All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 511 - Chapter 520

อีกด้านหนึ่ง ทันทีที่เสิ่นซื่อออกมาจากตำหนักของฮ่องเต้ก็พลันได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้น สีหน้าของเขาจึงแปรเปลี่ยนไปในทันใดชายหนุ่มเร่งฝีเท้าออกจากวังหลวงด้วยความรีบร้อน ยามเดินผ่านถนนสายนั้น ก็เห็นรถม้าที่ถูกเหยียบย่ำจนพังยับเยินยังคงจอดทิ้งอยู่ที่เดิม ผู้ใต้บังคับบัญชารีบเข้ามารายงานทันที “ตรวจสอบเรื่องม้าพยศเหล่านั้นแน่ชัดแล้วขอรับ เป็นม้าจากโรงม้าบนถนนสายนี้เอง ฟังจากที่คนเลี้ยงม้าบอก เห็นว่าเดิมทีพวกมันก็ปกติดี แต่ช่วงบ่ายหลังจากมีคนเจ็ดแปดคนเข้ามาเลือกม้าพร้อมกัน ผ่านไปเพียงครู่เดียว ม้าในคอกก็พากันคลุ้มคลั่งหมดเลยขอรับ”“แม้แต่รั้วกั้นก็ถูกเปิดทิ้งไว้ ทำให้ม้าเหล่านั้นหลุดออกมาได้ขอรับ”“วันนี้บนถนนไม่มีผู้เสียชีวิตก็จริง แต่ก็มีคนถูกเหยียบจนได้รับบาดเจ็บไปไม่น้อย”“และคนทั้งหมดในโรงม้าแห่งนั้นก็ถูกจับตัวไปขังไว้ในคุกของสำนักตรวจการเรียบร้อยแล้ว ขณะนี้รอการไต่สวนอยู่ขอรับ”เสิ่นซื่อทอดสายตามองสภาพอันยุ่งเหยิงบนท้องถนนพลางสูดลมหายใจเข้าลึก เขาเดินทางไปที่โรงม้าแห่งนั้นเป็นอันดับแรก หลังตรวจสอบโดยละเอียดแล้ว จึงควบม้ามุ่งหน้ากลับจวนสกุลเสิ่นเรื่องที่จี้หานอีประสบเหตุบนถนนวันนี้

แสงเทียนภายในห้องมืดสลัว จี้หานอีมองใบหน้าของกู้เยี่ยน ซึ่งก็ยังคงดูอ่อนโยนเช่นในความทรงจำของนาง แต่ยามนี้กลับทำให้หัวใจของนางค่อย ๆ เย็นเยียบลง ไมตรีจิตในวัยเยาว์สลายสิ้น สิ่งรอบกายคงเดิมทว่าคนกลับแปรเปลี่ยนไปนานแล้วนางเหลือบมองถ้วยยาในมือกู้เยี่ยนอีกครั้ง ร่างกายยังคงอ่อนเปลี้ยจนไม่อาจขยับเขยื้อน ได้แต่คิดว่าหากในมือกู้เยี่ยนเป็นยาพิษ เขาคงไม่ยอมพูดเช่นนี้กับนางแน่ สุดท้ายจึงพยักหน้าตอบตกลงหากร่างกายยังคงไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ต่อไป ก็คงมีแต่ต้องยอมให้ผู้อื่นเป็นฝ่ายควบคุมเท่านั้นเมื่อกู้เยี่ยนเห็นจี้หานอีพยักหน้า ก็ลอบระบายลมหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะใช้ช้อนป้อนยาจี้หานอีรสชาติของยานั้นขมปร่า จี้หานอีมีร่างกายค่อนข้างแข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก จึงไม่ค่อยได้ดื่มยาเท่าใดนัก แต่ครั้งนี้นางกลับรู้สึกอ่อนเปลี้ย ยาที่ป้อนเข้าปากจึงรู้สึกขมเป็นพิเศษ แต่เมื่อคำนึงถึงร่างกายที่ไม่อาจเคลื่อนไหว นางก็ต้องฝืนกลืนยาลงคอจนหมดสิ้นแต่หลังดื่มยา ร่างกายก็พลันร้อนรุ่ม เม็ดเหงื่อผุดซึมบนหน้าผากเล็กน้อย ปฏิกิริยาของร่างกายทำให้จี้หานอีต้องจ้องมองกู้เยี่ยนด้วยความตื่นตระหนกระคนหวาดกลัวทันทีกู้เยี่ยนหย

กู้เยี่ยนยังคงนิ่งเงียบหลังรับฟังคำพูดของจี้หานอีความจริงการที่เขาเข้าไปพัวพันกับบุคคลใหญ่โตผู้นั้นก็นับว่าเป็นความบังเอิญโดยแท้เริ่มจากการที่จี้หานอีแอบย้ายเรือนไปโดยไม่บอกกล่าวผู้ใด ช่วงหลายวันหลังจากนั้น เขาจึงมักไปป้วนเปี้ยนอยู่หน้าเรือนหลังเดิมเพื่อหวังจะได้พบจี้หานอี ทว่ากลับไร้ซึ่งผู้คน จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาบังเอิญเห็นว่าด้านนอกเรือนก็มีคนท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ คอยสอดแนม ซ้ำยังชะโงกหน้ามองเข้าไปด้านใน ด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล จึงแอบสะกดรอยตามไปเดิมทีเขาเพียงอยากตามไปดูให้รู้แน่ว่าเป็นผู้ใดที่กำลังตามหาตัวจี้หานอีอยู่เช่นกัน หากเป็นคนสกุลเซี่ย เขาจะได้ไปขับไล่ แล้วค่อยกลับไปบอกมารดาให้เลิกติดต่อกับสกุลเซี่ยเสียทีทว่าสะกดรอยตามไปเพียงครึ่งทางกลับถูกจับตัวเสียได้ และด้วยความบังเอิญ คนเหล่านั้นจึงพาเขาไปพบกับผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังในตอนนั้นเอง เขาถึงได้รู้ว่าพวกมันเตรียมจะลงมือกับจี้หานอี เพื่อขัดขวางไม่ให้นางแต่งงานซึ่งนั่นก็ตรงกับสิ่งที่เขาเฝ้าปรารถนาอยู่ทุกลมหายใจเพียงแต่ในเวลาต่อมา จี้หานอีก็ยังคงเข้าพิธีวิวาห์กับเสิ่นซื่อตามกำหนดการเดิม เขาไปหาผู้ติดตามของคนผู้นั้น

เมื่อกลับเข้าไปในห้องอันซอมซ่อ ก็พบว่าจี้หานอีล้มฟุบอยู่ข้างเตียง บนร่างสวมอาภรณ์หรูหรา เรือนผมยังคงประดับปิ่นทองและเครื่องหยก ทว่าดวงหน้าอันงดงามสะคราญตาในยามนี้กลับเงยขึ้นมองเขาอย่างยากลำบาก ขณะขดตัวเป็นก้อนกลม ราวกับจันทราที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นโคลนกู้เยี่ยนมองดูภาพเบื้องหน้า ภายในใจยามนี้เจ็บปวดเหลือเกิน ต่อให้ตนพาจี้หานอีหนีไปได้สำเร็จ แต่ชีวิตที่ต้องร่อนเร่จะเป็นผลดีต่อนางจริง ๆ หรือนางสมควรมีชีวิตที่สุขสบายและมั่งคั่งถึงจะถูกเป็นเขาเองที่ถูกความลุ่มหลงในใจครอบงำไปเสียแล้วกู้เยี่ยนชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนก้าวยาว ๆ ไปคุกเข่าข้างเดียวลงตรงหน้าจี้หานอี พร้อมกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า “ยาถอนพิษไม่น่าจะออกฤทธิ์เร็วถึงเพียงนี้”กล่าวพลางกู้เยี่ยนก็จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจี้หานอีอย่างแน่วแน่ “น้องหญิงอี ข้าจะไปส่งเจ้ากลับ”“ส่งเจ้ากลับไปอยู่ข้างกายสามี”กล่าวพลางกู้เยี่ยนก็เม้มริมฝีปาก ยื่นมือไปอุ้มร่างของจี้หานอีที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาวางลงบนเตียงอีกครั้งอย่างน้อยในยามนี้กู้เยี่ยนก็ยังรู้สึกโล่งใจ โล่งใจที่ตนบังเอิญมาพบเห็นตอนที่จี้หานอีกำลังจะถูกทำร้าย โล่งใจที่อย่างน้อยเขาก็ยังช่ว

ลูกถีบนั้นรุนแรงยิ่งกู้เยี่ยนผู้เป็นเพียงบัณฑิตไร้เรี่ยวแรง แทบกระเด็นออกไปไกลหลายก้าวด้วยลูกถีบนั้นเว่ยอู่ทอดสายตามองกู้เยี่ยนผู้กองอยู่บนพื้น พลางสั่งให้ลูกสมุนคนอื่น ๆ ถอยห่างออกไปหนึ่งจั้ง จากนั้นจึงลงจากหลังม้า เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ากู้เยี่ยน แล้วชายหนุ่มก็ย่อกายลงนั่งยอง ๆ เอื้อมมือข้างหนึ่งกระชากคอเสื้อของกู้เยี่ยนขึ้นมา ส่วนมืออีกข้างก็ตบลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายเบา ๆ พลางถาม "ไหนเจ้าลองบอกมาสิ ว่าเหตุใดถึงคิดจะกลับเมืองหลวง?""ในเมื่อเจ้ารับปากเรื่องนี้เอง พวกเราก็เหมือนลงเรือลำเดียวกันแล้ว เจ้าคิดว่ายังมีทางถอยหลังกลับไปได้อีกหรือ?""หากปล่อยเจ้ากลับไป มิเท่ากับเปิดทางให้พวกเราถูกคนของเสิ่นซื่อตามมาแก้แค้นหรอกหรือ?"กู้เยี่ยนจ้องมองเว่ยอู่ด้วยสายตาเย็นชา เขายกมือกุมหน้าอกที่ปวดจุกจากแรงถีบพลางไอโขลก "ยาถอนพิษที่เจ้าให้ข้า แท้จริงแล้วคือสิ่งใดกันแน่?"เว่ยอู่เลิกคิ้วมองกู้เยี่ยน "ทำไม นี่เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ?""นั่นคือยาปลุกกำหนัดที่เตรียมไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะไงเล่า เจ้าเฝ้าคะนึงหาหญิงงามผู้นั้นนักไม่ใช่หรือ? อุตส่าห์ส่งนางมาประเคนให้ถึงที่ อย่าบอกนะว่าเจ้ายังไม่ได้ร่วมอภิรมย์