All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 311 - Chapter 320

สำหรับคำตอบของท่านโหว เหวินอันไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อยยามที่ท่านโหวมีงานรัดตัว ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจเข้าไปรบกวนทั้งสิ้นเขานำความกลับไปแจ้งแก่เสิ่นฉางหลิง ทว่ากว่าคุณชายสามจะหาโอกาสพบเจอท่านอาได้ไม่ง่ายเลย มีหรือจะยอมถอดใจเพียงเท่านี้ เขาจึงเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า คนของกองปราบทหารม้ารับสินบนละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ด้วยรู้ดีว่าท่านอาห้านั้นเกลียดชังการทุจริตของผู้ใต้บังคับบัญชา หากได้ยินเช่นนี้ย่อมต้องยื่นมือเข้าจัดการเป็นแน่ทันทีที่เหวินอันได้ยินดังนั้น ก็รีบถามว่า “คุณชายสามมีหลักฐานหรือไม่ขอรับ?”เสิ่นฉางหลิงตอบ “ย่อมต้องมีอยู่แล้ว”ก่อนกล่าวเสริม “นี่เป็นเรื่องของแม่นางจี้ ท่านอาห้าเองก็เคยรู้จักนางไม่ใช่หรือ ร้านค้าของนางเกิดเรื่องขึ้นแล้ว”เมื่อเหวินอันได้ยินประโยคนี้ หัวใจก็กระตุกวูบ เขาไม่รอให้เสิ่นฉางหลิงกล่าวสิ่งใดต่อ รีบหมุนตัวเดินกลับเข้าไปรายงานด้านในอย่างเร่งรีบทันทีเหวินอันก้าวเท้าเข้าไปด้วยความเร่งร้อน ทว่าก็ยังคงยำเกรงที่ท่านโหวมีงานรัดตัวไม่ชอบให้ผู้ใดรบกวน จึงรีบนำถ้อยคำของเสิ่นฉางหลิงมารายงานอย่างรวดเร็วตามคาด เมื่อท่านโหวได้รับฟัง มือที่กำลังทำงานก็พลันช

หากนางเอ่ยปาก เขาจะไม่ช่วยได้อย่างไรทว่าตอนนี้นางเอาแต่หลบหน้าเขา เป็นเพราะภาพวาดที่เขามอบให้ เป็นเพราะเขาเปิดเผยความในใจต่อนาง นางถึงได้คอยหลบหน้าเขาเช่นนี้ครั้นหวนนึกถึงท่าทางของจี้หานอียามมีน้ำตาคลอเบ้าขณะเอ่ยปากขอร้องเสิ่นฉางหลิง ดวงตาที่อ่อนโยนปานนั้น ไม่ว่าผู้ใดเห็นมีหรือจะไม่ใจอ่อนความขุ่นเคืองสายหนึ่งพลันก่อตัวขึ้นในใจ บุรุษผู้ที่มักควบคุมอารมณ์ตนเองได้ดีที่สุด กลับปัดชุดน้ำชาชิงฮวาใกล้มือตกแตกกระจายเกลื่อนพื้นเหวินอันที่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูออกไป เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านใน ก็ตกใจแทบล้มคะมำ รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ขอเพียงอย่าให้เรื่องนี้เดือดร้อนมาถึงตนเองก็พอทางด้านจี้หานอีที่รั้งอยู่ในร้านเพื่อคำนวณเงินค่าเสียหายซึ่งต้องชดใช้ร่วมกับหลงจู๊หมิง ภาพวาดทั้งหมดแปดม้วน รวมเป็นเงินหนึ่งร้อยกว่าตำลึง ทำเอาจี้หานอีถึงกับปวดใจไปวูบหนึ่งทีเดียวทว่าก็ยังนึกโชคดีที่นำต่างหูซึ่งเสิ่นซื่อมอบให้ไปจำนำ อย่างน้อยในมือก็ยังมีเงินพอให้หมุนเวียนอยู่บ้างแต่เรื่องการขาดทุนในครั้งนี้จะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ ไม่ได้ จี้หานอีจึงให้หลงจู๊หมิงเขียนรายการความเสียหายออกมา ในเมื่อเสิ่

นางเพิ่งปลอบโยนให้ท่านแม่สงบใจลงได้ ทั้งท่านแม่ยังตั้งมั่นว่าวันข้างหน้าจะเข้มแข็งให้มากขึ้น แล้วเหตุใดอยู่ดี ๆ ถึงได้พูดจาตัดพ้อชีวิตเช่นนี้อีกภายในเรือนแห่งนี้ นอกจากชุนจวี๋ที่เป็นคนข้างกายท่านแม่แล้ว คนอื่น ๆ ล้วนเป็นบ่าวที่ป้าสะใภ้ใหญ่ส่งมาทั้งสิ้น จี้หานอีจึงพอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้เล็กน้อยเมื่อชุนจวี๋ได้ยินจี้หานอีถามเช่นนั้น ก็รีบตอบกลับว่า “ช่วงเช้าหลังคุณหนูออกไปแล้ว บ่าวก็มัวแต่วุ่นอยู่กับการไปเฝ้าดูน้ำแกงนกพิราบตุ๋นของฮูหยินที่โรงครัวเจ้าค่ะ”“คนในโรงครัวพวกนั้นชอบข่มเหงผู้อ่อนแอเกรงกลัวผู้เข้มแข็ง แม้คุณหนูจะให้เงินไปแล้ว แต่พวกนางก็อาจเอาของด้อยคุณภาพมาสับเปลี่ยน หรือไม่ก็แอบยักยอกเอาไว้ มิเช่นนั้นก็คงลดทอนตัวยาลง ตอนนั้นฮูหยินกำลังหลับ บ่าวจึงให้สาวใช้รุ่นเยาว์สองคนในห้องคอยเฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ ไปก่อนเจ้าค่ะ”“รอจนน้ำแกงนกพิราบในโรงครัวเริ่มตุ๋นและจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว บ่าวก็แวะไปดูยาที่ต้มไว้ ก่อนกลับมาดูฮูหยิน ตอนที่เข้าไปฮูหยินก็ตื่นแล้ว ทว่าตอนนั้นท่าทีของฮูหยินกลับดูผิดปกติ เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ ไม่ว่าบ่าวเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่ดีขึ้นเจ้าค่ะ”“หลังจากนั้นพอฮ

หรงชุนอุ้มห่อยาเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มนางหันไปมองจี้หานอี พลางยื่นห่อยาที่มัดด้วยเชือกในมือไปตรงหน้าผู้เป็นเจ้านาย "คุณหนูดูสิเจ้าคะ มีสมุนไพรตั้งสามสิบชุดเชียวนะ!"จี้หานอีขยับกายนั่งตัวตรงเล็กน้อยก่อนถาม "ผู้ใดส่งมาหรือ?"หรงชุนหัวเราะตอบ "เป็นหมอหลวงเฉินเมื่อวันก่อนเจ้าค่ะ""หมอหลวงเฉินผู้นั้นกล่าวว่าตนเองได้รับความช่วยเหลือจากจวนสกุลกู้ จึงส่งสมุนไพรสามสิบชุดนี้มาให้เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณเจ้าค่ะ"กล่าวจบหรงชุนก็เริ่มคำนวณ "เทียบยาของหมอหลวงเฉินเมื่อคราวก่อน หากไปจัดตามตัวยาที่ระบุไว้ ทั้งโสมฝาน เขาสัตว์ และตู้จ้ง สมุนไพรหนึ่งชุดก็ปาเข้าไปสองตำลึงกว่าแล้ว ถ้าทานวันละสองเวลา วันหนึ่งก็ตกเจ็ดตำลึง เดือนหนึ่งก็สองร้อยกว่าตำลึง ค่าใช้จ่ายมากมายปานนี้ คุณหนูจะแบกรับไหวได้อย่างไร""บัดนี้ท่านหมอหลวงส่งมาให้ถึงสามสิบชุด ก็เท่ากับเป็นยาสำหรับครึ่งเดือน นับเป็นเรื่องดียิ่งเลยเจ้าค่ะ"จี้หานอีมองดูห่อยาในมือหรงชุน รู้ดีว่าตัวยาในเทียบที่หมอหลวงเฉินจัดให้นั้นล้วนเป็นของล้ำค่า คนทั่วไปย่อมไม่มีปัญญาซื้อหา แต่นางก็ยังคงกัดฟันใช้เทียบยาของหมอหลวงเฉินอยู่ดีเพียงสมุนไพรหนึ่งชุดยั

เมื่อเห็นแววตาเย้ยหยันของจี้หานอี ใบหน้าของเซี่ยอวี้เหิงก็พลันซีดเผือดลงในชั่วพริบตา ทั่วทั้งร่างเกิดความรู้สึกละอายใจราวถูกดวงตาคู่นั้นมองทะลุปรุโปร่ง ส่งผลให้ร่างกายแข็งทื่อไปหมดเขาเป็นคนเล่าเรื่องนี้ให้หลี่หมิงโหรวฟังเองจริง ๆ และเขาก็ยิ่งรู้ดีว่าหลี่หมิงโหรวเป็นคนลงมือก่อเรื่องนี้แต่นอกจากจะไม่ได้ห้ามแล้ว เขายังแอบหวังว่าจะได้เห็นจี้หานอีกลับมาอ้อนวอนตนเองอีกด้วยร้านค้าซึ่งเป็นที่พึ่งพิงเพียงแห่งเดียวของจี้หานอีถูกทำลายลงแล้ว เมื่อที่พึ่งสุดท้ายของนางหายไป นางก็มีเพียงต้องกลับมาอยู่ข้างกายเขาเท่านั้น ถึงจะได้กลับไปใช้ชีวิตอันสงบสุขและมั่งคั่งดังเดิมเพียงแต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า จี้หานอีจะเลือกใช้วิธีนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่เคยมาหาเขาสักครั้งเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตนเองช่างต่ำทรามเหลือเกินเมื่ออยู่ต่อหน้าจี้หานอี ซ้ำยังเกิดความรู้สึกอับอายที่ถูกมองอย่างทะลุปรุโปร่งคำว่าไร้ยางอายของนาง ได้ทำลายภาพลักษณ์อันสง่างามและเย็นชาที่เขามีต่อหน้านางจนหมดสิ้น เขาเคยหลงคิดว่านางสมควรต้องเป็นฝ่ายวิ่งตามมาและเทิดทูนเขาตลอดไปสิถึงจะถูกเขายังจำสายตาที่นางเคยใช้มองตนเองได้ดี เป็นสายตาท