All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 311 - Chapter 320

474 Chapters

บทที่ 311

สำหรับคำตอบของท่านโหว เหวินอันไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อยยามที่ท่านโหวมีงานรัดตัว ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจเข้าไปรบกวนทั้งสิ้นเขานำความกลับไปแจ้งแก่เสิ่นฉางหลิง ทว่ากว่าคุณชายสามจะหาโอกาสพบเจอท่านอาได้ไม่ง่ายเลย มีหรือจะยอมถอดใจเพียงเท่านี้ เขาจึงเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า คนของกองปราบทหารม้ารับสินบนละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ด้วยรู้ดีว่าท่านอาห้านั้นเกลียดชังการทุจริตของผู้ใต้บังคับบัญชา หากได้ยินเช่นนี้ย่อมต้องยื่นมือเข้าจัดการเป็นแน่ทันทีที่เหวินอันได้ยินดังนั้น ก็รีบถามว่า “คุณชายสามมีหลักฐานหรือไม่ขอรับ?”เสิ่นฉางหลิงตอบ “ย่อมต้องมีอยู่แล้ว”ก่อนกล่าวเสริม “นี่เป็นเรื่องของแม่นางจี้ ท่านอาห้าเองก็เคยรู้จักนางไม่ใช่หรือ ร้านค้าของนางเกิดเรื่องขึ้นแล้ว”เมื่อเหวินอันได้ยินประโยคนี้ หัวใจก็กระตุกวูบ เขาไม่รอให้เสิ่นฉางหลิงกล่าวสิ่งใดต่อ รีบหมุนตัวเดินกลับเข้าไปรายงานด้านในอย่างเร่งรีบทันทีเหวินอันก้าวเท้าเข้าไปด้วยความเร่งร้อน ทว่าก็ยังคงยำเกรงที่ท่านโหวมีงานรัดตัวไม่ชอบให้ผู้ใดรบกวน จึงรีบนำถ้อยคำของเสิ่นฉางหลิงมารายงานอย่างรวดเร็วตามคาด เมื่อท่านโหวได้รับฟัง มือที่กำลังทำงานก็พลันช
Read more

บทที่ 312

เสิ่นซื่อปรายตามองสิ่งที่เสิ่นฉางหลิงยื่นส่งมาตรงหน้า ก่อนวางพู่กันในมือลงแล้วรับมาดูลายมือบนคำฟ้องนั้นงดงามเป็นระเบียบ เนื้อความอธิบายเหตุผลได้อย่างมีตรรกะชัดเจน ทั้งยังแจกแจงข้อสงสัย หลักฐาน และข้อสันนิษฐานต่าง ๆ ไว้อย่างกระจ่าง หากกองปราบทหารม้าได้รับคำฟ้องที่มีการเรียบเรียงลำดับความชัดเจน ซ้ำยังตั้งข้อสงสัยที่สมเหตุสมผลถึงเพียงนี้ ก็ควรต้องรับเรื่องไว้ตรวจสอบอีกครั้งเรื่องนี้จึงถือเป็นความบกพร่องและการละเลยต่อหน้าที่ของกองปราบทหารม้าอย่างแท้จริงเสิ่นซื่อวางคำฟ้องในมือลงบนโต๊ะ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางถามเสิ่นฉางหลิง “นางเป็นคนบอกเจ้าหรือ?”เสิ่นฉางหลิงประหลาดใจเล็กน้อยที่อาห้าซักไซ้ถึงเรื่องยิบย่อยซึ่งดูคล้ายไม่สำคัญอันใด แต่เขาก็ยังคงพยักหน้าตอบกลับไปด้วยความนอบน้อม “วันนี้ข้าบังเอิญพบแม่นางจี้ จึงได้ฟังเรื่องราวมาจากนางขอรับ”ก่อนเสริมว่า “แม่นางจี้น้ำตาคลอขณะระบายความอัดอั้นตันใจกับข้า นางบอกว่าคนของกองปราบทหารม้านั้นรังแกกันเกินไป ซ้ำยังบอกว่าผู้บงการเบื้องหลังมีเจตนาร้าย จึงขอร้องให้ข้าช่วยเหลือขอรับ”“อาห้า เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ ไม่ได้นะขอรับ”เสิ่นฉางหลิงจงใจ
Read more

บทที่ 313

หากนางเอ่ยปาก เขาจะไม่ช่วยได้อย่างไรทว่าตอนนี้นางเอาแต่หลบหน้าเขา เป็นเพราะภาพวาดที่เขามอบให้ เป็นเพราะเขาเปิดเผยความในใจต่อนาง นางถึงได้คอยหลบหน้าเขาเช่นนี้ครั้นหวนนึกถึงท่าทางของจี้หานอียามมีน้ำตาคลอเบ้าขณะเอ่ยปากขอร้องเสิ่นฉางหลิง ดวงตาที่อ่อนโยนปานนั้น ไม่ว่าผู้ใดเห็นมีหรือจะไม่ใจอ่อนความขุ่นเคืองสายหนึ่งพลันก่อตัวขึ้นในใจ บุรุษผู้ที่มักควบคุมอารมณ์ตนเองได้ดีที่สุด กลับปัดชุดน้ำชาชิงฮวาใกล้มือตกแตกกระจายเกลื่อนพื้นเหวินอันที่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูออกไป เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านใน ก็ตกใจแทบล้มคะมำ รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ขอเพียงอย่าให้เรื่องนี้เดือดร้อนมาถึงตนเองก็พอทางด้านจี้หานอีที่รั้งอยู่ในร้านเพื่อคำนวณเงินค่าเสียหายซึ่งต้องชดใช้ร่วมกับหลงจู๊หมิง ภาพวาดทั้งหมดแปดม้วน รวมเป็นเงินหนึ่งร้อยกว่าตำลึง ทำเอาจี้หานอีถึงกับปวดใจไปวูบหนึ่งทีเดียวทว่าก็ยังนึกโชคดีที่นำต่างหูซึ่งเสิ่นซื่อมอบให้ไปจำนำ อย่างน้อยในมือก็ยังมีเงินพอให้หมุนเวียนอยู่บ้างแต่เรื่องการขาดทุนในครั้งนี้จะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ ไม่ได้ จี้หานอีจึงให้หลงจู๊หมิงเขียนรายการความเสียหายออกมา ในเมื่อเสิ่
Read more

บทที่ 314

เมื่อนางกู้ได้ฟังคำพูดของจี้หานอี ดวงตาก็พลันเอ่อล้นไปด้วยหยดน้ำตา นางย่อมจดจำได้อย่างแน่นอนจี้หานอีเคยกล่าวไว้ว่า ขอเพียงมีตนอยู่ มารดาก็ยังมีบ้านให้พักพิงเพียงแต่เมื่อช่วงเช้าขณะหลับ ๆ ตื่น ๆ กลับได้ยินสาวใช้รุ่นเยาว์สองคนที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างเตียงกระซิบกระซาบกัน พวกนางบอกว่าร่างกายของนางเป็นเช่นนี้ ชั่วชีวิตก็คงไม่มีวันรักษาหาย ทำได้เพียงอาศัยยาประคองอาการ มีแต่จะคอยเป็นภาระถ่วงรั้งไม่ให้บุตรสาวออกเรือนได้อีก ซ้ำยังต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากและขัดสนตลอดไปนางคิดว่าหากตนเองตายไปเสีย บุตรสาวก็คงไม่ต้องมาคอยเหนื่อยยาก นางรู้ดีว่าตัวยาที่รับประทานอยู่เป็นประจำนั้นราคาไม่ถูก เมื่อผ่านไปนานเข้า มีหรือที่ผู้คนจะไม่นึกรังเกียจนางย่อมรู้ดีว่าจี้หานอีไม่มีวันรังเกียจมารดาตนเอง แต่นางก็ไม่อยากเป็นตัวถ่วงบุตรสาว อีกทั้งบุตรสาวของนางจะไปหาเงินทองมากมายปานนั้นมาจ่ายค่ายาได้อย่างไร ไม่สู้ตายไปเสียยังดีกว่า บุตรสาวจะได้หมดห่วงและสามารถไปแสวงหาที่พึ่งพิงใหม่ได้อย่างไร้กังวลนางเอาแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ตลอดช่วงเช้า กระทั่งถึงเวลาดื่มยาก็ยังหาข้ออ้างเพื่อที่จะได้ไม่ต้องดื่มนางกู้มองดูจี้หา
Read more

บทที่ 315

นางเพิ่งปลอบโยนให้ท่านแม่สงบใจลงได้ ทั้งท่านแม่ยังตั้งมั่นว่าวันข้างหน้าจะเข้มแข็งให้มากขึ้น แล้วเหตุใดอยู่ดี ๆ ถึงได้พูดจาตัดพ้อชีวิตเช่นนี้อีกภายในเรือนแห่งนี้ นอกจากชุนจวี๋ที่เป็นคนข้างกายท่านแม่แล้ว คนอื่น ๆ ล้วนเป็นบ่าวที่ป้าสะใภ้ใหญ่ส่งมาทั้งสิ้น จี้หานอีจึงพอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้เล็กน้อยเมื่อชุนจวี๋ได้ยินจี้หานอีถามเช่นนั้น ก็รีบตอบกลับว่า “ช่วงเช้าหลังคุณหนูออกไปแล้ว บ่าวก็มัวแต่วุ่นอยู่กับการไปเฝ้าดูน้ำแกงนกพิราบตุ๋นของฮูหยินที่โรงครัวเจ้าค่ะ”“คนในโรงครัวพวกนั้นชอบข่มเหงผู้อ่อนแอเกรงกลัวผู้เข้มแข็ง แม้คุณหนูจะให้เงินไปแล้ว แต่พวกนางก็อาจเอาของด้อยคุณภาพมาสับเปลี่ยน หรือไม่ก็แอบยักยอกเอาไว้ มิเช่นนั้นก็คงลดทอนตัวยาลง ตอนนั้นฮูหยินกำลังหลับ บ่าวจึงให้สาวใช้รุ่นเยาว์สองคนในห้องคอยเฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ ไปก่อนเจ้าค่ะ”“รอจนน้ำแกงนกพิราบในโรงครัวเริ่มตุ๋นและจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว บ่าวก็แวะไปดูยาที่ต้มไว้ ก่อนกลับมาดูฮูหยิน ตอนที่เข้าไปฮูหยินก็ตื่นแล้ว ทว่าตอนนั้นท่าทีของฮูหยินกลับดูผิดปกติ เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ ไม่ว่าบ่าวเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่ดีขึ้นเจ้าค่ะ”“หลังจากนั้นพอฮ
Read more

บทที่ 316

จี้หานอีแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาอีกครั้ง "แม้สัญญาขายตัวของพวกเจ้าจะไม่ได้อยู่ที่ข้า แต่ในเมื่อป้าสะใภ้ใหญ่เรียกพวกเจ้ามาปรนนิบัติที่นี่ ข้าก็ย่อมจัดการพวกเจ้าได้เช่นกัน"กล่าวจบจี้หานอีก็หันไปมองหรงชุน "ไปเรียกพ่อบ้านมา สาวใช้สองคนนี้วันนี้มีพฤติกรรมก้าวร้าว พูดจาล่วงเกินและสาปแช่งเจ้านาย ลองถามพ่อบ้านดูว่าควรจัดการอย่างไร"หรงชุนปรายตามองสาวใช้ทั้งสองคนนั้นปราดหนึ่ง รู้สึกสบายใจยิ่ง จึงรีบวิ่งออกไปทันทีนั่นเองสาวใช้ทั้งสองถึงเพิ่งเริ่มลนลาน พวกนางรู้ดีว่าตนเองพูดจาล่วงเกินจริง ๆ ซ้ำยังสาปแช่งให้ฮูหยินรีบ ๆ ตายไปเสีย หากตายไปจริง พวกนางก็จะได้กลับไปปรนนิบัติที่เรือนของคุณชายรองต่อเสียทีหากกล่าวให้เป็นเรื่องใหญ่ คำพูดนี้ก็ถึงขั้นทำให้ถูกโบยตีจนตายได้เลยทีเดียว เมื่อลองคิดดูแล้ว คงเป็นชุนจวี๋ที่อยู่ด้านนอกบังเอิญได้ยินเข้า แล้วนำมาฟ้องคุณหนูเป็นแน่ พวกนางจึงรีบทิ้งตัวลงคุกเข่าขอความเมตตาทันทีจี้หานอีเห็นสาวใช้ทั้งสองมีใบหน้าซีดเซียว ก็รู้ว่าตนเองหลอกถามได้ถูกจุดแล้ว บนใบหน้าจึงฉายแววเคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย นางก้มหน้าลง ใช้สายตาเย็นชาจ้องมองไป น้ำเสียงก็ยิ่งเยียบเย็นลงอีกสองส่วน "พ
Read more

บทที่ 317

หรงชุนอุ้มห่อยาเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มนางหันไปมองจี้หานอี พลางยื่นห่อยาที่มัดด้วยเชือกในมือไปตรงหน้าผู้เป็นเจ้านาย "คุณหนูดูสิเจ้าคะ มีสมุนไพรตั้งสามสิบชุดเชียวนะ!"จี้หานอีขยับกายนั่งตัวตรงเล็กน้อยก่อนถาม "ผู้ใดส่งมาหรือ?"หรงชุนหัวเราะตอบ "เป็นหมอหลวงเฉินเมื่อวันก่อนเจ้าค่ะ""หมอหลวงเฉินผู้นั้นกล่าวว่าตนเองได้รับความช่วยเหลือจากจวนสกุลกู้ จึงส่งสมุนไพรสามสิบชุดนี้มาให้เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณเจ้าค่ะ"กล่าวจบหรงชุนก็เริ่มคำนวณ "เทียบยาของหมอหลวงเฉินเมื่อคราวก่อน หากไปจัดตามตัวยาที่ระบุไว้ ทั้งโสมฝาน เขาสัตว์ และตู้จ้ง สมุนไพรหนึ่งชุดก็ปาเข้าไปสองตำลึงกว่าแล้ว ถ้าทานวันละสองเวลา วันหนึ่งก็ตกเจ็ดตำลึง เดือนหนึ่งก็สองร้อยกว่าตำลึง ค่าใช้จ่ายมากมายปานนี้ คุณหนูจะแบกรับไหวได้อย่างไร""บัดนี้ท่านหมอหลวงส่งมาให้ถึงสามสิบชุด ก็เท่ากับเป็นยาสำหรับครึ่งเดือน นับเป็นเรื่องดียิ่งเลยเจ้าค่ะ"จี้หานอีมองดูห่อยาในมือหรงชุน รู้ดีว่าตัวยาในเทียบที่หมอหลวงเฉินจัดให้นั้นล้วนเป็นของล้ำค่า คนทั่วไปย่อมไม่มีปัญญาซื้อหา แต่นางก็ยังคงกัดฟันใช้เทียบยาของหมอหลวงเฉินอยู่ดีเพียงสมุนไพรหนึ่งชุดยั
Read more

บทที่ 318

หลี่หมิงโหรวถูกจับตัวไปที่กองปราบทหารม้าจี้หานอีไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับผลลัพธ์ที่ว่าผู้บงการคือหลี่หมิงโหรวแม้แต่น้อยและนางก็รู้สึกทึ่งกับการทำงานของสำนักตรวจการอย่างแท้จริงตอนที่จี้หานอีมาถึงหน้าประตูกองปราบทหารม้า นางก็นั่งอยู่บนรถม้า ค่อย ๆ เลิกม่าน เพียงปรายตามองก็เห็นหลี่หมิงโหรวถูกสาวใช้สองคนหิ้วปีกเดินออกมาจากกองปราบทหารม้าอาภรณ์บนร่างหลี่หมิงโหรวเปรอะเปื้อนด้วยคราบเลือด ใบหน้าซีดเผือด ขาทั้งสองข้างแทบไร้เรี่ยวแรง ต้องให้สาวใช้ช่วยประคองถึงจะก้าวเดินต่อได้ ชัดเจนว่าเพิ่งถูกลงโทษมาอย่างหนักส่วนเซี่ยอวี้เหิงที่คอยเดินเคียงข้างกลับมีแววตาเหม่อลอย เขาไม่ได้เข้าไปช่วยประคองหลี่หมิงโหรว เพียงก้าวเดินซวนเซเล็กน้อย ไม่รู้ว่าภายในใจกำลังคิดสิ่งใดการที่จี้หานอีมาที่นี่ ย่อมไม่ใช่เพื่อมาดูจุดจบของหลี่หมิงโหรวด้วยตาตนเอง แต่เป็นเพราะเจ้าหน้าที่จากกองปราบทหารม้าส่งคนมาแจ้งข่าว ให้นางเดินทางมาสักรอบหนึ่งเดิมทีเรื่องนี้นางมอบอำนาจให้หลงจู๊หมิงเป็นผู้จัดการทั้งหมด ความจริงจี้หานอีก็ไม่ทราบเช่นกันว่าเหตุใดพวกเขาถึงเรียกตัวนางมาดูท่าคงเป็นเพราะร้านค้าแห่งนั้นยังคงเป็นชื่อของนางกร
Read more

บทที่ 319

เมื่อเห็นแววตาเย้ยหยันของจี้หานอี ใบหน้าของเซี่ยอวี้เหิงก็พลันซีดเผือดลงในชั่วพริบตา ทั่วทั้งร่างเกิดความรู้สึกละอายใจราวถูกดวงตาคู่นั้นมองทะลุปรุโปร่ง ส่งผลให้ร่างกายแข็งทื่อไปหมดเขาเป็นคนเล่าเรื่องนี้ให้หลี่หมิงโหรวฟังเองจริง ๆ และเขาก็ยิ่งรู้ดีว่าหลี่หมิงโหรวเป็นคนลงมือก่อเรื่องนี้แต่นอกจากจะไม่ได้ห้ามแล้ว เขายังแอบหวังว่าจะได้เห็นจี้หานอีกลับมาอ้อนวอนตนเองอีกด้วยร้านค้าซึ่งเป็นที่พึ่งพิงเพียงแห่งเดียวของจี้หานอีถูกทำลายลงแล้ว เมื่อที่พึ่งสุดท้ายของนางหายไป นางก็มีเพียงต้องกลับมาอยู่ข้างกายเขาเท่านั้น ถึงจะได้กลับไปใช้ชีวิตอันสงบสุขและมั่งคั่งดังเดิมเพียงแต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า จี้หานอีจะเลือกใช้วิธีนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่เคยมาหาเขาสักครั้งเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตนเองช่างต่ำทรามเหลือเกินเมื่ออยู่ต่อหน้าจี้หานอี ซ้ำยังเกิดความรู้สึกอับอายที่ถูกมองอย่างทะลุปรุโปร่งคำว่าไร้ยางอายของนาง ได้ทำลายภาพลักษณ์อันสง่างามและเย็นชาที่เขามีต่อหน้านางจนหมดสิ้น เขาเคยหลงคิดว่านางสมควรต้องเป็นฝ่ายวิ่งตามมาและเทิดทูนเขาตลอดไปสิถึงจะถูกเขายังจำสายตาที่นางเคยใช้มองตนเองได้ดี เป็นสายตาท
Read more

บทที่ 320

จี้หานอีพลันรู้สึกราวเป็นคนผิดที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา ภายในใจตื่นตระหนก รีบปล่อยมือจากม่านรถม้าทันทีม่านทิ้งตัวลงมาบดบังแสงสว่างจากภายนอก ท่ามกลางความมืดสลัว จี้หานอีขยำผ้าเช็ดหน้าปักลายทาบไว้บนหน้าอก คล้ายว่าการทำเช่นนี้จะช่วยให้จิตใจสงบลงได้ทว่าอึดใจต่อมา ม่านรถม้าก็ถูกเลิกขึ้น เสิ่นซื่อโน้มกายมองเข้ามาด้านในนัยน์ตาดำขลับลึกล้ำดั่งวังน้ำเย็นกำลังมองมาที่นาง แววตาอันสงบนิ่งนั้น ทำเอาแสงคบเพลิงด้านหลังเขาดูเยียบเย็นลงไปหลายส่วนสายตาเช่นนั้นคล้ายต่างไปจากในอดีต แต่จี้หานอีกลับอ่านไม่ออกจี้หานอีใช้มือยันเบาะรองนั่งไว้ นางอ้าปากยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด ม่านรถม้าก็ร่วงตกลงมาเสียแล้ว ราวกับว่าเมื่อครู่เสิ่นซื่อเพียงเลิกม่านขึ้นเพื่อดูว่านางปลอดภัยดีหรือไม่เท่านั้นนางกลับมาเหม่อลอยท่ามกลางความมืดมิดอีกครั้ง ผ่านไปไม่นาน เสียงของเหวินอันก็ดังขึ้นจากด้านนอก "แม่นางจี้ ขอเชิญตามใต้เท้าเข้าไปในกองปราบก่อนเถิดขอรับ"จี้หานอีถึงได้สติโน้มกายไปเลิกม่านด้านหน้ารถม้าขึ้นอีกครั้งตอนที่นางก้าวลงจากรถม้า เซี่ยอวี้เหิงก็ไม่ได้อยู่ด้านนอกแล้ว ซึ่งจี้หานอีก็ไม่ได้ใส่ใจเขาเช่นกัน เวลานี้สายตาของน
Read more
PREV
1
...
3031323334
...
48
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status