LOGINเขาอยากมาหาฉัน อยากอยู่กับฉันอย่างมีความสุขอยากไถ่โทษแต่ฉันบอกไปแล้วว่าไม่อยากเจอเขาตลอดชีวิตเดิมทีคิดว่าตอนที่เสิ่นเจียโหรวจะฆ่าตัวตาย ทำให้เขาเจ็บปวดมากแต่ตอนนี้เขาเพิ่งรู้สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด คือการจากไปของฉันแต่ทุกอย่างสายไปเสียแล้วผู้กำกับการตำรวจเป็นเพื่อนเก่าของลู่เผยโจว หลังจากทราบจุดประสงค์ที่เขามา จึงอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นทันทีอันที่จริงแม้ว่าทางโรงพยาบาลแจ้งตำรวจ แต่เนื่องจากพยาบาลไม่ได้บาดเจ็บรุนแรง จึงใช้การไกล่เกลี่ยเป็นหลักคิดว่าให้เสิ่นเจียโหรวขอโทษแล้วก็จบคิดไม่ถึงว่าเสิ่นเจียโหรวเกิดบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ไม่ยอมประนีประนอม แถมยังก่อเรื่องวุ่นวายในโรงพยาบาลทำให้โดนขังหนึ่งคืนลู่เผยโจวนวดหว่างคิ้ว สะกดกลั้นความหงุดหงิดและเอ่ยขอบคุณเพื่อนหลังจากรับเสิ่นเจียโหรวมาแล้ว ลู่เผยโจวพาเธอไปส่งที่บ้านอาจเป็นเพราะโดนขังไว้หนึ่งคืน สภาพจิตใจของเสิ่นเจียโหรวย่ำแย่มากพอกลับมาถึงบ้านก็เอาแต่จับแขนเสื้อของลู่เผยโจวไม่ยอมปล่อย“เผยโจว นายอย่าไปนะ อยู่กับฉันนะ”เสิ่นเจียโหรวน้ำตาคลอ พูดอย่างน่าสงสารลู่เผยโจวถอนหายใจ“โหรวโหรว เธอกลับเมืองไห่
คุณป้าเช็ดน้ำตา“คุณบอกว่าแค่ตั้งท้อง ทำไมต้องดัดจริตขนาดนั้น”“คุณผู้ชาย คุณใจร้ายมาก”เหมือนลู่เผยโจววิญญาณหลุดออกจากร่าง พึมพำออกมาว่า“แต่ฉัน......ซื้อกระเป๋าให้เธอแล้วไม่ใช่เหรอ?”เสิ่นเจียโหรวอาการกำเริบครั้งแรกช่วงกลางดึกฉันเป็นห่วงเขา ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมให้เขาไปลู่เผยโจวร้อนใจมาก หยิบมือถือออกมาเลือกกระเป๋าให้ฉันอย่างไม่ใส่ใจ“หลิงชิว ฉันสัญญาว่าจะอยู่กับโหรวโหรวแค่ 99 ครั้ง หลังจากนี้ทุกครั้งที่ออกไป ฉันจะซื้อกระเป๋าให้เธอหนึ่งใบ พอครบ 99 ครั้ง เธอเอาใบเสร็จของกระเป๋าพวกนี้มาหาฉัน ฉันจะกลับบ้านกับเธอแน่นอน”ตั้งแต่นั้นมา ห้องแต่งตัวกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดของฉันหลายครั้งที่เลขาบอกเขาว่าตอนฉันได้กระเป๋า ฉันยิ้มอย่างมีความสุขขนาดไหนแต่เขาไม่รู้เลยว่าที่ฉันมีความสุข ไม่ใช่เพราะกระเป๋าแต่เป็นเพราะเข้าใกล้คำโกหกที่บอกว่าครบ 99 ครั้งแล้วจะกลับมาหาฉันต่างหากคุณป้าแค่นยิ้มออกมา ชี้ใบเสร็จกระเป๋าที่ฉันไม่ได้เอาไปแล้วพูดอย่างเย็นชา“กระเป๋าสำคัญด้วยเหรอ? ถ้าคุณนายสนใจกระเป๋าพวกนั้น เธอคงไม่แอบร้องไห้โดยที่ไม่ให้คุณรู้ เพราะความสัมพันธ์ลึกซึ้งในอดีตของคุณกับคุณเสิ่น!”
ลู่เผยโจวตัวเซเล็กน้อย ความเจ็บปวดถาโถมใส่เขาราวกับมวลน้ำมหาศาลลูก......โดนฉัน......สายตาหยุดลงที่ยันต์กันภัย จู่ๆ เขานึกอะไรได้เขาวิ่งไปข้างนอกราวกับเสียสติกลับบ้าน!หลิงชิว!ในขณะนี้เขาไม่คิดถึงเสิ่นเจียโหรวอีกแล้วในใจคิดแต่จะกลับมาหาฉันเท่านั้น เขาอยากขอโทษ เขาอยากไถ่โทษเสิ่นเจียโหรวใจหายวาบ เหมือนมีอะไรบางอย่างสูญเสียการควบคุมเธอจะตามลู่เผยโจวไป แต่โดนหัวหน้าพยาบาลขวางไว้“เธอไปไม่ได้!”เสิ่นเจียโหรวโดนขวางไว้ เธอชักสีหน้าทันที“ทำไมฉันจะไปไม่ได้? ที่นี่คือโรงพยาบาล พวกเธอจะใช้วิธีกักขังหน่วงเหนี่ยวหรือไง?”หัวหน้าพยาบาลขยับมุมปาก“เธอนี่โยนความผิดให้คนอื่นเก่งจริงๆ เธอทำร้ายคน จะไปโดยที่ไม่ขอโทษ ไม่ชดเชยหรือไง?”“ฉันพูดตรงๆ เลยนะ เมื่อกี้ฉันให้คนไปแจ้งตำรวจแล้ว เธอรออยู่เฉยๆ ดีกว่า”พอได้ยินคำว่าตำรวจ ดวงตาเสิ่นเจียโหรวฉายแววตื่นตระหนก เธอรีบตะโกนเสียงดังลั่น“เผยโจว! เผยโจว!”ช่างเป็นภาพที่คล้ายกันเหลือเกินสิบเอ็ดวันก่อน ลู่เผยโจวทิ้งฉันเพราะเสิ่นเจียโหรวตอนนี้เขาทำเป็นไม่สนใจเสียงขอร้องอ้อนวอนของเสิ่นเจียโหรวเพราะฉันน่าเสียดายที่ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เ
คนอื่นใจเย็นแล้วเหมือนกัน พากันมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามลู่เผยโจวไม่ทันสังเกตเห็นภาพนี้ พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเขาเย็นชาทันที“พวกเธอหมายความว่ายังไง? เป็นบุคลากรทางการแพทย์ต้องช่วยเหลือคนเจ็บไข้ได้ป่วยไม่ใช่เหรอ? แม้แต่เรื่องพื้นฐานอย่างความเห็นอกเห็นใจก็ยังไม่มีเลย!”หัวหน้าพยาบาลกลอกตามองบน“เป็นบุคลากรทางการแพทย์แล้วยังไง? บุคลากรทางการแพทย์ก็คนเหมือนกัน ควรได้รับความเคารพเหมือนกัน เธอทำร้ายคนอื่นนี่มีความเห็นอกเห็นใจไหม?”“ฉันไม่อยากพูดไร้สาระ รีบขอโทษ โรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่ที่พวกนายจะมาสร้างความวุ่นวาย”คนอื่นพากันพูดเหมือนกัน“ใช่ รีบขอโทษ”“ถ้าไม่ขอโทษ เราจะแจ้งตำรวจ”“สังคมนี้มีคนสารพัดประเภทจริงๆ”เสิ่นเจียโหรวรับคำตำหนิแบบนี้ไม่ได้ เธอโมโหจนพุ่งไปข้างหน้าหัวหน้าพยาบาล“พวกเธอ!”“อะไรติดอยู่ที่เสื้อเธอน่ะ?”ทันใดนั้นลู่เผยโจวพูดออกมา สายตาจับจ้องไปที่ยันต์กันภัยที่ติดอยู่บนเสื้อเสิ่นเจียโหรวเสิ่นเจียโหรวรีบถอยหลังทันที พยายามบังไม่ให้เห็นยันต์กันภัยที่เสื้อเป็นเพราะเปียกน้ำ ทำให้ยันต์กันภัยติดบนชุดผู้ป่วยของเสิ่นเจียโหรวได้อย่างง่ายดาย“ไม่......ไม่มีอะไร..
ตอนนี้มาโดนพยาบาลยั่วโมโห เธอหยิบมีดปอกผลไม้บนพื้นขึ้นมาเหมือนเสียสติ จากนั้นโยนใส่พยาบาลทันที“หยุด!”ลู่เผยโจวเพิ่งสงบสติอารมณ์ได้ เขาเห็นภาพนี้แล้วตะโกนออกมาทันทีแต่ไม่ทันแล้วมีดปอกผลไม้เฉียดหางตาของพยาบาล ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาว“กรี๊ด!”พยาบาลเอามือแตะเลือดที่หางตา เธอกรี๊ดแล้วผลักประตูออกไป“ใครก็ได้มานี่หน่อย มีคนก่อเรื่อง!”หมอกับพยาบาลสองสามคนที่อยู่บริเวณนั้นรีบเดินเข้ามา เห็นแผลบนหน้าพยาบาลแล้วขนลุกซู่แม้แผลไม่ใหญ่ แต่เฉียดหางตาไปนิดเดียวถ้าขยับเข้าไปอีกนิด ต้องโดนตาแน่นอน“ลี่ลี่ เกิดอะไรขึ้น?”หัวหน้าพยาบาลเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผลให้เธออย่างระมัดระวัง พร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วงเฉินลี่เพิ่งสอบเข้าโรงพยาบาลได้ปีนี้ ตอนนี้อายุแค่ยี่สิบกว่าปี แถมยังไม่ได้แต่งงานด้วยตอนนี้เป็นแผลบนใบหน้า เกิดมีรอยแผลเป็นขึ้นมา ต้องส่งผลต่อการหาคู่ครองในอนาคตแน่ๆเฉินลี่เข้าใจจุดนี้เหมือนกัน พอเห็นหัวหน้าพยาบาล เธอพูดพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า“หัวหน้าพยาบาล เธอโยนมีดใส่ฉัน”เธอชี้เสิ่นเจียโหรว ใบหน้าเต็มไปด้วยความคับข้องใจหัวหน้าพยาบาลสีหน้าเย็นชาทันที“คนไข้ไม่อธิบายอะไรห
“ตุ้บ!”มีดปอกผลไม้หล่นลงบนพื้น เกิดเสียงดังชัดเจนเปลือกผลไม้กระจายเต็มพื้น แต่ไม่มีใครสนใจลู่เผยโจวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ถามอย่างไม่อยากเชื่อ“เธอ......เธอว่าอะไรนะ?”พยาบาลตกใจจนสะดุ้งโหยง มองเขาอย่างประหลาดใจ“คุณเป็นญาติของคุณเย่หลิงชิวใช่ไหมคะ?”“เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณเย่หลิงชิวเข้าโรงพยาบาลเพราะแท้ง เธอเลยลืมหยิบยาไป”“เมื่อกี้ฉันเห็นเธอเดินออกจากห้องนี้ ก็เลยมาถาม”“ไม่ทราบว่าใครเป็นญาติของเธอคะ?”ลู่เผยโจวอ้าปากพะงาบๆ สีหน้าไม่สู้ดีทันที“ฉัน......ฉันเป็นสามีของเธอ”พอพยาบาลได้ยินประโยคนี้ การพูดจาและท่าทีเป็นมิตรในตอนแรกเปลี่ยนไปทันทีเธอมองลู่เผยโจวตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาจิกกัด“นายคือสามีที่ไร้ความรับผิดชอบของคุณเย่หลิงชิวเหรอ?”“ภรรยานายแท้ง นอนโรงพยาบาลตั้งนาน นายไม่มาเยี่ยมสักครั้ง สุดยอดจริงๆ”ลู่เผยโจวดวงตาสั่นไหว พูดออกมาอย่างยากลำบาก“ฉัน......ฉันไม่รู้ว่าเธอแท้ง......”พยาบาลแสยะยิ้ม“ไม่รู้? คุณเย่นอนโรงพยาบาลตั้งนาน นายเป็นสามีของเธอ ไม่เป็นห่วงสักนิดเลยเหรอ?”“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ วันที่คุณเย่แท้ง เธอโทรหานายตั้งหลายสิบสาย นายหูหนวกหรือสมองมีปัญห






