ตอนที่ 6/1

แสงตะวันเจิดจ้าสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำในสระบัวกลางจวนอู่อันโหว เกิดเป็นประกายระยิบระยับดุจเกล็ดมังกรทอง เงาไม้ทอดยาวหดสั้นลงบอกเวลาล่วงเลยเข้าสู่ ยามอู่ ซึ่งเป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์ตั้งฉากกับศีรษะพอดี ความร้อนระอุของฤดูร้อนเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ ขับไล่ความหนาวเย็นของยามเช้าให้จางหายไปจนสิ้น

ทว่าภายในห้องนอนของเรือนนอนอันกว้างขวาง บรรยากาศยังคงเงียบสงบราวกับเวลาถูกหยุดนิ่งไว้ ร่างสูงใหญ่กำยำของ เว่ยฉือเซียว ยังคงนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงไม้แดงสลักลายมงคล ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอและหนักหน่วง บ่งบอกถึงความอ่อนเพลียที่สะสมมาอย่างยาวนานและเพิ่งได้รับการปลดปล่อย

เปลือกตาหนาของท่านแม่ทัพหนุ่มค่อย ๆ ขยับ เขาพยายามฝืนลืมตาขึ้นสู้กับแสงสว่างที่เล็ดลอดผ่านม่านมุ้งเข้ามา อาการปวดหนึบที่ขมับแล่นปราดเข้ามาทักทายเขาเป็นอย่างแรก ความรู้สึกมึนงงเหมือนคนเมาค้างทำให้เขายังจับต้นชนปลายไม่ถูก สมองที่เคยเฉียบคมสั่งการช้ากว่าปกติไปหลายส่วน

"ยามใดแล้ว..." เขาพึมพำเสียงแหบพร่า ลำคอแห้งผากราวกระหายน้ำ

ไม่มีเสียงตอบรับจากภรรยาตัวดี หรือแม้แต่เสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่

เว่ยฉือเซียวพยุงกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ผมเผ้ายุ่งเหยิงหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง เสื้อนอนผ้าไหมสีขาวหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยร่องรอยแผลเป็นจากการศึก เขายกมือขึ้นนวดขมับเพื่อเรียกสติ กวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ก่อนจะหันไปมองนาฬิกาทรายที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ

ทรายในโถแก้วด้านบนไหลลงมาจนหมดเกลี้ยงแล้ว... นั่นหมายความว่าเวลานี้คือเที่ยงวัน!

"เที่ยงวัน!"

เว่ยฉือเซียวเบิกตากว้าง สติสัมปชัญญะกลับคืนมาอย่างรวดเร็วราวกับถูกน้ำเย็นสาดใส่หน้า เขาตื่นสาย! ท่านแม่ทัพผู้ไม่เคยตื่นสายกว่ายามเหม่ามาตลอดชีวิตทหาร บัดนี้ตื่นเอาตอนตะวันโด่งจนก้นแทบไหม้

"ซางเหมียน!" เขาคำรามชื่อภรรยาตัวแสบด้วยเสียงอันดังก้อง "นางปีศาจน้อย เจ้ากล้าวางยาข้า!"

เขารีบสูดจมูกดมกลิ่นในอากาศ ยังคงมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของสมุนไพรบางอย่างหลงเหลืออยู่ แม้จะเบาบางมากแต่จมูกของยอดฝีมือย่อมแยกแยะได้ มันคือกลิ่นของผงเกสรบุปผาเตือนสติที่ทำให้ตื่นตัวจนนอนไม่หลับ ผสมผสานกับกลิ่นกำยานไม้จันทน์ที่ทำให้หลับลึกในช่วงท้าย ช่างเป็นสูตรยาที่ซับซ้อนและร้ายกาจยิ่งนัก

"ร้ายกาจนัก..." เว่ยฉือเซียวกัดฟันกรอด มุมปากกระตุกยิ้มอย่างคาดโทษ "คิดจะเล่นสงครามประสาทกับข้ารึ ได้ ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าปลาเค็มที่ถูกตากแห้งจนเกรียมเป็นอย่างไร"

เขาลุกขึ้นจากเตียง เดินโซเซไปล้างหน้าล้างตาที่อ่างน้ำทองเหลือง เมื่อน้ำเย็นจัดสัมผัสใบหน้า ความสดชื่นก็เริ่มกลับคืนมา เขาแต่งกายอย่างรวดเร็วด้วยชุดลำลองสีน้ำเงินเข้ม แล้วเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องนอน หมายจะไปคิดบัญชีกับภรรยาตัวแสบให้รู้ดำรู้แดง

ศาลาริมน้ำกลางสวนบุปผา

บรรยากาศที่ศาลาริมน้ำช่างแตกต่างจากอารมณ์คุกรุ่นของท่านโหวอย่างสิ้นเชิง ลมพัดเย็นสบายหอบเอากลิ่นหอมของดอกบัวหลวงมาแตะจมูก

ซางเหมียนกำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้ไผ่สานที่ปูทับด้วยเบาะนุ่ม นางสวมชุดสีชมพูอ่อนลายดอกท้อดูสดใสขับผิวขาวผ่อง ใบหน้าอิ่มเอิบเปล่งปลั่งจากการนอนเต็มอิ่ม ตรงหน้ามีจานขนมดอกกุ้ยฮวาและน้ำชาหอมกรุ่นวางอยู่

นางกำลังป้อนอาหารปลาในสระอย่างเพลิดเพลิน มือเรียวสวยโปรยอาหารเม็ดลงไปทีละน้อย

"กินเยอะ ๆ นะเจ้าปลาน้อย จะได้อ้วนท้วนสมบูรณ์" นางพึมพำกับฝูงปลาหลากสีที่ว่ายวนเวียนแย่งอาหารกัน "เกิดเป็นปลานี่ดีจริง ๆ วัน ๆ ว่ายไปว่ายมาในน้ำเย็น ๆ รอคนมาโปรยอาหาร ไม่ต้องตื่นมาวิ่ง ไม่ต้องคัดลายมือ น่าอิจฉาเสียจริง"

"หากเจ้าอิจฉาปลา ข้าจะจับเจ้าโยนลงไปในสระเสียเดี๋ยวนี้" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาซางเหมียนสะดุ้งเล็กน้อยจนอาหารปลาในมือร่วงลงไปทั้งกำมือ ปลาในสระแตกตื่นแย่งกันกินจนน้ำกระเพื่อมไหว

นางหันกลับไปฉีกยิ้มหวานหยดย้อยให้สามีที่ยืนหน้าถมึงทึงอยู่ "อ้าว ท่านพี่ ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ หลับสบายหรือไม่เจ้าคะ ข้าเห็นท่านหลับลึกมากเลยไม่กล้าปลุก เกรงว่าจะเสียสุขภาพ ท่านทำงานหนักเพื่อบ้านเมืองมามาก สมควรได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอเจ้าค่ะ"

"เจ้ายังกล้าถาม!" เว่ยฉือเซียวเดินเข้ามาประชิดตัวนาง จนเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนร่างเล็ก "เมื่อคืนเจ้าทำอะไรกับกระถางกำยาน แล้วทำไมข้าถึงตื่นสายขนาดนี้ ข้าไม่เคยตื่นสายมาตลอดยี่สิบเจ็ดปี"

"ข้าเปล่านะเจ้าคะ" ซางเหมียนทำตาโตใสซื่อกะพริบตาปริบ ๆ "ข้าก็นอนอยู่ข้าง ๆ ท่าน ข้ายังไม่เห็นเป็นอะไรเลย สงสัยท่านพี่จะทำงานหนักเกินไป ร่างกายเลยเรียกร้องการพักผ่อน ท่านหมอก็บอกไม่ใช่หรือเจ้าคะว่าการนอนหลับคือยาขนานเอก ข้าเพียงแค่จุดกำยานช่วยให้ผ่อนคลายเท่านั้นเองเจ้าค่ะ"

นางยกข้ออ้างเรื่องสุขภาพมาบังหน้าอย่างแนบเนียน

เว่ยฉือเซียวหรี่ตามองนาง เขารู้ว่านางโกหก แต่ไร้หลักฐานคาหนังคาเขา เพราะหลักฐานคงมอดไหม้ไปกับกำยานหมดแล้ว อีกทั้งใบหน้ายิ้มแย้มสดใสของนางก็ทำให้เขาโกรธไม่ลงอย่างประหลาด

"คราวหน้าอย่าเล่นพิเรนทร์อีก" เขาคาดโทษเสียงเข้ม "วันนี้ข้าจะยกประโยชน์ให้จำเลย เพราะเห็นว่าข้าเองก็รู้สึกสดชื่นขึ้นบ้างเหมือนกัน"

เขาต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่งว่า หลังจากที่ได้นอนหลับยาวขนาดนี้ ร่างกายที่เคยตึงเครียดของเขากลับเบาสบายขึ้น อาการปวดเมื่อยจากการฝึกทหารหายเป็นปลิดทิ้ง สมองปลอดโปร่งโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เห็นหรือไม่เจ้าคะ เชื่อภรรยาแล้วจะดี" ซางเหมียนยิ้มกว้างจนตาหยี "มานั่งทานขนมก่อนสิเจ้าคะ ขนมดอกกุ้ยฮวานี้ห้องเครื่องเพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ อร่อยมาก หวานกำลังดี ไม่เลี่ยนเลยเจ้าค่ะ"

นางหยิบขนมชิ้นหนึ่งยื่นไปจ่อที่ปากเขา นิ้วเรียวสวยของนางเกือบจะสัมผัสริมฝีปากเขา

เว่ยฉือเซียวชะงัก มองขนมในมือนางสลับกับใบหน้างาม เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมอ้าปากรับขนมชิ้นนั้นเข้าไปเคี้ยว

รสหวานหอมของดอกกุ้ยฮวาแผ่ซ่านในปาก ผสมกับความรู้สึกแปลก ๆ ที่แล่นพล่านในอก นี่เป็นครั้งแรกที่มีสตรีมาป้อนขนมเขาเช่นนี้ มันช่างไม่เลวเลยทีเดียว

"ก็พอใช้ได้" เขาตอบแก้เก้อ พยายามรักษาความเคร่งขรึมเอาไว้ "แต่วันพรุ่งนี้ เจ้าต้องชดเชยด้วยการวิ่งสามสิบรอบ"

"สามสิบรอบ!" ซางเหมียนหน้าเหวอ ขนมในมือเกือบร่วง

ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะดีขึ้น พ่อบ้านชราประจำจวนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"ท่านโหว! ฮูหยิน! เกิดเรื่องแล้วขอรับ!"

"มีอะไร ข้าศึกบุกหรือ" เว่ยฉือเซียวถามเสียงเครียด สัญชาตญาณแม่ทัพตื่นตัวทันที

"มิใช่ขอรับ แต่มีแขกมาขอพบฮูหยินผู้เฒ่า ตอนนี้นั่งร้องไห้อยู่ที่เรือนโซ่วคังขอรับ"

"แขก ผู้ใดกัน?"

"คุณหนูหลินชือชือ ญาติห่าง ๆ ของฮูหยินผู้เฒ่าจากเมืองซูโจวขอรับ"

เว่ยฉือเซียวขมวดคิ้ว พยายามนึกชื่อนี้ "หลินชือชือ ลูกสาวของน้าหญิงลูกพี่ลูกน้องของท่านแม่น่ะรึ ที่แต่งงานไปอยู่ซูโจว แล้วนางมาทำไม?"

"นางบอกว่าบิดามารดาเสียชีวิตหมดแล้ว ไร้ที่พึ่งพิง จึงดั้นด้นเดินทางมาขออาศัยใบบุญท่านป้าที่เมืองหลวงขอรับ ตอนนี้นางร้องไห้จนจะเป็นลมอยู่แล้วขอรับ"

ซางเหมียนฟังแล้วหูผึ่ง ดวงตาเป็นประกายวาววับราวกับเจอขุมทรัพย์

ญาติผู้น้อง ไร้ที่พึ่ง ร้องไห้เก่ง มาจากเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องสาวงาม? สตรีที่ภายนอกดูอ่อนหวานบริสุทธิ์น่าสงสาร แต่ภายในเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและความทะเยอทะยาน

ซางเหมียนมองเห็นโอกาสทองที่สวรรค์ประทานมาให้ทันที

ถ้ามีญาติผู้น้องมาช่วยดูแลแม่สามี มาช่วยทำงานบ้าน ข้าก็จะได้นอนสบาย ๆ น่ะสิ!

"ท่านพี่ รีบไปดูกันเถอะเจ้าค่ะ" ซางเหมียนลุกขึ้นยืนด้วยความกระตือรือร้น ผิดวิสัยคนขี้เกียจ "ญาติมาพึ่งใบบุญ เราต้องต้อนรับขับสู้ให้ดี อย่าให้เสียชื่อจวนอู่อันโหว!"

เว่ยฉือเซียวมองภรรยาด้วยความงุนงง ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นนางกระตือรือร้นเรื่องงานการ วันนี้ผีขยันตนใดเข้าสิง หรือนางวางแผนอะไรอีก