดในใจข้า แล้วข้ายังจะต้องไปใส่ใจหลี่หมิงโหรวอีกหรือ? ถึงขั้นเสียเวลาไปติดสินบนเพื่อใส่ร้ายนางเนี่ยนะ?"น้ำเสียงของจี้หานอีนั้นทั้งเย็นชาและไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก ทำเอาหัวใจของเซี่ยอวี้เหิงพลันเจ็บปวดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินความจริงตอนที่เขาบังเอิญพบเห็นจี้หานอีเมื่อครู่นี้ ภายในใจก็บังเกิดความยินดีขึ้นมาชั่วขณะหนึ่งเขาตั้งใจจะคาดคั้นและตั้งข้อสงสัยในตัวนาง แต่ในส่วนลึกของจิตใจก็ยังคงมีความคิดอันเห็นแก่ตัวซ่อนเร้นอยู่เช่นกันการที่จี้หานอีมุ่งเป้าโจมตีหลี่หมิงโหรว ย่อมเป็นข้อพิสูจน์ว่าในใจนางยังคงสนใจเขาอยู่ เพราะสนใจเขาถึงได้ไปใส่ร้ายหมิงโหรว และถึงได้คิดอยากขับไล่หมิงโหรวไปให้พ้นจากข้างกายเขาเขาเพียงต้องการให้นางยอมรับในสิ่งที่กระทำลงไป แล้วเขาจะยอมปล่อยผ่านไม่ถือโทษโกรธเคืองเรื่อ

เมื่อกลับจากซื้อยาที่ร้าน จี้หานอีก็ไปตรวจดูข้าวของที่จัดเก็บไว้ก่อนเป็นอันดับแรก พรุ่งนี้เช้าตรู่ก็ต้องออกเดินทางแล้ว จะปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นอีกไม่ได้เด็ดขาดเวลานี้ท้องฟ้าเริ่มสลัวลงเล็กน้อย จี้หานอีให้หรงชุนนำห่อยาไปเก็บให้เรียบร้อย จากนั้นจึงไปนั่งเล่นที่เรือนของท่านยายครู่หนึ่ง ถือเป็นการไปกล่าวคำอำลาท่านยายอย่างเป็นทางการ ก่อนจะแวะไปที่เรือนของป้าสะใภ้ใหญ่และป้าสะใภ้รอง เพื่อมอบน้ำปรุงกุหลาบและน้ำมันหอมดอกกุ้ยฮวาให้แก่บรรดาคุณหนูและพี่สะใภ้ ถือเป็นของขวัญแทนคำขอบคุณที่มารบกวนตลอดหลายวันนี้เมื่อป้าสะใภ้รองเห็นว่าจี้หานอีตั้งใจจะจากไปจริง ๆ ซ้ำยังเห็นสิ่งของที่นางนำมามอบให้ล้วนเป็นของที่ได้ใช้สอยในชีวิตประจำวัน หาใช่เพียงการทำตามมารยาท ภายในใจจึงเกิดความอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาอย่างแท้จริงนางเอ่ยกับจี้หานอีว่า “เหตุใดถึงรีบร้อนนักเล่า? ร่างกายมารดาเจ้าไม่ค่อยสู้ดี อยู่ต่ออีกสักหลายวันไม่ดีหรือ”จี้หานอีจึงอมยิ้มพลางตอบ “ทางฝั่งอารองจัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่เองก็ตั้งใจว่าจะเดินทางในช่วงนี้เช่นกัน”“หลานกับท่านแม่รีบไปเสียแต่เนิ่น ๆ จะได้ไปจัดการข้าวของทางฝั่งนั้นให้เข้

นับตั้งแต่ท่านยายบอกกับนางว่าพี่เยี่ยนอยากแต่งงานด้วย จี้หานอีก็คอยหลบหน้ากู้เยี่ยนตลอดไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตามแท่นฝนหมึกชิ้นนั้นคือสิ่งที่นางมอบให้เป็นของขวัญแทนคำขอบคุณ เนื่องจากเขาคอยดูแลและส่งของบำรุงมาให้มารดานางเสมอ ทั้งยังให้ไปเพื่อความสบายใจของตนเองด้วย เวลานี้นางจึงไม่อาจรับสิ่งของจากกู้เยี่ยนได้อีกนางรีบยื่นมือไปดันของสิ่งนั้นกลับคืน พลางเงยหน้ามองกู้เยี่ยนแล้วกล่าว “อนาคตของพี่เยี่ยนยังอีกยาวไกล จำเป็นต้องเก็บของมีค่าเอาไว้ใช้จ่ายบ้าง ข้าเองก็เข้าใจถึงความยากลำบากของสกุลกู้ดี จึงไม่อาจรับสิ่งของจากพี่เยี่ยนได้อีกแล้วเจ้าค่ะ”“แต่ก่อนพี่เยี่ยนก็คอยดูแลท่านแม่ของข้ามาตลอด ในใจข้าย่อมซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง แท่นฝนหมึกชิ้นนั้นก็ถือเสียว่าเป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อยที่ข้าอยากตอบแทนกลับคืน พี่เยี่ยนโปรดเก็บของสิ่งนี้กลับไปเถิดเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นคงทำให้ข้ายิ่งรู้สึกติดค้างท่านมากขึ้นไปอีก”ปลายนิ้วของกู้เยี่ยนชะงักงันเล็กน้อยแม้จี้หานอีจะกล่าวอย่างอ้อมค้อม แต่กู้เยี่ยนย่อมเข้าใจความหมายที่ซ่อนเร้นการที่นางมอบแท่นฝนหมึกให้เขา ก็เพื่อตอบแทนบุญคุณเท่านั้นน้ำเสียงอันห่างเหินของนาง

หรือไม่ก็ไปเรียกแม่นางจี้มาดูสภาพของท่านโหวในยามนี้เสียหน่อย ขอเพียงนางไม่ได้มีจิตใจทำด้วยเหล็กไหลศิลาแลง เมื่อได้เห็นท่านโหวเป็นเช่นนี้ ย่อมต้องเกิดความสงสารแน่นอนอีกทั้งท่านโหวก็เปรียบดั่งจันทร์สกาวบนฟากฟ้า ไม่ว่าจะย่างกรายไปที่ใดในเมืองหลวงล้วนมีแต่ผู้คนแย่งกันเข้ามาประจบสอพลอ ซ้ำยังเป็นบุรุษที่วางตัวสูงส่ง ตนเป็นผู้ติดตามมาสามปี สตรีที่สามารถเข้าใกล้ท่านโหวได้ในรัศมีหนึ่งจั้ง ก็เห็นจะมีเพียงแม่นางจี้ผู้เดียวเท่านั้นยามนี้ท่านโหวเอาแต่ดื่มสุราอยู่ภายในห้องส่วนตัวเพียงลำพัง เหวินอันเกรงว่าท่านโหวจะเมามาย จึงลงไปซื้อโอสถแก้เมาที่ร้านขายยาฝั่งตรงข้าม นึกไม่ถึงเลยว่าจะบังเอิญพบเจอหรงชุนพอดีชายหนุ่มเห็นว่าขณะที่หรงชุนหันมาเจอเขา สีหน้านางก็ปรากฏความตื่นตระหนกวูบหนึ่ง เหวินอันนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าสาวใช้ผู้นี้จะลุกลี้ลุกลนไปไยซ้ำยามนี้ท้องฟ้าก็มืดแล้ว พรุ่งนี้เช้าตรู่พวกนางยังต้องเดินทางไกล แล้วมืดค่ำป่านนี้ยังจะออกมาทำสิ่งใดอีก?เมื่อเห็นหรงชุนทักทายเขาสั้น ๆ คำหนึ่งก่อนหมุนตัวเตรียมจากไป เหวินอันก็รีบยกมือขึ้นคว้าคอเสื้อด้านหลังของนางไว้ ครั้นเห็นนางหันขวับมาถลึงตาใส่ด้วยท่าทีไม่พ