Share

บทที่ 3

Author: แอคหลุมของหงซื่อเสียน
พอเห็นฉัน เธอชะงักไปในตอนแรก จากนั้นรีบเอาแก้วน้ำอุ่นมาให้ฉันอย่างเป็นห่วงเป็นใย

“คุณนาย คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? สีหน้าดูไม่ดีเลย ให้พาคุณไปโรงพยาบาลไหมคะ?”

“ไม่เป็นไร”

ฉันยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมา

ดูเอาเหอะ จริงๆ คนอื่นยังดูออกว่าฉันผิดปกติ

แล้วทำไมลู่เผยโจวถึงดูไม่ออกล่ะ?

สิบวันแล้ว

แม้แต่คำพูดแสดงความเป็นห่วงแบบขอไปทีก็ยังไม่มีเลย

ความขุ่นเคืองจุกอยู่ในอก แผดเผาภายในร่างกาย

ฉันไม่ได้เสียใจเพราะเขา ฉันแค่เจ็บใจเล็กน้อย

เจ็บใจที่ชีวิตสมรสของตัวเองจบลงแบบนี้

เจ็บใจที่ลูกจากฉันไป

เจ็บใจที่ฉันพยายามมาตั้งนาน ทว่าตอนนี้ดันไม่รักเขาแล้ว

พอกลับมาที่ห้อง ฉันเริ่มจัดกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเอง

ขณะที่เก็บเสื้อผ้าใกล้จะเสร็จ จู่ๆ ลู่เผยโจวกลับมาที่บ้าน

พอเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าในมือฉัน เขาอึ้งไปแป๊บหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงมีความกังวลโดยไม่รู้ตัว

“เก็บกระเป๋าเสื้อผ้าทำไม? เธอจะไปไหน?”

ฉันตอบแบบห้วนๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ

“ไปเที่ยว อารมณ์ไม่ดี จะออกไปผ่อนคลาย”

ข้อมือฉันโดนจับไว้ จากนั้นมีถุงของขวัญยัดเข้ามาในมือหนึ่งใบ

“ฉันให้”

“เลขาเฉินบอกว่ากระเป๋าใบนี้เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดของคอลเล็กชันสปริง-ซัมเมอร์ มีจำนวนจำกัดทั่วประเทศ เหมาะเป็นกระเป๋าสำหรับคุณแม่มาก”

“แล้วก็ของเล่นนี่ ฉันตั้งใจซื้อมาเลยนะ พนักงานขายบอกว่าเหมาะสำหรับเด็กแรกเกิดมาก”

ลู่เผยโจวประหม่าเล็กน้อย ทว่าดวงตาเป็นประกายมาก

ฉันมึนงงกับแววตาของเขา จนพูดโพล่งออกมาว่า

“ลู่เผยโจว ลูกของเรา......”

ยังพูดไม่ทันจบก็โดนชายหนุ่มขัดจังหวะ

“เลขาเฉินบอกว่ากำหนดคลอดของเธอคือปลายเดือนธันวาคม แต่ฉันเพิ่งรับปากโหรวโหรวว่าช่วงนั้นจะไปฮอกไกโดกับเธอ”

“หลิงชิว ฉันคิดว่าเธอเป็นคนรู้ความมาก คลอดลูกคนเดียวคงไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ความจริงที่ยังไม่ได้เอ่ยออกมา กลายเป็นก้อนหินที่ติดอยู่ในลำคอของฉัน

รู้สึกเศร้าใจและอึดอัดเล็กน้อย

ฉันเปิดห้องแต่งตัว เผยให้เห็นกระเป๋า 99 ใบที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่ในนั้น

“ลู่เผยโจว กระเป๋า 99 ใบ นายนับดูสิ”

ลู่เผยโจวตกตะลึง

“ครบแล้วเหรอ?”

ฉันขานรับ

“ครบแล้ว”

“ดังนั้นนายจะทำตามที่สัญญาไว้หรือเปล่า?”

ลู่เผยโจวเม้มปากจนเป็นเส้นตรง

ฉันรู้ว่าเขาลำบากใจมาก

แต่ฉันต้องการเพียงคำตอบเดียว แม้รู้อยู่แก่ใจแล้วก็ตาม

เป็นไปตามคาด เขาลังเลเพียงเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“โหรวโหรวยังไม่หายดี สัญญาของเรา......ถือเป็นโมฆะแล้วกัน”

เส้นใยสุดท้ายที่ผูกมัดหัวใจขาดสะบั้นลงเช่นกัน

ฉันพยักหน้าอย่างจริงจัง

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”

ลู่เผยโจวอึ้งไปแล้ว เขาไม่อยากเชื่อว่าฉันจะตอบตกลงง่ายถึงเพียงนี้

เขากอดฉันด้วยความซาบซึ้งใจ

“หลิงชิว เธอช่างดีเหลือเกิน”

“เธอไม่ต้องห่วง ขอแค่อาการป่วยของโหรวโหรวคงที่แล้ว ฉันจะกลับมาอยู่บ้านกับเธอแน่นอน”

ฉันขานรับ ขอสิ่งที่ต้องการเพียงอย่างเดียว

“เครื่องรางของลูกหายไปแล้ว นายไปบูชาให้เขาอีกอันหนึ่งสิ”

พอพูดถึงลูก สีหน้าของลู่เผยโจวอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม

“ได้ รอฉันกลับมา ฉันจะพาเธอไปตรวจครรภ์ แล้วก็บูชาผ้ายันต์กันภัยที่ดีที่สุด สวยที่สุดให้ลูกของเรา”

ดวงตาฉันสั่นไหวเล็กน้อย ความเจ็บปวดที่สูญเสียลูกถาโถมใส่ฉันอีกครั้ง

“โอเค”

แต่ลูกของฉัน ไม่มีวันได้เห็นมันอีกแล้ว

หลังจากเขาออกไป ฉันลุกขึ้นไปเปิดลิ้นชัก เอาประวัติการรักษาที่ฉันจัดเรียงไว้เป็นอย่างดีออกมา

ครั้งแรกที่ยืนยันการตั้งครรภ์

ครั้งแรกที่ตรวจครรภ์

ครั้งแรกที่รับยาบำรุงครรภ์......

ทุกคืนที่ลู่เผยโจวไม่อยู่บ้าน ฉันจะเอามันออกมาดูซ้ำแล้วซ้ำอีก

มันคือความคาดหวังและความตื่นเต้นของการเป็นแม่ครั้งแรก แล้วก็เป็นความปรารถนาอันงดงามที่มีต่อครอบครัวในฐานะภรรยาด้วย

ทว่าตอนนี้......
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 10

    เขาอยากมาหาฉัน อยากอยู่กับฉันอย่างมีความสุขอยากไถ่โทษแต่ฉันบอกไปแล้วว่าไม่อยากเจอเขาตลอดชีวิตเดิมทีคิดว่าตอนที่เสิ่นเจียโหรวจะฆ่าตัวตาย ทำให้เขาเจ็บปวดมากแต่ตอนนี้เขาเพิ่งรู้สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด คือการจากไปของฉันแต่ทุกอย่างสายไปเสียแล้วผู้กำกับการตำรวจเป็นเพื่อนเก่าของลู่เผยโจว หลังจากทราบจุดประสงค์ที่เขามา จึงอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นทันทีอันที่จริงแม้ว่าทางโรงพยาบาลแจ้งตำรวจ แต่เนื่องจากพยาบาลไม่ได้บาดเจ็บรุนแรง จึงใช้การไกล่เกลี่ยเป็นหลักคิดว่าให้เสิ่นเจียโหรวขอโทษแล้วก็จบคิดไม่ถึงว่าเสิ่นเจียโหรวเกิดบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ไม่ยอมประนีประนอม แถมยังก่อเรื่องวุ่นวายในโรงพยาบาลทำให้โดนขังหนึ่งคืนลู่เผยโจวนวดหว่างคิ้ว สะกดกลั้นความหงุดหงิดและเอ่ยขอบคุณเพื่อนหลังจากรับเสิ่นเจียโหรวมาแล้ว ลู่เผยโจวพาเธอไปส่งที่บ้านอาจเป็นเพราะโดนขังไว้หนึ่งคืน สภาพจิตใจของเสิ่นเจียโหรวย่ำแย่มากพอกลับมาถึงบ้านก็เอาแต่จับแขนเสื้อของลู่เผยโจวไม่ยอมปล่อย“เผยโจว นายอย่าไปนะ อยู่กับฉันนะ”เสิ่นเจียโหรวน้ำตาคลอ พูดอย่างน่าสงสารลู่เผยโจวถอนหายใจ“โหรวโหรว เธอกลับเมืองไห่

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 9

    คุณป้าเช็ดน้ำตา“คุณบอกว่าแค่ตั้งท้อง ทำไมต้องดัดจริตขนาดนั้น”“คุณผู้ชาย คุณใจร้ายมาก”เหมือนลู่เผยโจววิญญาณหลุดออกจากร่าง พึมพำออกมาว่า“แต่ฉัน......ซื้อกระเป๋าให้เธอแล้วไม่ใช่เหรอ?”เสิ่นเจียโหรวอาการกำเริบครั้งแรกช่วงกลางดึกฉันเป็นห่วงเขา ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมให้เขาไปลู่เผยโจวร้อนใจมาก หยิบมือถือออกมาเลือกกระเป๋าให้ฉันอย่างไม่ใส่ใจ“หลิงชิว ฉันสัญญาว่าจะอยู่กับโหรวโหรวแค่ 99 ครั้ง หลังจากนี้ทุกครั้งที่ออกไป ฉันจะซื้อกระเป๋าให้เธอหนึ่งใบ พอครบ 99 ครั้ง เธอเอาใบเสร็จของกระเป๋าพวกนี้มาหาฉัน ฉันจะกลับบ้านกับเธอแน่นอน”ตั้งแต่นั้นมา ห้องแต่งตัวกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดของฉันหลายครั้งที่เลขาบอกเขาว่าตอนฉันได้กระเป๋า ฉันยิ้มอย่างมีความสุขขนาดไหนแต่เขาไม่รู้เลยว่าที่ฉันมีความสุข ไม่ใช่เพราะกระเป๋าแต่เป็นเพราะเข้าใกล้คำโกหกที่บอกว่าครบ 99 ครั้งแล้วจะกลับมาหาฉันต่างหากคุณป้าแค่นยิ้มออกมา ชี้ใบเสร็จกระเป๋าที่ฉันไม่ได้เอาไปแล้วพูดอย่างเย็นชา“กระเป๋าสำคัญด้วยเหรอ? ถ้าคุณนายสนใจกระเป๋าพวกนั้น เธอคงไม่แอบร้องไห้โดยที่ไม่ให้คุณรู้ เพราะความสัมพันธ์ลึกซึ้งในอดีตของคุณกับคุณเสิ่น!”

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 8

    ลู่เผยโจวตัวเซเล็กน้อย ความเจ็บปวดถาโถมใส่เขาราวกับมวลน้ำมหาศาลลูก......โดนฉัน......สายตาหยุดลงที่ยันต์กันภัย จู่ๆ เขานึกอะไรได้เขาวิ่งไปข้างนอกราวกับเสียสติกลับบ้าน!หลิงชิว!ในขณะนี้เขาไม่คิดถึงเสิ่นเจียโหรวอีกแล้วในใจคิดแต่จะกลับมาหาฉันเท่านั้น เขาอยากขอโทษ เขาอยากไถ่โทษเสิ่นเจียโหรวใจหายวาบ เหมือนมีอะไรบางอย่างสูญเสียการควบคุมเธอจะตามลู่เผยโจวไป แต่โดนหัวหน้าพยาบาลขวางไว้“เธอไปไม่ได้!”เสิ่นเจียโหรวโดนขวางไว้ เธอชักสีหน้าทันที“ทำไมฉันจะไปไม่ได้? ที่นี่คือโรงพยาบาล พวกเธอจะใช้วิธีกักขังหน่วงเหนี่ยวหรือไง?”หัวหน้าพยาบาลขยับมุมปาก“เธอนี่โยนความผิดให้คนอื่นเก่งจริงๆ เธอทำร้ายคน จะไปโดยที่ไม่ขอโทษ ไม่ชดเชยหรือไง?”“ฉันพูดตรงๆ เลยนะ เมื่อกี้ฉันให้คนไปแจ้งตำรวจแล้ว เธอรออยู่เฉยๆ ดีกว่า”พอได้ยินคำว่าตำรวจ ดวงตาเสิ่นเจียโหรวฉายแววตื่นตระหนก เธอรีบตะโกนเสียงดังลั่น“เผยโจว! เผยโจว!”ช่างเป็นภาพที่คล้ายกันเหลือเกินสิบเอ็ดวันก่อน ลู่เผยโจวทิ้งฉันเพราะเสิ่นเจียโหรวตอนนี้เขาทำเป็นไม่สนใจเสียงขอร้องอ้อนวอนของเสิ่นเจียโหรวเพราะฉันน่าเสียดายที่ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เ

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 7

    คนอื่นใจเย็นแล้วเหมือนกัน พากันมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามลู่เผยโจวไม่ทันสังเกตเห็นภาพนี้ พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเขาเย็นชาทันที“พวกเธอหมายความว่ายังไง? เป็นบุคลากรทางการแพทย์ต้องช่วยเหลือคนเจ็บไข้ได้ป่วยไม่ใช่เหรอ? แม้แต่เรื่องพื้นฐานอย่างความเห็นอกเห็นใจก็ยังไม่มีเลย!”หัวหน้าพยาบาลกลอกตามองบน“เป็นบุคลากรทางการแพทย์แล้วยังไง? บุคลากรทางการแพทย์ก็คนเหมือนกัน ควรได้รับความเคารพเหมือนกัน เธอทำร้ายคนอื่นนี่มีความเห็นอกเห็นใจไหม?”“ฉันไม่อยากพูดไร้สาระ รีบขอโทษ โรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่ที่พวกนายจะมาสร้างความวุ่นวาย”คนอื่นพากันพูดเหมือนกัน“ใช่ รีบขอโทษ”“ถ้าไม่ขอโทษ เราจะแจ้งตำรวจ”“สังคมนี้มีคนสารพัดประเภทจริงๆ”เสิ่นเจียโหรวรับคำตำหนิแบบนี้ไม่ได้ เธอโมโหจนพุ่งไปข้างหน้าหัวหน้าพยาบาล“พวกเธอ!”“อะไรติดอยู่ที่เสื้อเธอน่ะ?”ทันใดนั้นลู่เผยโจวพูดออกมา สายตาจับจ้องไปที่ยันต์กันภัยที่ติดอยู่บนเสื้อเสิ่นเจียโหรวเสิ่นเจียโหรวรีบถอยหลังทันที พยายามบังไม่ให้เห็นยันต์กันภัยที่เสื้อเป็นเพราะเปียกน้ำ ทำให้ยันต์กันภัยติดบนชุดผู้ป่วยของเสิ่นเจียโหรวได้อย่างง่ายดาย“ไม่......ไม่มีอะไร..

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 6

    ตอนนี้มาโดนพยาบาลยั่วโมโห เธอหยิบมีดปอกผลไม้บนพื้นขึ้นมาเหมือนเสียสติ จากนั้นโยนใส่พยาบาลทันที“หยุด!”ลู่เผยโจวเพิ่งสงบสติอารมณ์ได้ เขาเห็นภาพนี้แล้วตะโกนออกมาทันทีแต่ไม่ทันแล้วมีดปอกผลไม้เฉียดหางตาของพยาบาล ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาว“กรี๊ด!”พยาบาลเอามือแตะเลือดที่หางตา เธอกรี๊ดแล้วผลักประตูออกไป“ใครก็ได้มานี่หน่อย มีคนก่อเรื่อง!”หมอกับพยาบาลสองสามคนที่อยู่บริเวณนั้นรีบเดินเข้ามา เห็นแผลบนหน้าพยาบาลแล้วขนลุกซู่แม้แผลไม่ใหญ่ แต่เฉียดหางตาไปนิดเดียวถ้าขยับเข้าไปอีกนิด ต้องโดนตาแน่นอน“ลี่ลี่ เกิดอะไรขึ้น?”หัวหน้าพยาบาลเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผลให้เธออย่างระมัดระวัง พร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วงเฉินลี่เพิ่งสอบเข้าโรงพยาบาลได้ปีนี้ ตอนนี้อายุแค่ยี่สิบกว่าปี แถมยังไม่ได้แต่งงานด้วยตอนนี้เป็นแผลบนใบหน้า เกิดมีรอยแผลเป็นขึ้นมา ต้องส่งผลต่อการหาคู่ครองในอนาคตแน่ๆเฉินลี่เข้าใจจุดนี้เหมือนกัน พอเห็นหัวหน้าพยาบาล เธอพูดพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า“หัวหน้าพยาบาล เธอโยนมีดใส่ฉัน”เธอชี้เสิ่นเจียโหรว ใบหน้าเต็มไปด้วยความคับข้องใจหัวหน้าพยาบาลสีหน้าเย็นชาทันที“คนไข้ไม่อธิบายอะไรห

  • รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน   บทที่ 5

    “ตุ้บ!”มีดปอกผลไม้หล่นลงบนพื้น เกิดเสียงดังชัดเจนเปลือกผลไม้กระจายเต็มพื้น แต่ไม่มีใครสนใจลู่เผยโจวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ถามอย่างไม่อยากเชื่อ“เธอ......เธอว่าอะไรนะ?”พยาบาลตกใจจนสะดุ้งโหยง มองเขาอย่างประหลาดใจ“คุณเป็นญาติของคุณเย่หลิงชิวใช่ไหมคะ?”“เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณเย่หลิงชิวเข้าโรงพยาบาลเพราะแท้ง เธอเลยลืมหยิบยาไป”“เมื่อกี้ฉันเห็นเธอเดินออกจากห้องนี้ ก็เลยมาถาม”“ไม่ทราบว่าใครเป็นญาติของเธอคะ?”ลู่เผยโจวอ้าปากพะงาบๆ สีหน้าไม่สู้ดีทันที“ฉัน......ฉันเป็นสามีของเธอ”พอพยาบาลได้ยินประโยคนี้ การพูดจาและท่าทีเป็นมิตรในตอนแรกเปลี่ยนไปทันทีเธอมองลู่เผยโจวตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาจิกกัด“นายคือสามีที่ไร้ความรับผิดชอบของคุณเย่หลิงชิวเหรอ?”“ภรรยานายแท้ง นอนโรงพยาบาลตั้งนาน นายไม่มาเยี่ยมสักครั้ง สุดยอดจริงๆ”ลู่เผยโจวดวงตาสั่นไหว พูดออกมาอย่างยากลำบาก“ฉัน......ฉันไม่รู้ว่าเธอแท้ง......”พยาบาลแสยะยิ้ม“ไม่รู้? คุณเย่นอนโรงพยาบาลตั้งนาน นายเป็นสามีของเธอ ไม่เป็นห่วงสักนิดเลยเหรอ?”“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ วันที่คุณเย่แท้ง เธอโทรหานายตั้งหลายสิบสาย นายหูหนวกหรือสมองมีปัญห

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status