Share

บทที่ 4

Author: แอคหลุมของหงซื่อเสียน
ฉันเอาใบตรวจที่แจ้งผลแท้งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางมันไว้กับประวัติการรักษาพวกนั้นด้วยมืออันสั่นเทา

น้ำตาหยดใส่กระดาษจนเปียก ราวกับกำลังบอกลาอย่างไรอย่างนั้น

ฉันสูดหายใจลึก กำลังจะเอามันใส่กระเป๋าเสื้อผ้า จู่ๆ เสียงสงสัยของลู่เผยโจวดังขึ้นด้านหลัง

“เธอทำอะไรอยู่?”

ฉันปิดกระเป๋าเสื้อผ้าด้วยความตื่นตระหนก เช็ดน้ำตาตรงหางตา

ลู่เผยโจวเดินเข้ามา สายตาจดจ้องไปที่กระเป๋าเสื้อผ้า

“ทำไมนายกลับมาอีกล่ะ?”

ฉันพูดเปลี่ยนเรื่องทันที

ลู่เผยโจวเดินมาหา เขายกมือขึ้นมา ทว่าวางมันลงที่หางตาของฉัน

“เธอร้องไห้เหรอ?”

เขามองน้ำตาที่มืออย่างตกตะลึง ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

ฉันหัวเราะ อธิบายอย่างไม่ใส่ใจว่า

“คนท้องก็อย่างนี้แหละ อารมณ์ค่อนข้างแปรปรวน อีกเดี๋ยวก็ดีขึ้น”

ลู่เผยโจวถอนหายใจอย่างโล่งอก

“งั้นก็โอเค เมื่อกี้ฉันลืมถาม เธอจะไปบูชายันต์กันภัยกับฉันไหม”

“ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอให้ความสำคัญกับมันมาก”

ฉันชะงักเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเขายังจำได้

“ไม่ล่ะ สองวันนี้ฉันยุ่งมาก คงไม่ได้ไป”

ลู่เผยโจวพยักหน้าแล้วเดินออกไป

ก่อนปิดประตู เขาพูดย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“เธอไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม?”

“ถ้าฉันบอกว่าเป็น นายจะอยู่กับฉันไหม?”

ลู่เผยโจวชะงักเล็กน้อย จากนั้นหัวเราะออกมา

“หลิงชิว เธออย่ากวน โหรวโหรวรอฉันอยู่ที่โรงพยาบาลนะ”

“เดี๋ยวฉันโอนเงินให้เธออีกยี่สิบห้าล้าน คืนนี้รีบเข้านอน ไม่ต้องรอฉัน”

ประตูห้องปิดลง ฉันเหม่ออยู่นาน

หลังจากผ่านไปนานพอสมควร ฉันเปล่งเสียงหัวเราะอันแผ่วเบาออกมาจากลำคอ

ลู่เผยโจว ฉันไม่รอนายมาตั้งนานแล้ว

ค่ำคืนนี้ฉันเก็บข้าวของทุกอย่าง

แล้วให้คุณป้าแม่บ้านช่วยฉันขนกระเป๋า 99 ใบนั้นลงมาข้างล่าง

จุดไฟเผามันทิ้งทั้งหมด

วินาทีที่เปลวไฟลุกโชนขึ้นมา ฉันรู้สึกผ่อนคลายทั้งกายและใจ

วันต่อมา ฉันถือกระเป๋าเสื้อผ้า เตรียมตัวไปสนามบิน ลู่เผยโจวส่งข้อความมา

บอกว่าบูชายันต์กันภัยมาแล้ว

ให้ฉันไปเอาที่โรงพยาบาล

พอมาถึงโรงพยาบาล ลู่เผยโจวไม่อยู่

เสิ่นเจียโหรวถามฉันพร้อมรอยยิ้ม

“น้องหลิงชิว มาหาเผยโจวมีธุระอะไรเหรอ?”

ฉันขยับมุมปาก น้ำเสียงราบเรียบ

“ฉันมาเอายันต์กันภัย ลู่เผยโจววางไว้ตรงไหน?”

เสิ่นเจียโหรวทำเป็นร้องอ๋อ แล้วหันหลังเดินไปที่ห้องน้ำ

หยิบยันต์กันภัยที่เปียกชุ่มออกมาจากชักโครกแล้วโยนลงบนพื้น

“เธอหมายถึงอันนี้เหรอ?”

“พี่เผยโจวให้ฉันยืมเล่นสองวัน เมื่อกี้ตอนฉันเข้าห้องน้ำ มันดันหลุดมือหล่นลงไปในชักโครกน่ะ”

“แต่ฉันคิดว่ายังไงก็ให้คนตาย สกปรกก็ไม่เห็นเป็นไร ไม่แน่ลูกของเธอที่อยู่ใต้ดินอาจชอบกว่าเดิมก็ได้นะ?”

รอยยิ้มของเสิ่นเจียโหรวดูได้ใจ เหมือนอยากเห็นฉันสติแตกและอาละวาดจนทนไม่ไหวแล้ว

ฉันเงยหน้าขึ้น รับยันต์กันภัยมา จากนั้นเอามันยัดใส่ปากเสิ่นเจียโหรวอย่างแรง

กลิ่นเหม็นของน้ำในชักโครกกระจายทั่วปากเสิ่นเจียโหรว

เธอผลักฉันออกเหมือนเสียสติ แล้วเข้าไปอ้วกในห้องน้ำ

ฉันหัวเราะอย่างสะใจแล้วเดินออกมา

หลังผ่านไปสิบนาที ฉันนั่งแท็กซี่ไปสนามบิน

ลู่เผยโจวที่เคลียร์งานเสร็จเรียบร้อยก็กลับมาที่ห้องพักผู้ป่วยเช่นกัน

“โหรวโหรว เมื่อกี้ฉันไม่อยู่ หลิงชิวมาที่นี่หรือเปล่า?”

เสิ่นเจียโหรวสะกดกลั้นความรู้สึกอยากอ้วก เอายันต์กันภัยซ่อนไว้ในผ้าห่ม

“เปล่า เมื่อกี้ไม่มีใครมาเลย”

ลู่เผยโจวพยักหน้า หยิบแอปเปิลมาปอกเปลือก

“โอเค เธอเก็บยันต์กันภัยให้ฉันเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

“ตอนบ่ายฉันกลับบ้านนะ จะเอายันต์ไปให้หลิงชิว”

เสิ่นเจียโหรวขานรับ จากนั้นรับแอปเปิลมา

จู่ๆ มีคนเคาะประตู

พยาบาลเดินเข้ามาถามว่า

“ไม่ทราบว่าใครเป็นญาติของเย่หลิงชิวคะ? เธอลืมหยิบยาที่ทานหลังจากแท้งไปค่ะ”
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 10

    เขาอยากมาหาฉัน อยากอยู่กับฉันอย่างมีความสุขอยากไถ่โทษแต่ฉันบอกไปแล้วว่าไม่อยากเจอเขาตลอดชีวิตเดิมทีคิดว่าตอนที่เสิ่นเจียโหรวจะฆ่าตัวตาย ทำให้เขาเจ็บปวดมากแต่ตอนนี้เขาเพิ่งรู้สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด คือการจากไปของฉันแต่ทุกอย่างสายไปเสียแล้วผู้กำกับการตำรวจเป็นเพื่อนเก่าของลู่เผยโจว หลังจากทราบจุดประสงค์ที่เขามา จึงอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นทันทีอันที่จริงแม้ว่าทางโรงพยาบาลแจ้งตำรวจ แต่เนื่องจากพยาบาลไม่ได้บาดเจ็บรุนแรง จึงใช้การไกล่เกลี่ยเป็นหลักคิดว่าให้เสิ่นเจียโหรวขอโทษแล้วก็จบคิดไม่ถึงว่าเสิ่นเจียโหรวเกิดบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ไม่ยอมประนีประนอม แถมยังก่อเรื่องวุ่นวายในโรงพยาบาลทำให้โดนขังหนึ่งคืนลู่เผยโจวนวดหว่างคิ้ว สะกดกลั้นความหงุดหงิดและเอ่ยขอบคุณเพื่อนหลังจากรับเสิ่นเจียโหรวมาแล้ว ลู่เผยโจวพาเธอไปส่งที่บ้านอาจเป็นเพราะโดนขังไว้หนึ่งคืน สภาพจิตใจของเสิ่นเจียโหรวย่ำแย่มากพอกลับมาถึงบ้านก็เอาแต่จับแขนเสื้อของลู่เผยโจวไม่ยอมปล่อย“เผยโจว นายอย่าไปนะ อยู่กับฉันนะ”เสิ่นเจียโหรวน้ำตาคลอ พูดอย่างน่าสงสารลู่เผยโจวถอนหายใจ“โหรวโหรว เธอกลับเมืองไห่

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 9

    คุณป้าเช็ดน้ำตา“คุณบอกว่าแค่ตั้งท้อง ทำไมต้องดัดจริตขนาดนั้น”“คุณผู้ชาย คุณใจร้ายมาก”เหมือนลู่เผยโจววิญญาณหลุดออกจากร่าง พึมพำออกมาว่า“แต่ฉัน......ซื้อกระเป๋าให้เธอแล้วไม่ใช่เหรอ?”เสิ่นเจียโหรวอาการกำเริบครั้งแรกช่วงกลางดึกฉันเป็นห่วงเขา ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมให้เขาไปลู่เผยโจวร้อนใจมาก หยิบมือถือออกมาเลือกกระเป๋าให้ฉันอย่างไม่ใส่ใจ“หลิงชิว ฉันสัญญาว่าจะอยู่กับโหรวโหรวแค่ 99 ครั้ง หลังจากนี้ทุกครั้งที่ออกไป ฉันจะซื้อกระเป๋าให้เธอหนึ่งใบ พอครบ 99 ครั้ง เธอเอาใบเสร็จของกระเป๋าพวกนี้มาหาฉัน ฉันจะกลับบ้านกับเธอแน่นอน”ตั้งแต่นั้นมา ห้องแต่งตัวกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดของฉันหลายครั้งที่เลขาบอกเขาว่าตอนฉันได้กระเป๋า ฉันยิ้มอย่างมีความสุขขนาดไหนแต่เขาไม่รู้เลยว่าที่ฉันมีความสุข ไม่ใช่เพราะกระเป๋าแต่เป็นเพราะเข้าใกล้คำโกหกที่บอกว่าครบ 99 ครั้งแล้วจะกลับมาหาฉันต่างหากคุณป้าแค่นยิ้มออกมา ชี้ใบเสร็จกระเป๋าที่ฉันไม่ได้เอาไปแล้วพูดอย่างเย็นชา“กระเป๋าสำคัญด้วยเหรอ? ถ้าคุณนายสนใจกระเป๋าพวกนั้น เธอคงไม่แอบร้องไห้โดยที่ไม่ให้คุณรู้ เพราะความสัมพันธ์ลึกซึ้งในอดีตของคุณกับคุณเสิ่น!”

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 8

    ลู่เผยโจวตัวเซเล็กน้อย ความเจ็บปวดถาโถมใส่เขาราวกับมวลน้ำมหาศาลลูก......โดนฉัน......สายตาหยุดลงที่ยันต์กันภัย จู่ๆ เขานึกอะไรได้เขาวิ่งไปข้างนอกราวกับเสียสติกลับบ้าน!หลิงชิว!ในขณะนี้เขาไม่คิดถึงเสิ่นเจียโหรวอีกแล้วในใจคิดแต่จะกลับมาหาฉันเท่านั้น เขาอยากขอโทษ เขาอยากไถ่โทษเสิ่นเจียโหรวใจหายวาบ เหมือนมีอะไรบางอย่างสูญเสียการควบคุมเธอจะตามลู่เผยโจวไป แต่โดนหัวหน้าพยาบาลขวางไว้“เธอไปไม่ได้!”เสิ่นเจียโหรวโดนขวางไว้ เธอชักสีหน้าทันที“ทำไมฉันจะไปไม่ได้? ที่นี่คือโรงพยาบาล พวกเธอจะใช้วิธีกักขังหน่วงเหนี่ยวหรือไง?”หัวหน้าพยาบาลขยับมุมปาก“เธอนี่โยนความผิดให้คนอื่นเก่งจริงๆ เธอทำร้ายคน จะไปโดยที่ไม่ขอโทษ ไม่ชดเชยหรือไง?”“ฉันพูดตรงๆ เลยนะ เมื่อกี้ฉันให้คนไปแจ้งตำรวจแล้ว เธอรออยู่เฉยๆ ดีกว่า”พอได้ยินคำว่าตำรวจ ดวงตาเสิ่นเจียโหรวฉายแววตื่นตระหนก เธอรีบตะโกนเสียงดังลั่น“เผยโจว! เผยโจว!”ช่างเป็นภาพที่คล้ายกันเหลือเกินสิบเอ็ดวันก่อน ลู่เผยโจวทิ้งฉันเพราะเสิ่นเจียโหรวตอนนี้เขาทำเป็นไม่สนใจเสียงขอร้องอ้อนวอนของเสิ่นเจียโหรวเพราะฉันน่าเสียดายที่ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เ

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 7

    คนอื่นใจเย็นแล้วเหมือนกัน พากันมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามลู่เผยโจวไม่ทันสังเกตเห็นภาพนี้ พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเขาเย็นชาทันที“พวกเธอหมายความว่ายังไง? เป็นบุคลากรทางการแพทย์ต้องช่วยเหลือคนเจ็บไข้ได้ป่วยไม่ใช่เหรอ? แม้แต่เรื่องพื้นฐานอย่างความเห็นอกเห็นใจก็ยังไม่มีเลย!”หัวหน้าพยาบาลกลอกตามองบน“เป็นบุคลากรทางการแพทย์แล้วยังไง? บุคลากรทางการแพทย์ก็คนเหมือนกัน ควรได้รับความเคารพเหมือนกัน เธอทำร้ายคนอื่นนี่มีความเห็นอกเห็นใจไหม?”“ฉันไม่อยากพูดไร้สาระ รีบขอโทษ โรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่ที่พวกนายจะมาสร้างความวุ่นวาย”คนอื่นพากันพูดเหมือนกัน“ใช่ รีบขอโทษ”“ถ้าไม่ขอโทษ เราจะแจ้งตำรวจ”“สังคมนี้มีคนสารพัดประเภทจริงๆ”เสิ่นเจียโหรวรับคำตำหนิแบบนี้ไม่ได้ เธอโมโหจนพุ่งไปข้างหน้าหัวหน้าพยาบาล“พวกเธอ!”“อะไรติดอยู่ที่เสื้อเธอน่ะ?”ทันใดนั้นลู่เผยโจวพูดออกมา สายตาจับจ้องไปที่ยันต์กันภัยที่ติดอยู่บนเสื้อเสิ่นเจียโหรวเสิ่นเจียโหรวรีบถอยหลังทันที พยายามบังไม่ให้เห็นยันต์กันภัยที่เสื้อเป็นเพราะเปียกน้ำ ทำให้ยันต์กันภัยติดบนชุดผู้ป่วยของเสิ่นเจียโหรวได้อย่างง่ายดาย“ไม่......ไม่มีอะไร..

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 6

    ตอนนี้มาโดนพยาบาลยั่วโมโห เธอหยิบมีดปอกผลไม้บนพื้นขึ้นมาเหมือนเสียสติ จากนั้นโยนใส่พยาบาลทันที“หยุด!”ลู่เผยโจวเพิ่งสงบสติอารมณ์ได้ เขาเห็นภาพนี้แล้วตะโกนออกมาทันทีแต่ไม่ทันแล้วมีดปอกผลไม้เฉียดหางตาของพยาบาล ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาว“กรี๊ด!”พยาบาลเอามือแตะเลือดที่หางตา เธอกรี๊ดแล้วผลักประตูออกไป“ใครก็ได้มานี่หน่อย มีคนก่อเรื่อง!”หมอกับพยาบาลสองสามคนที่อยู่บริเวณนั้นรีบเดินเข้ามา เห็นแผลบนหน้าพยาบาลแล้วขนลุกซู่แม้แผลไม่ใหญ่ แต่เฉียดหางตาไปนิดเดียวถ้าขยับเข้าไปอีกนิด ต้องโดนตาแน่นอน“ลี่ลี่ เกิดอะไรขึ้น?”หัวหน้าพยาบาลเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผลให้เธออย่างระมัดระวัง พร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วงเฉินลี่เพิ่งสอบเข้าโรงพยาบาลได้ปีนี้ ตอนนี้อายุแค่ยี่สิบกว่าปี แถมยังไม่ได้แต่งงานด้วยตอนนี้เป็นแผลบนใบหน้า เกิดมีรอยแผลเป็นขึ้นมา ต้องส่งผลต่อการหาคู่ครองในอนาคตแน่ๆเฉินลี่เข้าใจจุดนี้เหมือนกัน พอเห็นหัวหน้าพยาบาล เธอพูดพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า“หัวหน้าพยาบาล เธอโยนมีดใส่ฉัน”เธอชี้เสิ่นเจียโหรว ใบหน้าเต็มไปด้วยความคับข้องใจหัวหน้าพยาบาลสีหน้าเย็นชาทันที“คนไข้ไม่อธิบายอะไรห

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 5

    “ตุ้บ!”มีดปอกผลไม้หล่นลงบนพื้น เกิดเสียงดังชัดเจนเปลือกผลไม้กระจายเต็มพื้น แต่ไม่มีใครสนใจลู่เผยโจวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ถามอย่างไม่อยากเชื่อ“เธอ......เธอว่าอะไรนะ?”พยาบาลตกใจจนสะดุ้งโหยง มองเขาอย่างประหลาดใจ“คุณเป็นญาติของคุณเย่หลิงชิวใช่ไหมคะ?”“เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณเย่หลิงชิวเข้าโรงพยาบาลเพราะแท้ง เธอเลยลืมหยิบยาไป”“เมื่อกี้ฉันเห็นเธอเดินออกจากห้องนี้ ก็เลยมาถาม”“ไม่ทราบว่าใครเป็นญาติของเธอคะ?”ลู่เผยโจวอ้าปากพะงาบๆ สีหน้าไม่สู้ดีทันที“ฉัน......ฉันเป็นสามีของเธอ”พอพยาบาลได้ยินประโยคนี้ การพูดจาและท่าทีเป็นมิตรในตอนแรกเปลี่ยนไปทันทีเธอมองลู่เผยโจวตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาจิกกัด“นายคือสามีที่ไร้ความรับผิดชอบของคุณเย่หลิงชิวเหรอ?”“ภรรยานายแท้ง นอนโรงพยาบาลตั้งนาน นายไม่มาเยี่ยมสักครั้ง สุดยอดจริงๆ”ลู่เผยโจวดวงตาสั่นไหว พูดออกมาอย่างยากลำบาก“ฉัน......ฉันไม่รู้ว่าเธอแท้ง......”พยาบาลแสยะยิ้ม“ไม่รู้? คุณเย่นอนโรงพยาบาลตั้งนาน นายเป็นสามีของเธอ ไม่เป็นห่วงสักนิดเลยเหรอ?”“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ วันที่คุณเย่แท้ง เธอโทรหานายตั้งหลายสิบสาย นายหูหนวกหรือสมองมีปัญห

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status