Share

บทที่ 2

Author: แอคหลุมของหงซื่อเสียน
ฉันกำลังจะอ้าปากพูด แต่ยังไม่ทันได้พูด เสิ่นเจียโหรวชิงพูดขึ้นมาก่อน

“เป็นความผิดฉันเอง ฉันรบกวนพวกเธอ ขอโทษนะ”

“เผยโจว ต่อไปนายไม่ต้องสนใจฉันแล้ว ปล่อยให้ฉันตายอย่างโดดเดี่ยวเถอะ”

เธอพูดจบแล้ววิ่งไปบนถนน โดนจักรยานสาธารณะคันหนึ่งเฉี่ยวจนล้ม

ลู่เผยโจวหน้าเปลี่ยนสี กระแทกฉันจนกระเด็นแล้วรวบตัวเสิ่นเจียโหรวมากอดอย่างไม่ลังเล

ฉันไม่ทันตั้งตัว ตกจากบันไดลงมากระแทกพื้นอย่างแรง

รู้สึกปวดหน่วงๆ ที่ท้องเป็นระยะ เลื่อนมืออันสั่นเทาไปสัมผัสด้านล่าง เลือดสีแดงฉานกระแทกตา

“ลูก......ลูกฉัน......ลูกฉัน......”

“ที่รัก ลู่เผยโจว!”

ฉันเอามือกุมท้อง เรียกชื่อเขาอย่างยากลำบาก หวังว่าเขาจะหันกลับมา พาฉันไปส่งโรงพยาบาล

ลู่เผยโจวชะงักปลายเท้า ทว่าเขาหันกลับมาถลึงตาใส่ฉันด้วยความโมโห

“เย่หลิงชิว เธอรู้อยู่แก่ใจว่าโหรวโหรวเป็นโรคซึมเศร้า ทำไมยังทำให้โหรวโหรวสะเทือนใจอีก!”

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับโหรวโหรว ฉันไม่มีวันให้อภัยเธอแน่นอน!”

“ครั้งนี้ถือว่าเป็นบทเรียนสำหรับเธอ ต่อไปอยู่ให้ห่างจากโหรวโหรว”

เขาพูดจบแล้วอุ้มเสิ่นเจียโหรวขึ้นไปบนรถยนต์มายบัค

สุดท้ายคนใจดีที่เดินผ่านมาทนดูไม่ได้ พาฉันไปส่งโรงพยาบาล

หมอบอกว่าฉันแท้ง

เด็กแข็งแรงมาก เป็นเด็กผู้ชาย มือและเท้าเล็กๆ พัฒนาอย่างสมบูรณ์มาก

ฉันนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย โทรหาลู่เผยโจว 38 ครั้ง แต่สิ่งที่ได้มาคือเงินโอนเข้าบัญชียี่สิบห้าล้าน

และประโยคข่มขู่ที่ชัดเจนและเข้าใจง่าย

“ครั้งนี้แค่ให้บทเรียนเธอเล็กน้อย หลังจากนี้จำให้ขึ้นใจ อย่าสร้างความเดือดร้อนให้โหรวโหรวอีก”

กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว น้ำตาไหลลงบนหน้าจอมือถือจนเปื้อนไปด้วยหยดน้ำตา

ฉันเปล่งคำพูดเพียงคำเดียวออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก

“ได้”

ลู่เผยโจว ครั้งนี้ฉันจำขึ้นใจแล้วจริงๆ

ไม่มีอนาคตของเราอีกแล้ว

ความทรงจำหยุดชะงักถึงตรงนี้

ลู่เผยโจวยื่นเอกสารการหย่าที่เซ็นชื่อเรียบร้อยให้ฉัน พร้อมกับพูดเตือนว่า

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับบ้าน ยังไงเธอก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว มีจิตสำนึกหน่อย ให้คนอื่นได้รับบริการทางการแพทย์บ้าง”

ฉันพยักหน้า

“โอเค”

ลู่เผยโจวพูดต่อ

“เพราะความบุ่มบ่ามของเธอ ทำให้โหรวโหรวเสียขวัญมาก สองสามวันนี้ฉันต้องดูแลเธออย่างดี ถ้าไม่มีอะไรก็ไม่ต้องมาหาฉัน”

ฉันพยักหน้าเข้าใจอีกครั้ง

“โอเค”

อาจเป็นเพราะครั้งนี้ฉันเชื่อฟังเขาแล้ว ลู่เผยโจวถึงกับอึ้งเล็กน้อย

เขาปล่อยมือที่ประคองเสิ่นเจียโหรว แล้วเดินมาข้างหน้าสองก้าว

“ร่างกายเธอ......ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงใช่ไหม?”

“ลูกกวนเธอหรือเปล่า?”

“รอโหรวโหรวอารมณ์คงที่แล้ว ฉันจะพาเธอมาตรวจครรภ์อย่างละเอียดอีกครั้ง”

ฉันอึ้ง รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เพราะฉันท้องได้หกเดือนแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นฝ่ายพูดว่าจะมาตรวจครรภ์กับฉัน

น่าเสียดายที่ทุกอย่างสายไปแล้ว

ฉันขานรับ แสร้งทำเป็นไม่เห็นสีหน้าริษยาและเกลียดชังของเสิ่นเจียโหรว

ในขณะที่เดินสวนกัน ฉันเห็นเครื่องรางที่เสิ่นเจียโหรวซ่อนไว้ใต้คอเสื้อ

เป็นเครื่องรางที่ฉันกับลู่เผยโจวไปบูชามาจากวัด

เพื่อคุ้มครองให้ลูกเราคลอดออกมาอย่างปลอดภัย

เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉันหามันไม่เจอ เดินวนไปวนมาอย่างร้อนใจอยู่ในบ้าน

พอโทรหาลู่เผยโจว เขาดันว่าฉันตกใจเกินเหตุ แค่เครื่องรางชิ้นเดียว หายก็หายไปสิ

ไม่เห็นสำคัญอะไรเลย

แต่เขากลับซ่อนของที่ไม่สำคัญแบบนี้เอาไว้

เอามันให้เสิ่นเจียโหรว เพื่อคุ้มครองให้ปลอดภัย

หัวใจบีบรัดจนเจ็บไปหมด ราวกับมีเศษแก้วปะปนอยู่ในทุกลมหายใจ

แต่ฉันไม่มีแรงโต้เถียงแม้แต่น้อย เหมือนหัวใจตายไปแล้วจริงๆ

ฉันเอามือถือออกมา ถ่ายรูปเอกสารที่เซ็นชื่อเรียบร้อยส่งให้ทนาย

“เตรียมการฟ้องหย่าได้เลย”

พอกลับมาถึงบ้าน คุณป้าแม่บ้านกำลังเตรียมอาหารเย็นพอดี
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 10

    เขาอยากมาหาฉัน อยากอยู่กับฉันอย่างมีความสุขอยากไถ่โทษแต่ฉันบอกไปแล้วว่าไม่อยากเจอเขาตลอดชีวิตเดิมทีคิดว่าตอนที่เสิ่นเจียโหรวจะฆ่าตัวตาย ทำให้เขาเจ็บปวดมากแต่ตอนนี้เขาเพิ่งรู้สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด คือการจากไปของฉันแต่ทุกอย่างสายไปเสียแล้วผู้กำกับการตำรวจเป็นเพื่อนเก่าของลู่เผยโจว หลังจากทราบจุดประสงค์ที่เขามา จึงอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นทันทีอันที่จริงแม้ว่าทางโรงพยาบาลแจ้งตำรวจ แต่เนื่องจากพยาบาลไม่ได้บาดเจ็บรุนแรง จึงใช้การไกล่เกลี่ยเป็นหลักคิดว่าให้เสิ่นเจียโหรวขอโทษแล้วก็จบคิดไม่ถึงว่าเสิ่นเจียโหรวเกิดบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ไม่ยอมประนีประนอม แถมยังก่อเรื่องวุ่นวายในโรงพยาบาลทำให้โดนขังหนึ่งคืนลู่เผยโจวนวดหว่างคิ้ว สะกดกลั้นความหงุดหงิดและเอ่ยขอบคุณเพื่อนหลังจากรับเสิ่นเจียโหรวมาแล้ว ลู่เผยโจวพาเธอไปส่งที่บ้านอาจเป็นเพราะโดนขังไว้หนึ่งคืน สภาพจิตใจของเสิ่นเจียโหรวย่ำแย่มากพอกลับมาถึงบ้านก็เอาแต่จับแขนเสื้อของลู่เผยโจวไม่ยอมปล่อย“เผยโจว นายอย่าไปนะ อยู่กับฉันนะ”เสิ่นเจียโหรวน้ำตาคลอ พูดอย่างน่าสงสารลู่เผยโจวถอนหายใจ“โหรวโหรว เธอกลับเมืองไห่

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 9

    คุณป้าเช็ดน้ำตา“คุณบอกว่าแค่ตั้งท้อง ทำไมต้องดัดจริตขนาดนั้น”“คุณผู้ชาย คุณใจร้ายมาก”เหมือนลู่เผยโจววิญญาณหลุดออกจากร่าง พึมพำออกมาว่า“แต่ฉัน......ซื้อกระเป๋าให้เธอแล้วไม่ใช่เหรอ?”เสิ่นเจียโหรวอาการกำเริบครั้งแรกช่วงกลางดึกฉันเป็นห่วงเขา ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมให้เขาไปลู่เผยโจวร้อนใจมาก หยิบมือถือออกมาเลือกกระเป๋าให้ฉันอย่างไม่ใส่ใจ“หลิงชิว ฉันสัญญาว่าจะอยู่กับโหรวโหรวแค่ 99 ครั้ง หลังจากนี้ทุกครั้งที่ออกไป ฉันจะซื้อกระเป๋าให้เธอหนึ่งใบ พอครบ 99 ครั้ง เธอเอาใบเสร็จของกระเป๋าพวกนี้มาหาฉัน ฉันจะกลับบ้านกับเธอแน่นอน”ตั้งแต่นั้นมา ห้องแต่งตัวกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดของฉันหลายครั้งที่เลขาบอกเขาว่าตอนฉันได้กระเป๋า ฉันยิ้มอย่างมีความสุขขนาดไหนแต่เขาไม่รู้เลยว่าที่ฉันมีความสุข ไม่ใช่เพราะกระเป๋าแต่เป็นเพราะเข้าใกล้คำโกหกที่บอกว่าครบ 99 ครั้งแล้วจะกลับมาหาฉันต่างหากคุณป้าแค่นยิ้มออกมา ชี้ใบเสร็จกระเป๋าที่ฉันไม่ได้เอาไปแล้วพูดอย่างเย็นชา“กระเป๋าสำคัญด้วยเหรอ? ถ้าคุณนายสนใจกระเป๋าพวกนั้น เธอคงไม่แอบร้องไห้โดยที่ไม่ให้คุณรู้ เพราะความสัมพันธ์ลึกซึ้งในอดีตของคุณกับคุณเสิ่น!”

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 8

    ลู่เผยโจวตัวเซเล็กน้อย ความเจ็บปวดถาโถมใส่เขาราวกับมวลน้ำมหาศาลลูก......โดนฉัน......สายตาหยุดลงที่ยันต์กันภัย จู่ๆ เขานึกอะไรได้เขาวิ่งไปข้างนอกราวกับเสียสติกลับบ้าน!หลิงชิว!ในขณะนี้เขาไม่คิดถึงเสิ่นเจียโหรวอีกแล้วในใจคิดแต่จะกลับมาหาฉันเท่านั้น เขาอยากขอโทษ เขาอยากไถ่โทษเสิ่นเจียโหรวใจหายวาบ เหมือนมีอะไรบางอย่างสูญเสียการควบคุมเธอจะตามลู่เผยโจวไป แต่โดนหัวหน้าพยาบาลขวางไว้“เธอไปไม่ได้!”เสิ่นเจียโหรวโดนขวางไว้ เธอชักสีหน้าทันที“ทำไมฉันจะไปไม่ได้? ที่นี่คือโรงพยาบาล พวกเธอจะใช้วิธีกักขังหน่วงเหนี่ยวหรือไง?”หัวหน้าพยาบาลขยับมุมปาก“เธอนี่โยนความผิดให้คนอื่นเก่งจริงๆ เธอทำร้ายคน จะไปโดยที่ไม่ขอโทษ ไม่ชดเชยหรือไง?”“ฉันพูดตรงๆ เลยนะ เมื่อกี้ฉันให้คนไปแจ้งตำรวจแล้ว เธอรออยู่เฉยๆ ดีกว่า”พอได้ยินคำว่าตำรวจ ดวงตาเสิ่นเจียโหรวฉายแววตื่นตระหนก เธอรีบตะโกนเสียงดังลั่น“เผยโจว! เผยโจว!”ช่างเป็นภาพที่คล้ายกันเหลือเกินสิบเอ็ดวันก่อน ลู่เผยโจวทิ้งฉันเพราะเสิ่นเจียโหรวตอนนี้เขาทำเป็นไม่สนใจเสียงขอร้องอ้อนวอนของเสิ่นเจียโหรวเพราะฉันน่าเสียดายที่ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เ

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 7

    คนอื่นใจเย็นแล้วเหมือนกัน พากันมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามลู่เผยโจวไม่ทันสังเกตเห็นภาพนี้ พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเขาเย็นชาทันที“พวกเธอหมายความว่ายังไง? เป็นบุคลากรทางการแพทย์ต้องช่วยเหลือคนเจ็บไข้ได้ป่วยไม่ใช่เหรอ? แม้แต่เรื่องพื้นฐานอย่างความเห็นอกเห็นใจก็ยังไม่มีเลย!”หัวหน้าพยาบาลกลอกตามองบน“เป็นบุคลากรทางการแพทย์แล้วยังไง? บุคลากรทางการแพทย์ก็คนเหมือนกัน ควรได้รับความเคารพเหมือนกัน เธอทำร้ายคนอื่นนี่มีความเห็นอกเห็นใจไหม?”“ฉันไม่อยากพูดไร้สาระ รีบขอโทษ โรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่ที่พวกนายจะมาสร้างความวุ่นวาย”คนอื่นพากันพูดเหมือนกัน“ใช่ รีบขอโทษ”“ถ้าไม่ขอโทษ เราจะแจ้งตำรวจ”“สังคมนี้มีคนสารพัดประเภทจริงๆ”เสิ่นเจียโหรวรับคำตำหนิแบบนี้ไม่ได้ เธอโมโหจนพุ่งไปข้างหน้าหัวหน้าพยาบาล“พวกเธอ!”“อะไรติดอยู่ที่เสื้อเธอน่ะ?”ทันใดนั้นลู่เผยโจวพูดออกมา สายตาจับจ้องไปที่ยันต์กันภัยที่ติดอยู่บนเสื้อเสิ่นเจียโหรวเสิ่นเจียโหรวรีบถอยหลังทันที พยายามบังไม่ให้เห็นยันต์กันภัยที่เสื้อเป็นเพราะเปียกน้ำ ทำให้ยันต์กันภัยติดบนชุดผู้ป่วยของเสิ่นเจียโหรวได้อย่างง่ายดาย“ไม่......ไม่มีอะไร..

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 6

    ตอนนี้มาโดนพยาบาลยั่วโมโห เธอหยิบมีดปอกผลไม้บนพื้นขึ้นมาเหมือนเสียสติ จากนั้นโยนใส่พยาบาลทันที“หยุด!”ลู่เผยโจวเพิ่งสงบสติอารมณ์ได้ เขาเห็นภาพนี้แล้วตะโกนออกมาทันทีแต่ไม่ทันแล้วมีดปอกผลไม้เฉียดหางตาของพยาบาล ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาว“กรี๊ด!”พยาบาลเอามือแตะเลือดที่หางตา เธอกรี๊ดแล้วผลักประตูออกไป“ใครก็ได้มานี่หน่อย มีคนก่อเรื่อง!”หมอกับพยาบาลสองสามคนที่อยู่บริเวณนั้นรีบเดินเข้ามา เห็นแผลบนหน้าพยาบาลแล้วขนลุกซู่แม้แผลไม่ใหญ่ แต่เฉียดหางตาไปนิดเดียวถ้าขยับเข้าไปอีกนิด ต้องโดนตาแน่นอน“ลี่ลี่ เกิดอะไรขึ้น?”หัวหน้าพยาบาลเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผลให้เธออย่างระมัดระวัง พร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วงเฉินลี่เพิ่งสอบเข้าโรงพยาบาลได้ปีนี้ ตอนนี้อายุแค่ยี่สิบกว่าปี แถมยังไม่ได้แต่งงานด้วยตอนนี้เป็นแผลบนใบหน้า เกิดมีรอยแผลเป็นขึ้นมา ต้องส่งผลต่อการหาคู่ครองในอนาคตแน่ๆเฉินลี่เข้าใจจุดนี้เหมือนกัน พอเห็นหัวหน้าพยาบาล เธอพูดพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า“หัวหน้าพยาบาล เธอโยนมีดใส่ฉัน”เธอชี้เสิ่นเจียโหรว ใบหน้าเต็มไปด้วยความคับข้องใจหัวหน้าพยาบาลสีหน้าเย็นชาทันที“คนไข้ไม่อธิบายอะไรห

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 5

    “ตุ้บ!”มีดปอกผลไม้หล่นลงบนพื้น เกิดเสียงดังชัดเจนเปลือกผลไม้กระจายเต็มพื้น แต่ไม่มีใครสนใจลู่เผยโจวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ถามอย่างไม่อยากเชื่อ“เธอ......เธอว่าอะไรนะ?”พยาบาลตกใจจนสะดุ้งโหยง มองเขาอย่างประหลาดใจ“คุณเป็นญาติของคุณเย่หลิงชิวใช่ไหมคะ?”“เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณเย่หลิงชิวเข้าโรงพยาบาลเพราะแท้ง เธอเลยลืมหยิบยาไป”“เมื่อกี้ฉันเห็นเธอเดินออกจากห้องนี้ ก็เลยมาถาม”“ไม่ทราบว่าใครเป็นญาติของเธอคะ?”ลู่เผยโจวอ้าปากพะงาบๆ สีหน้าไม่สู้ดีทันที“ฉัน......ฉันเป็นสามีของเธอ”พอพยาบาลได้ยินประโยคนี้ การพูดจาและท่าทีเป็นมิตรในตอนแรกเปลี่ยนไปทันทีเธอมองลู่เผยโจวตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาจิกกัด“นายคือสามีที่ไร้ความรับผิดชอบของคุณเย่หลิงชิวเหรอ?”“ภรรยานายแท้ง นอนโรงพยาบาลตั้งนาน นายไม่มาเยี่ยมสักครั้ง สุดยอดจริงๆ”ลู่เผยโจวดวงตาสั่นไหว พูดออกมาอย่างยากลำบาก“ฉัน......ฉันไม่รู้ว่าเธอแท้ง......”พยาบาลแสยะยิ้ม“ไม่รู้? คุณเย่นอนโรงพยาบาลตั้งนาน นายเป็นสามีของเธอ ไม่เป็นห่วงสักนิดเลยเหรอ?”“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ วันที่คุณเย่แท้ง เธอโทรหานายตั้งหลายสิบสาย นายหูหนวกหรือสมองมีปัญห

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status