ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา のすべてのチャプター: チャプター 321 - チャプター 330

กลิ่นหอมกรุ่นจากเรือนกายจี้หานอีผู้ขยับเข้ามาใกล้พลันโชยแตะจมูก เสิ่นซื่อหลุบตาลง พลางทอดสายตามองไล่จากลำคอระหงที่ก้มต่ำ ขึ้นมาถึงเสี้ยวหน้าด้านข้างอันผุดผ่องกับติ่งหูขาวสะอาดของนางบนติ่งหูนั้นยังคงไร้ซึ่งเครื่องประดับ ดูเรียบง่ายและสงบนิ่ง ทว่ากลับชวนให้ผู้คนจินตนาการไปไกลเขาเคยจินตนาการถึงภาพนางสวมใส่ต่างหูคู่ที่เขามอบให้นับครั้งไม่ถ้วน นั่นคือภาพยามที่นางเองก็มีใจให้เขาเช่นกันทุกครั้งที่คิดเช่นนั้น เนื้อตัวก็จะเกิดความร้อนรุ่มที่ไม่อาจควบคุมได้พวยพุ่งขึ้นมา โดยเฉพาะยามค่ำคืนที่เงียบสงัดไร้ผู้คน นั่นคือปฏิกิริยาของร่างกายที่มีต่อนางตามสัญชาตญาณยามนี้นางยืนอยู่เคียงข้างเขาแล้ว ยากนักที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกันถึงเพียงนี้มือที่ทิ้งตัวอยู่ข้างกายขยับเล็กน้อย ก่อนยกขึ้นมาแผ่วเบา สัมผัสปลายแขนเสื้อสีเขียวของนางที่ห้อยลงมาใต้โต๊ะ คล้ายตอนที่เขามักเฝ้ามองนางเสมอ แนบเนียนไร้สุ้มเสียงอยู่ในมุมมืด โดยที่นางไม่มีวันรู้แม้แต่น้อยขณะนี้จี้หานอีกำลังร้อนรน เพราะเสิ่นซื่อเรียกให้นางมาประทับลายนิ้วมือ แต่กวาดสายตามองไปทั่วโต๊ะแล้ว ก็ยังหาตลับชาดไม่เจออยู่ดีนางไม่อยากให้เขารู้สึกว่าตนเป็นคนเ

ตอนแรกจี้หานอียังไม่ทันตั้งสติขณะเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดนั้นนางเพียงรู้สึกว่าฝ่ามือสัมผัสโดนบางสิ่งที่ทั้งนุ่มลื่นและอุ่นร้อน เบื้องหน้ามืดมิด กระทั่งได้ยินเสียงเหวินอันถามขึ้นจากนอกรถม้าว่า “บังเอิญมีรถม้าแล่นสวนมาด้านหน้า จึงต้องหยุดรถกะทันหัน นายท่านเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ”เสิ่นซื่อตอบกลับไปด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ไม่เป็นไร”ร่างของจี้หานอีที่แนบชิดอยู่บนกายเสิ่นซื่อสัมผัสได้ถึงแผ่นอกที่สั่นสะเทือนแผ่วเบายามเขาเอื้อนเอ่ย เมื่อกลิ่นหอมของไม้กฤษณาเจือกลิ่นอายของตำราและน้ำหมึกจากร่างเขาลอยมากระทบจมูก นั่นเองจี้หานอีถึงเพิ่งรู้ตัว นางจ้องมองลวดลายที่ซ่อนอยู่บนอาภรณ์สีดำสนิท ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเสิ่นซื่อซึ่งก็กำลังก้มมองนางอยู่เช่นกันแววตาของเสิ่นซื่อนั้นราบเรียบยิ่ง เขาไม่ได้มีท่าทีตอบสนองใด ๆ ต่อการที่จี้หานอีพุ่งพรวดเข้ามาในอ้อมอกอย่างกะทันหัน จี้หานอีมองดูแววตาอันเย็นชานั้น ในชั่วขณะนี้นางรู้สึกอับอายถึงขีดสุด จึงพยายามจะหยัดกายลุกขึ้นจากร่างของเสิ่นซื่อด้วยความลนลานทว่ายิ่งรีบร้อนก็คล้ายจะยิ่งผิดพลาด มือที่นางใช้ยันแผ่นอกของเสิ่นซื่อกลับลื่นไถล ร่างทั้งร่างจึงพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของเสิ่นซื

ตอนที่จี้หานอีเห็นเสิ่นฉางหลิงยื่นหยกพกมาให้ นางก็อดชะงักไปไม่ได้ หยกชิ้นนั้นสลักลายปลาคู่ทรงกลม ดูจากเนื้อหยกชั้นดีแล้วคล้ายเป็นของที่พกติดตัวเป็นประจำ นางจึงรีบปฏิเสธทันทีนางจะรับหยกพกประจำกายของเสิ่นฉางหลิงชิ้นนี้ไว้ไม่ได้เด็ดขาด ระหว่างนางกับเขาเพิ่งพบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้ง สิ่งของที่ดูสนิทสนมปานนี้ หากรับมาแล้วมีผู้ใดพบเห็นเข้า เกรงว่าจะเกิดคำครหาขึ้นมาได้ทว่าเสิ่นฉางหลิงกลับยังคงดึงดันยื่นส่งให้ “ไม่ใช่ของมีราคาอันใดหรอก หยกพกเช่นนี้ข้ามีมากมาย ข้าได้ยินท่านแม่บอกว่าเจ้าหย่าขาดแล้ว ตอนนี้คงลำบากไม่น้อย รับเอาไว้เถิด เผื่อวันหน้าเจ้าอาจมีความจำเป็นต้องใช้ขึ้นมาจริง ๆ ก็ได้”“ในเมื่อตอนเด็กข้าเคยรังแกเจ้า วันนี้ก็ถือเสียว่าข้ามอบให้เป็นการไถ่โทษแล้วกัน”จี้หานอีรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเสิ่นฉางหลิงยิ่งนัก เรื่องราวในวัยเยาว์นั้น เวลาล่วงเลยมาหลายปี นางเลิกเก็บมาใส่ใจนานแล้วนางยังคงส่ายหน้า ทว่ายังไม่ทันอ้าปากปฏิเสธ ก็เห็นมือข้างหนึ่งพลันยื่นมากั้นกลางระหว่างตนเองกับชายหนุ่ม ปลายนิ้วเรียวยาวคว้าเอาหยกพกของเสิ่นฉางหลิงชิ้นนั้นไปต่อหน้าต่อตาสองหนุ่มสาวชะงักงัน ก่อนหันไปมองเสิ

ความจริงเสิ่นฉางหลิงรู้สึกงุนงงอยู่บ้างเหตุใดท่านอาห้าถึงดูคล้ายไม่อยากให้เขาสนทนากับจี้หานอีเช่นนั้นเล่าสีหน้าอันเต็มไปด้วยความรำคาญใจของท่านอาห้านั้นดูเคร่งขรึมเป็นพิเศษ ทำเอาเสิ่นฉางหลิงไม่กล้าซักไซ้มากความ ได้แต่ปรายตามองจี้หานอี แล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักเขาเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม ครั้นเห็นจี้หานอีมองมา ก็ยกมือโบกให้นางอีกรอบเมื่อจี้หานอีละสายตากลับมา ก็เห็นว่าเสิ่นซื่อกำลังจ้องมองอยู่พอดีหัวใจนางพลันกระตุกวูบ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นซื่อพลางกระซิบถาม “ใต้เท้าเสิ่นไม่ถูกปากอาหารวันนี้หรือเจ้าคะ?”จากนั้นจึงก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ “วันนี้เดิมทีข้าน้อยสมควรเป็นคนเลี้ยงใต้เท้าเสิ่นแท้ ๆ”เสิ่นซื่อปรายตามองจี้หานอีปราดหนึ่ง นางขัดสนเงินทองถึงขั้นต้องนำเครื่องประดับของตนเองไปจำนำ เกรงว่าหากให้นางควักเงินจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ ก็ไม่รู้ว่านางจะต้องนำสิ่งใดไปจำนำอีกเขาไม่ได้ตอบคำถามของจี้หานอี เพียงแต่ปรายตามองนาง “ขึ้นไปคุยกันบนรถม้าเถิด”จี้หานอีมองดูเสิ่นซื่อที่ก้าวขึ้นรถม้าของนางไปอีกครั้ง หลังชะงักไปเล็กน้อยก็ก้าวตามขึ้นไปภายในรถม้าอันแสนจะธรรมดาซ้ำยังดู

จี้หานอีทราบดีว่าการจะเกลี้ยกล่อมมารดาในเวลานี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่านางเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะสามารถเกลี้ยกล่อมมารดาให้คล้อยตามได้แต่แรกอยู่แล้วแม้บางคราวมารดาของนางจะดื้อดึงไปบ้าง แต่หากเป็นเรื่องที่นางยืนกรานหนักแน่น มารดาก็ยอมตามใจนางเสมอนางตั้งใจว่าประเดี๋ยวจะออกไปเช่าเรือนด้านนอกไว้ก่อน ถึงเวลานั้นเมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก ต่อให้มารดาไม่เห็นด้วยก็คงทำอะไรไม่ได้แล้วจี้หานอีหลุบตาลงไม่เอ่ยคำใด นางเงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อทอดสายตามองเรือนร่างของมารดาที่ซูบผอมลงเรื่อย ๆ ภายในใจก็ให้รู้สึกปวดร้าวขึ้นมาหลายส่วน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เรื่องนี้เอาไว้ค่อยคุยกันวันหลังเถิดเจ้าค่ะ ท่านแม่รีบเข้านอนแต่หัวค่ำเถิด”นางกู้กุมมือจี้หานอี เดิมทียังอยากรั้งตัวบุตรสาวให้อยู่พูดคุยกันตามประสาแม่ลูกต่ออีกสักหน่อย ทว่าเมื่อเห็นเค้าความเหนื่อยล้าปรากฏอยู่บนใบหน้าของจี้หานอี ถ้อยคำมากมายจึงถูกกลืนลงคอ นางเพียงพยักหน้าแผ่วเบา “ได้สิ”หลังจี้หานอีเดินออกมาด้านนอกและหยุดยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน สายลมหนาวก็โชยพัด นางระบายลมหายใจ ก่อนลดเสียงให้เบาลงเพื่อถามชุนจวี๋ที่ยืนอยู่ข้างกาย “ป้าสะใภ้ใหญ