รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

วันที่สิบของการแท้ง ฉันเจอลู่เผยโจวที่ทางเดินโรงพยาบาลเขาประคองเสิ่นเจียโหรวอย่างระมัดระวัง แววตาอ่อนโยนจนไม่อยากเชื่อแต่พอเห็นฉัน ลู่เผยโจวขมวดคิ้วทันที“เธอมาทำอะไร? ฉันโอนเงินค่าทำขวัญให้เธอแล้วไม่ใช่เหรอ?”“ทำไม? ไม่พอหรือไง?”ฉันส่ายหน้าไปมา ครั้งนี้เขาใจป้ำมากโอนเงินเข้าบัญชีฉันตั้งยี่สิบห้าล้านฉันไม่คิดไม่ฝันเลยว่าชีวิตสมรสที่ยังไม่ถึงหนึ่งปีของตัวเองจะมีค่าขนาดนี้ยี่สิบห้าล้านเชียวนะซื้อชีวิตลูกในท้องของฉันเสิ่นเจียโหรวจับมือลู่เผยโจว มองฉันอย่างลำบากใจ“น้องหลิงชิวอย่าเข้าใจผิด เผยโจวแค่เป็นห่วงฉันเกินไป เลยพูดแรงไปหน่อยน่ะ”เธอเลื่อนสายตามาที่ท้องของฉัน“ได้ยินว่าเธอเข้าโรงพยาบาลเหมือนกัน เด็กปลอดภัยดีใช่ไหม?”ฉันยังไม่ทันตอบ ลู่เผยโจวก็รีบพูดปลอบเธอ“แค่อารมณ์แปรปรวนแล้วกระทบกับเด็กในท้องเล็กน้อย ไม่ได้เป็นอะไรหรอก”“เธออย่าคิดฟุ้งซ่าน ดูแลร่างกายตัวเองให้แข็งแรงก็พอแล้ว”ฉันลูบท้องทันที รู้สึกเจ็บปวดใจมากใช่ จะเป็นอะไรได้ล่ะก็แค่เสียลูกไปเองไม่ใช่เหรอ?จะสำคัญเท่าเสิ่นเจียโหรวได้ยังไงล่ะไม่งั้นลู่เผยโจวจะไม่ถามไถ่แม้แต่ครั้งเดียวได้ยังไง ทั้

พอเห็นฉัน เธอชะงักไปในตอนแรก จากนั้นรีบเอาแก้วน้ำอุ่นมาให้ฉันอย่างเป็นห่วงเป็นใย“คุณนาย คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? สีหน้าดูไม่ดีเลย ให้พาคุณไปโรงพยาบาลไหมคะ?”“ไม่เป็นไร”ฉันยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาดูเอาเหอะ จริงๆ คนอื่นยังดูออกว่าฉันผิดปกติแล้วทำไมลู่เผยโจวถึงดูไม่ออกล่ะ?สิบวันแล้วแม้แต่คำพูดแสดงความเป็นห่วงแบบขอไปทีก็ยังไม่มีเลยความขุ่นเคืองจุกอยู่ในอก แผดเผาภายในร่างกายฉันไม่ได้เสียใจเพราะเขา ฉันแค่เจ็บใจเล็กน้อยเจ็บใจที่ชีวิตสมรสของตัวเองจบลงแบบนี้เจ็บใจที่ลูกจากฉันไปเจ็บใจที่ฉันพยายามมาตั้งนาน ทว่าตอนนี้ดันไม่รักเขาแล้วพอกลับมาที่ห้อง ฉันเริ่มจัดกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองขณะที่เก็บเสื้อผ้าใกล้จะเสร็จ จู่ๆ ลู่เผยโจวกลับมาที่บ้านพอเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าในมือฉัน เขาอึ้งไปแป๊บหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงมีความกังวลโดยไม่รู้ตัว“เก็บกระเป๋าเสื้อผ้าทำไม? เธอจะไปไหน?”ฉันตอบแบบห้วนๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ“ไปเที่ยว อารมณ์ไม่ดี จะออกไปผ่อนคลาย”ข้อมือฉันโดนจับไว้ จากนั้นมีถุงของขวัญยัดเข้ามาในมือหนึ่งใบ“ฉันให้”“เลขาเฉินบอกว่ากระเป๋าใบนี้เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดของคอลเ

“ตุ้บ!”มีดปอกผลไม้หล่นลงบนพื้น เกิดเสียงดังชัดเจนเปลือกผลไม้กระจายเต็มพื้น แต่ไม่มีใครสนใจลู่เผยโจวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ถามอย่างไม่อยากเชื่อ“เธอ......เธอว่าอะไรนะ?”พยาบาลตกใจจนสะดุ้งโหยง มองเขาอย่างประหลาดใจ“คุณเป็นญาติของคุณเย่หลิงชิวใช่ไหมคะ?”“เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณเย่หลิงชิวเข้าโรงพยาบาลเพราะแท้ง เธอเลยลืมหยิบยาไป”“เมื่อกี้ฉันเห็นเธอเดินออกจากห้องนี้ ก็เลยมาถาม”“ไม่ทราบว่าใครเป็นญาติของเธอคะ?”ลู่เผยโจวอ้าปากพะงาบๆ สีหน้าไม่สู้ดีทันที“ฉัน......ฉันเป็นสามีของเธอ”พอพยาบาลได้ยินประโยคนี้ การพูดจาและท่าทีเป็นมิตรในตอนแรกเปลี่ยนไปทันทีเธอมองลู่เผยโจวตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาจิกกัด“นายคือสามีที่ไร้ความรับผิดชอบของคุณเย่หลิงชิวเหรอ?”“ภรรยานายแท้ง นอนโรงพยาบาลตั้งนาน นายไม่มาเยี่ยมสักครั้ง สุดยอดจริงๆ”ลู่เผยโจวดวงตาสั่นไหว พูดออกมาอย่างยากลำบาก“ฉัน......ฉันไม่รู้ว่าเธอแท้ง......”พยาบาลแสยะยิ้ม“ไม่รู้? คุณเย่นอนโรงพยาบาลตั้งนาน นายเป็นสามีของเธอ ไม่เป็นห่วงสักนิดเลยเหรอ?”“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ วันที่คุณเย่แท้ง เธอโทรหานายตั้งหลายสิบสาย นายหูหนวกหรือสมองมีปัญห

คนอื่นใจเย็นแล้วเหมือนกัน พากันมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามลู่เผยโจวไม่ทันสังเกตเห็นภาพนี้ พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเขาเย็นชาทันที“พวกเธอหมายความว่ายังไง? เป็นบุคลากรทางการแพทย์ต้องช่วยเหลือคนเจ็บไข้ได้ป่วยไม่ใช่เหรอ? แม้แต่เรื่องพื้นฐานอย่างความเห็นอกเห็นใจก็ยังไม่มีเลย!”หัวหน้าพยาบาลกลอกตามองบน“เป็นบุคลากรทางการแพทย์แล้วยังไง? บุคลากรทางการแพทย์ก็คนเหมือนกัน ควรได้รับความเคารพเหมือนกัน เธอทำร้ายคนอื่นนี่มีความเห็นอกเห็นใจไหม?”“ฉันไม่อยากพูดไร้สาระ รีบขอโทษ โรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่ที่พวกนายจะมาสร้างความวุ่นวาย”คนอื่นพากันพูดเหมือนกัน“ใช่ รีบขอโทษ”“ถ้าไม่ขอโทษ เราจะแจ้งตำรวจ”“สังคมนี้มีคนสารพัดประเภทจริงๆ”เสิ่นเจียโหรวรับคำตำหนิแบบนี้ไม่ได้ เธอโมโหจนพุ่งไปข้างหน้าหัวหน้าพยาบาล“พวกเธอ!”“อะไรติดอยู่ที่เสื้อเธอน่ะ?”ทันใดนั้นลู่เผยโจวพูดออกมา สายตาจับจ้องไปที่ยันต์กันภัยที่ติดอยู่บนเสื้อเสิ่นเจียโหรวเสิ่นเจียโหรวรีบถอยหลังทันที พยายามบังไม่ให้เห็นยันต์กันภัยที่เสื้อเป็นเพราะเปียกน้ำ ทำให้ยันต์กันภัยติดบนชุดผู้ป่วยของเสิ่นเจียโหรวได้อย่างง่ายดาย“ไม่......ไม่มีอะไร..

คุณป้าเช็ดน้ำตา“คุณบอกว่าแค่ตั้งท้อง ทำไมต้องดัดจริตขนาดนั้น”“คุณผู้ชาย คุณใจร้ายมาก”เหมือนลู่เผยโจววิญญาณหลุดออกจากร่าง พึมพำออกมาว่า“แต่ฉัน......ซื้อกระเป๋าให้เธอแล้วไม่ใช่เหรอ?”เสิ่นเจียโหรวอาการกำเริบครั้งแรกช่วงกลางดึกฉันเป็นห่วงเขา ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมให้เขาไปลู่เผยโจวร้อนใจมาก หยิบมือถือออกมาเลือกกระเป๋าให้ฉันอย่างไม่ใส่ใจ“หลิงชิว ฉันสัญญาว่าจะอยู่กับโหรวโหรวแค่ 99 ครั้ง หลังจากนี้ทุกครั้งที่ออกไป ฉันจะซื้อกระเป๋าให้เธอหนึ่งใบ พอครบ 99 ครั้ง เธอเอาใบเสร็จของกระเป๋าพวกนี้มาหาฉัน ฉันจะกลับบ้านกับเธอแน่นอน”ตั้งแต่นั้นมา ห้องแต่งตัวกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดของฉันหลายครั้งที่เลขาบอกเขาว่าตอนฉันได้กระเป๋า ฉันยิ้มอย่างมีความสุขขนาดไหนแต่เขาไม่รู้เลยว่าที่ฉันมีความสุข ไม่ใช่เพราะกระเป๋าแต่เป็นเพราะเข้าใกล้คำโกหกที่บอกว่าครบ 99 ครั้งแล้วจะกลับมาหาฉันต่างหากคุณป้าแค่นยิ้มออกมา ชี้ใบเสร็จกระเป๋าที่ฉันไม่ได้เอาไปแล้วพูดอย่างเย็นชา“กระเป๋าสำคัญด้วยเหรอ? ถ้าคุณนายสนใจกระเป๋าพวกนั้น เธอคงไม่แอบร้องไห้โดยที่ไม่ให้คุณรู้ เพราะความสัมพันธ์ลึกซึ้งในอดีตของคุณกับคุณเสิ่น!”