All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 531 - Chapter 540

เสิ่นฉางหลิงก้มหน้าลง ด้วยไม่อยากให้จี้หานอีเห็นสภาพอันไม่ได้เรื่องของตนเองในยามนี้ เขาเพียงส่ายหน้า ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้าง ก้มหน้ามองพื้นแล้วถามด้วยเสียงอู้อี้ "อาการดีขึ้นบ้างหรือไม่?"จี้หานอีหลับตาพลางส่งเสียงรับคำในลำคอ พยายามอดกลั้นต่อความเจ็บปวดบนร่างกายอย่างยากลำบากเสิ่นฉางหลิงชะงักไปเล็กน้อย ก้มหน้าก้มตาเขี่ยกิ่งไม้ในมือไปมา เดิมทีอยากจะถามว่าจี้หานอีถูกพวกโจรภูเขาเหล่านั้นจับตัวไปได้อย่างไร แต่เมื่อคิดว่านี่อาจเป็นจุดที่แทงใจดำและนางอาจไม่อยากเอ่ยถึง จึงกล่าวขึ้นอีกครั้ง "วางใจเถิด ไม่มีผู้ใดรู้เรื่องนี้""รอให้เจ้าอาการดีขึ้นเมื่อใด ข้าจะพากลับไปส่ง หลังจากนั้น ข้าจะกลับไปสังหารพวกโจรภูเขานั่นให้สิ้นซาก จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้ไปตลอดกาล"กล่าวพลาง เสิ่นฉางหลิงถึงค่อยหันหน้าไปมองจี้หานอี "ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าเอง""หากสังหารพวกมันไม่หมด ข้าก็จะไม่กลับเด็ดขาด"จี้หานอีชะงักงัน นางลืมตาขึ้นมองดวงตาของเสิ่นฉางหลิง ดวงตาที่ในอดีตนางมักเห็นว่าแฝงความเกียจคร้านและมีแต่รอยยิ้มอยู่เป็นนิจ ทว่าบัดนี้ ดวงตาคู่นั้นกลับทำให้นางรู้สึกคล้ายเสิ่นฉางหลิงดูแปลกไปจากเดิม

เขาก้มหน้าลงปล่อยให้จี้หานอีซบลงบนบ่า อาศัยน้ำเสียงทุ้มต่ำมอบความอุ่นใจแก่นาง "หานอี ไม่เป็นไรแล้ว"เบื้องหน้าคือกลิ่นอายอันแสนคุ้นเคย แผงอกของเสิ่นซื่อยังคงกว้างขวางเช่นเคย จี้หานอีหลับตาลง ซุกใบหน้าซบลงบนบ่าของเขานางหลงคิดว่าตนเองจะต้องร้องไห้ออกมาเป็นแน่ คงจะโผเข้าสู่อ้อมอกของเสิ่นซื่อแล้วร่ำไห้อย่างหนักหน่วงทว่าในห้วงเวลานี้ จิตใจของนางกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาดคล้ายกับว่านางเพิ่งพานพบกับความเป็นความตายมาในชั่วพริบตาทั้งสองมือของนางก็เพิ่งลงมือสังหารคนมาด้วยซ้ำนางรู้เพียงอย่างเดียวว่า บัดนี้ตนเองยังมีชีวิตอยู่มีชีวิตอยู่อย่างแท้จริง และกำลังถูกโอบกอดในอ้อมอกอันแข็งแกร่งที่สามารถพึ่งพิงได้ดวงหน้าของนางถูกฝ่ามืออันกว้างใหญ่ของเสิ่นซื่อประคองไว้อีกครั้ง ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ไปตามพวงแก้มของนางแผ่วเบา ภาพเบื้องหน้ายังคงพร่ามัว นัยน์ตาของนางทอดมองไปยังบุคคลที่อยู่ตรงหน้าน้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมลมหายใจอันร้อนอุ่นที่เป่ารดลงมา "ยังกลัวอยู่หรือไม่?"ขอบตาของจี้หานอีแดงเรื่อเอ่อคลอด้วยม่านน้ำตาบางเบา ไม่ต่างไปจากลูกกวางน้อยผู้กำลังตื่นตระหนก แม้จะหวาดกลัว แต่ก็ยังคงไม่ร้อ

ความจริงตามหลักการแล้ว ต่อให้บ่าวอาวุโสจางจะมีหน้ามีตาเพียงใดก็ยังเป็นเพียงบ่าว ถ้อยคำเช่นนี้นับว่าไม่เคารพกันยิ่ง แต่อนุหลิวก็ยังต้องเกรงใจบ่าวอาวุโสจาง ด้วยว่ายามนี้ทั่วทั้งจวนสกุลเสิ่นล้วนมีเพียงนางไป๋เป็นผู้ดูแล และบ่าวอาวุโสจางก็ยังเป็นบ่าวคนโปรดข้างกายนางไป๋ เนื่องจากอนุหลิวเป็นเพียงอนุภรรยาไร้ซึ่งตระกูลใหญ่คอยหนุนหลัง จึงไม่กล้าวางมาดต่อหน้าบ่าวอาวุโสจางแม้แต่น้อยเมื่อนางเห็นว่าบ่าวอาวุโสจางเข้าใจผิด ก็รีบโบกมือปฏิเสธด้วยความตื่นตระหนกทันที "แม่นมเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ พอดีข้าเพิ่งกลับมาจากข้างนอก จึงเดินผ่านมาทางนี้เท่านั้น"บ่าวอาวุโสจางเชื่อว่าอนุหลิวต้องมีลับลมคมในบางอย่าง จึงคาดคั้นอีกครั้ง "ท่านก็น่าจะรู้จักนิสัยของฮูหยินใหญ่ดีไม่ใช่หรือ หากให้ฮูหยินใหญ่จับได้ว่าท่านแอบทำสิ่งใด ถึงเวลานั้นก็คงไม่ใช่เรื่องที่จะปล่อยผ่านไปได้โดยง่ายอีกแล้ว"เมื่ออนุหลิวได้ฟังถ้อยคำนี้ ใบหน้าก็พลันซีดเผือด นางไป๋นั้นมีอำนาจภายในจวนล้นฟ้า เรื่องราวในเรือนหลังนายท่านล้วนไม่เคยก้าวก่าย หากนางไป๋ตั้งใจจะจัดการนาง ต่อให้นางถูกทุบตีจนตาย ก็คงเป็นการตายอย่างเงียบงันแน่แท้นางไม่ได้เป็นดั่งอนุหลัว

นางไป๋เก็บงำสีหน้าของตนไว้ ขณะทอดถอนใจ “ไม่จำเป็นหรอก เหตุใดต้องให้เจ้ามาติดไข้ไปด้วยเล่า?”“ที่ข้าเรียกเจ้ามา ก็เพราะเห็นว่าเจ้าทำงานได้รอบคอบ จึงมีเรื่องอยากจะกำชับเจ้าเสียหน่อย”อนุหลัวจึงรีบถาม “ฮูหยินมีเรื่องอันใดจะกำชับหรือเจ้าคะ?”นางไป๋เอนกายตะแคงข้าง ปลายนิ้วที่สวมแหวนทับทิมจับชายผ้าเช็ดหน้ายกขึ้นปิดปาก ก่อนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าอีกครั้ง “เมื่อวานซืนผู้ดูแลไร่นาที่ฉางสูแวะมาหา พร้อมนำใบชาชุดใหม่ของปีนี้มาส่ง เจ้าก็รู้ดีว่าฮูหยินผู้เฒ่าโปรดปรานการดื่มชาสดใหม่มากที่สุด ในเมื่อเจ้าทำงานได้รอบคอบรัดกุม ทั้งยังเคยช่วยข้าดูแลเรื่องราวหลายอย่าง เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยนำชาชุดใหม่ไปแจกจ่ายตามเรือนต่าง ๆ ทีเถิด”“เรื่องราวในจวนช่วงสองวันนี้ เจ้าก็ช่วยข้าดูแลไปก่อนแล้วกัน”อนุหลัวเคยช่วยนางไป๋จัดการเรื่องราวในจวนมาแล้วจริง ๆ ในอดีตตอนที่นางไป๋ให้กำเนิดเสิ่นฉางหลิง นางก็มีอาการตกเลือดอย่างหนักจนเกือบทำให้รากฐานร่างกายเสียหาย ในช่วงเวลาที่ต้องพักฟื้น นายท่านก็ได้ไปแจ้งต่อฮูหยินผู้เฒ่า เพื่อมอบหมายให้อนุหลัวเป็นผู้ดูแลเรื่องราวในจวนแทนชั่วคราวอันที่จริงเรื่องนี้ยังคงเป็นสิ่งที่นางไป๋ทั้งเค

เมื่ออนุหลัวเห็นว่าเหวินอันเป็นคนมายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเรือน ก็คิดในใจว่าเช่นนั้นท่านโหวเสิ่นก็ย่อมต้องอยู่ที่นี่เป็นแน่แม้อนุหลัวจะถูกเหวินอันขวางทาง แต่บนใบหน้ากลับไม่มีท่าทีโกรธเคืองแม้แต่น้อย ซ้ำยังถามว่า “เช่นนั้นฮูหยินรองกลับมาแล้วหรือไม่?”เหวินอันขมวดคิ้วปรายตามองอนุหลัวปราดหนึ่ง ไม่รู้เลยว่าการที่อนุหลัวมาสืบข่าวว่าฮูหยินกลับมาแล้วหรือไม่นั้น นางต้องการสิ่งใดกันแน่?เดิมทีเขาไม่คิดจะใส่ใจอนุภรรยาผู้หนึ่ง แต่เนื่องจากผู้เป็นนายกำชับไว้ล่วงหน้าแล้วว่าหากกลับมาควรต้องกล่าวเช่นไร จึงข่มกลั้นความรำคาญใจตอบไปว่า “ท่านโหวเพิ่งไปรับฮูหยินกลับมาจากวัด ฮูหยินติดไข้ลมหนาว ยามนี้กำลังพักผ่อนอยู่ขอรับ”ความหมายแฝงก็คือให้นางไสหัวไปได้แล้วอนุหลัวได้แต่ค่อนขอดในใจว่าเหตุใดวันนี้แต่ละคนถึงพากันล้มป่วยไปเสียหมด ทว่าบนใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นห่วงใยทันที “ข้ารู้จักเทียบยาที่รักษาอาการไข้ลมหนาวได้ตรงจุดพอดี ซ้ำยังได้ผลชะงัดนัก หรือไม่ให้ข้าเข้าไปบอกเทียบยานี้แก่ฮูหยินรองดีหรือไม่”เพียงแต่นางเพิ่งกล่าวจบ เหวินอันก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยท่าทีรำคาญใจเล็กน้อย “เมื่อครู่ท่านหมอมาตรวจแล้ว ไม่รบกวนให้อ