Short
รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน

รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน

โดย:  แอคหลุมของหงซื่อเสียนจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
10บท
4.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

สามีที่เป็นประธานบริษัทเชื่อมั่นว่าฉันเป็นผู้หญิงเห็นแก่เงิน ทุกครั้งที่เขาไปอยู่กับหญิงในดวงใจเพราะโรคซึมเศร้าของเธอกำเริบ เขาจะซื้อกระเป๋าแอร์เมสรุ่นลิมิเต็ดให้ฉันหนึ่งใบ แต่งงานมาครึ่งปี กระเป๋ากองเต็มห้องแต่งตัวแล้ว หลังจากได้กระเป๋าใบที่ 99 เขาพบว่าจู่ๆ ฉันก็เปลี่ยนไป ฉันไม่ได้อาละวาดอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะเขาไปอยู่กับหญิงในดวงใจอีกแล้ว แล้วก็ไม่ได้ฝ่าพายุโหมกระหน่ำไปหาเขา เพียงเพราะคำว่า “อยากเจอเธอ” อีกแล้ว ฉันขอเครื่องรางจากเขาเพียงชิ้นเดียว มอบให้ลูกของเราที่ยังไม่ลืมตาดูโลก พอพูดถึงลูก แววตาลู่เผยโจวอ่อนโยนเล็กน้อย “รออาการป่วยของโหรวโหรวดีขึ้นสักหน่อย ฉันจะไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลกับเธอ” ฉันขานรับอย่างว่าง่าย ไม่ได้บอกเขาว่าฉันแท้งตั้งแต่สิบวันที่แล้ว ระหว่างฉันกับเขา เหลือเพียงเอกสารการหย่าที่กำลังจะเซ็นชื่อเพียงฉบับเดียวเท่านั้น

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

"Yara, Mr. Cromwell needs this proposal ASAP. Sorry to bug you, but finish it before you head out."

Molly Leach, Derrick's assistant, dropped a fat stack of papers on my desk, all chipper like we were besties.

I took them. "Got it."

She wasn't done. Still smiling, she threw in, "Mr. Cromwell and I have a client meeting later. Just leave the docs on his desk. Oh—and tidy up his office before you go."

Then she strutted off like she owned the floor, heels clicking, mood sky-high.

Around me, the office fell quiet. My coworkers shot me that awkward look—half pity, half helpless.

Everyone knew Derrick Cromwell, CEO of Vantrel Corp, was my fiancé. Everyone also knew he blatantly played favorites, and Molly was his number one.

He'd yanked her from another firm, made her director, then handed her a million-dollar project I'd busted two months bringing in and prepping.

When I pushed back, he called a team vote, thinking everyone would back him.

Wrong. The whole team voted for me—except him. Molly got one vote. His.

He lost it. Accused me of stirring up cliques. Didn't just take the project away—he demoted me in front of everyone and slashed the salaries of the people who'd backed me.

Nobody dared speak up.

Later, he apologized. Said didn't want it to look like favoritism. Claimed Molly might feel left out.

I used to believe that crap. Now? It's a joke.

Molly couldn't even keep up with our interns.

'Didn't want it to look like favoritism'? Please. He was straight-up playing favorites. Everyone saw it but him.

I heard footsteps upstairs and looked up. Derrick.

He showed up at the stairwell, glanced my way, then walked out without saying a word. Changed into some casual suit. Even from here, I caught that cedar cologne.

He never used to wear cologne. That one? Molly's gift.

Yeah, he knew exactly what he was doing.

He'd been pulling this kind of stuff for years.

It started after I found their goodnight texts. Couldn't stay quiet—I confronted him.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
10
บทที่ 1
วันที่สิบของการแท้ง ฉันเจอลู่เผยโจวที่ทางเดินโรงพยาบาลเขาประคองเสิ่นเจียโหรวอย่างระมัดระวัง แววตาอ่อนโยนจนไม่อยากเชื่อแต่พอเห็นฉัน ลู่เผยโจวขมวดคิ้วทันที“เธอมาทำอะไร? ฉันโอนเงินค่าทำขวัญให้เธอแล้วไม่ใช่เหรอ?”“ทำไม? ไม่พอหรือไง?”ฉันส่ายหน้าไปมา ครั้งนี้เขาใจป้ำมากโอนเงินเข้าบัญชีฉันตั้งยี่สิบห้าล้านฉันไม่คิดไม่ฝันเลยว่าชีวิตสมรสที่ยังไม่ถึงหนึ่งปีของตัวเองจะมีค่าขนาดนี้ยี่สิบห้าล้านเชียวนะซื้อชีวิตลูกในท้องของฉันเสิ่นเจียโหรวจับมือลู่เผยโจว มองฉันอย่างลำบากใจ“น้องหลิงชิวอย่าเข้าใจผิด เผยโจวแค่เป็นห่วงฉันเกินไป เลยพูดแรงไปหน่อยน่ะ”เธอเลื่อนสายตามาที่ท้องของฉัน“ได้ยินว่าเธอเข้าโรงพยาบาลเหมือนกัน เด็กปลอดภัยดีใช่ไหม?”ฉันยังไม่ทันตอบ ลู่เผยโจวก็รีบพูดปลอบเธอ“แค่อารมณ์แปรปรวนแล้วกระทบกับเด็กในท้องเล็กน้อย ไม่ได้เป็นอะไรหรอก”“เธออย่าคิดฟุ้งซ่าน ดูแลร่างกายตัวเองให้แข็งแรงก็พอแล้ว”ฉันลูบท้องทันที รู้สึกเจ็บปวดใจมากใช่ จะเป็นอะไรได้ล่ะก็แค่เสียลูกไปเองไม่ใช่เหรอ?จะสำคัญเท่าเสิ่นเจียโหรวได้ยังไงล่ะไม่งั้นลู่เผยโจวจะไม่ถามไถ่แม้แต่ครั้งเดียวได้ยังไง ทั้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ฉันกำลังจะอ้าปากพูด แต่ยังไม่ทันได้พูด เสิ่นเจียโหรวชิงพูดขึ้นมาก่อน“เป็นความผิดฉันเอง ฉันรบกวนพวกเธอ ขอโทษนะ”“เผยโจว ต่อไปนายไม่ต้องสนใจฉันแล้ว ปล่อยให้ฉันตายอย่างโดดเดี่ยวเถอะ”เธอพูดจบแล้ววิ่งไปบนถนน โดนจักรยานสาธารณะคันหนึ่งเฉี่ยวจนล้มลู่เผยโจวหน้าเปลี่ยนสี กระแทกฉันจนกระเด็นแล้วรวบตัวเสิ่นเจียโหรวมากอดอย่างไม่ลังเลฉันไม่ทันตั้งตัว ตกจากบันไดลงมากระแทกพื้นอย่างแรงรู้สึกปวดหน่วงๆ ที่ท้องเป็นระยะ เลื่อนมืออันสั่นเทาไปสัมผัสด้านล่าง เลือดสีแดงฉานกระแทกตา“ลูก......ลูกฉัน......ลูกฉัน......”“ที่รัก ลู่เผยโจว!”ฉันเอามือกุมท้อง เรียกชื่อเขาอย่างยากลำบาก หวังว่าเขาจะหันกลับมา พาฉันไปส่งโรงพยาบาลลู่เผยโจวชะงักปลายเท้า ทว่าเขาหันกลับมาถลึงตาใส่ฉันด้วยความโมโห“เย่หลิงชิว เธอรู้อยู่แก่ใจว่าโหรวโหรวเป็นโรคซึมเศร้า ทำไมยังทำให้โหรวโหรวสะเทือนใจอีก!”“ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับโหรวโหรว ฉันไม่มีวันให้อภัยเธอแน่นอน!”“ครั้งนี้ถือว่าเป็นบทเรียนสำหรับเธอ ต่อไปอยู่ให้ห่างจากโหรวโหรว”เขาพูดจบแล้วอุ้มเสิ่นเจียโหรวขึ้นไปบนรถยนต์มายบัคสุดท้ายคนใจดีที่เดินผ่านมาทนดูไม่ได้ พาฉันไปส่งโรงพยา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
พอเห็นฉัน เธอชะงักไปในตอนแรก จากนั้นรีบเอาแก้วน้ำอุ่นมาให้ฉันอย่างเป็นห่วงเป็นใย“คุณนาย คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? สีหน้าดูไม่ดีเลย ให้พาคุณไปโรงพยาบาลไหมคะ?”“ไม่เป็นไร”ฉันยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาดูเอาเหอะ จริงๆ คนอื่นยังดูออกว่าฉันผิดปกติแล้วทำไมลู่เผยโจวถึงดูไม่ออกล่ะ?สิบวันแล้วแม้แต่คำพูดแสดงความเป็นห่วงแบบขอไปทีก็ยังไม่มีเลยความขุ่นเคืองจุกอยู่ในอก แผดเผาภายในร่างกายฉันไม่ได้เสียใจเพราะเขา ฉันแค่เจ็บใจเล็กน้อยเจ็บใจที่ชีวิตสมรสของตัวเองจบลงแบบนี้เจ็บใจที่ลูกจากฉันไปเจ็บใจที่ฉันพยายามมาตั้งนาน ทว่าตอนนี้ดันไม่รักเขาแล้วพอกลับมาที่ห้อง ฉันเริ่มจัดกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองขณะที่เก็บเสื้อผ้าใกล้จะเสร็จ จู่ๆ ลู่เผยโจวกลับมาที่บ้านพอเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าในมือฉัน เขาอึ้งไปแป๊บหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงมีความกังวลโดยไม่รู้ตัว“เก็บกระเป๋าเสื้อผ้าทำไม? เธอจะไปไหน?”ฉันตอบแบบห้วนๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ“ไปเที่ยว อารมณ์ไม่ดี จะออกไปผ่อนคลาย”ข้อมือฉันโดนจับไว้ จากนั้นมีถุงของขวัญยัดเข้ามาในมือหนึ่งใบ“ฉันให้”“เลขาเฉินบอกว่ากระเป๋าใบนี้เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดของคอลเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
ฉันเอาใบตรวจที่แจ้งผลแท้งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางมันไว้กับประวัติการรักษาพวกนั้นด้วยมืออันสั่นเทาน้ำตาหยดใส่กระดาษจนเปียก ราวกับกำลังบอกลาอย่างไรอย่างนั้นฉันสูดหายใจลึก กำลังจะเอามันใส่กระเป๋าเสื้อผ้า จู่ๆ เสียงสงสัยของลู่เผยโจวดังขึ้นด้านหลัง“เธอทำอะไรอยู่?”ฉันปิดกระเป๋าเสื้อผ้าด้วยความตื่นตระหนก เช็ดน้ำตาตรงหางตาลู่เผยโจวเดินเข้ามา สายตาจดจ้องไปที่กระเป๋าเสื้อผ้า“ทำไมนายกลับมาอีกล่ะ?”ฉันพูดเปลี่ยนเรื่องทันทีลู่เผยโจวเดินมาหา เขายกมือขึ้นมา ทว่าวางมันลงที่หางตาของฉัน“เธอร้องไห้เหรอ?”เขามองน้ำตาที่มืออย่างตกตะลึง ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยฉันหัวเราะ อธิบายอย่างไม่ใส่ใจว่า“คนท้องก็อย่างนี้แหละ อารมณ์ค่อนข้างแปรปรวน อีกเดี๋ยวก็ดีขึ้น”ลู่เผยโจวถอนหายใจอย่างโล่งอก“งั้นก็โอเค เมื่อกี้ฉันลืมถาม เธอจะไปบูชายันต์กันภัยกับฉันไหม”“ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอให้ความสำคัญกับมันมาก”ฉันชะงักเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเขายังจำได้“ไม่ล่ะ สองวันนี้ฉันยุ่งมาก คงไม่ได้ไป”ลู่เผยโจวพยักหน้าแล้วเดินออกไปก่อนปิดประตู เขาพูดย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง“เธอไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม?”“ถ้าฉัน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
“ตุ้บ!”มีดปอกผลไม้หล่นลงบนพื้น เกิดเสียงดังชัดเจนเปลือกผลไม้กระจายเต็มพื้น แต่ไม่มีใครสนใจลู่เผยโจวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ถามอย่างไม่อยากเชื่อ“เธอ......เธอว่าอะไรนะ?”พยาบาลตกใจจนสะดุ้งโหยง มองเขาอย่างประหลาดใจ“คุณเป็นญาติของคุณเย่หลิงชิวใช่ไหมคะ?”“เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณเย่หลิงชิวเข้าโรงพยาบาลเพราะแท้ง เธอเลยลืมหยิบยาไป”“เมื่อกี้ฉันเห็นเธอเดินออกจากห้องนี้ ก็เลยมาถาม”“ไม่ทราบว่าใครเป็นญาติของเธอคะ?”ลู่เผยโจวอ้าปากพะงาบๆ สีหน้าไม่สู้ดีทันที“ฉัน......ฉันเป็นสามีของเธอ”พอพยาบาลได้ยินประโยคนี้ การพูดจาและท่าทีเป็นมิตรในตอนแรกเปลี่ยนไปทันทีเธอมองลู่เผยโจวตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาจิกกัด“นายคือสามีที่ไร้ความรับผิดชอบของคุณเย่หลิงชิวเหรอ?”“ภรรยานายแท้ง นอนโรงพยาบาลตั้งนาน นายไม่มาเยี่ยมสักครั้ง สุดยอดจริงๆ”ลู่เผยโจวดวงตาสั่นไหว พูดออกมาอย่างยากลำบาก“ฉัน......ฉันไม่รู้ว่าเธอแท้ง......”พยาบาลแสยะยิ้ม“ไม่รู้? คุณเย่นอนโรงพยาบาลตั้งนาน นายเป็นสามีของเธอ ไม่เป็นห่วงสักนิดเลยเหรอ?”“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ วันที่คุณเย่แท้ง เธอโทรหานายตั้งหลายสิบสาย นายหูหนวกหรือสมองมีปัญห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
ตอนนี้มาโดนพยาบาลยั่วโมโห เธอหยิบมีดปอกผลไม้บนพื้นขึ้นมาเหมือนเสียสติ จากนั้นโยนใส่พยาบาลทันที“หยุด!”ลู่เผยโจวเพิ่งสงบสติอารมณ์ได้ เขาเห็นภาพนี้แล้วตะโกนออกมาทันทีแต่ไม่ทันแล้วมีดปอกผลไม้เฉียดหางตาของพยาบาล ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาว“กรี๊ด!”พยาบาลเอามือแตะเลือดที่หางตา เธอกรี๊ดแล้วผลักประตูออกไป“ใครก็ได้มานี่หน่อย มีคนก่อเรื่อง!”หมอกับพยาบาลสองสามคนที่อยู่บริเวณนั้นรีบเดินเข้ามา เห็นแผลบนหน้าพยาบาลแล้วขนลุกซู่แม้แผลไม่ใหญ่ แต่เฉียดหางตาไปนิดเดียวถ้าขยับเข้าไปอีกนิด ต้องโดนตาแน่นอน“ลี่ลี่ เกิดอะไรขึ้น?”หัวหน้าพยาบาลเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผลให้เธออย่างระมัดระวัง พร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วงเฉินลี่เพิ่งสอบเข้าโรงพยาบาลได้ปีนี้ ตอนนี้อายุแค่ยี่สิบกว่าปี แถมยังไม่ได้แต่งงานด้วยตอนนี้เป็นแผลบนใบหน้า เกิดมีรอยแผลเป็นขึ้นมา ต้องส่งผลต่อการหาคู่ครองในอนาคตแน่ๆเฉินลี่เข้าใจจุดนี้เหมือนกัน พอเห็นหัวหน้าพยาบาล เธอพูดพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า“หัวหน้าพยาบาล เธอโยนมีดใส่ฉัน”เธอชี้เสิ่นเจียโหรว ใบหน้าเต็มไปด้วยความคับข้องใจหัวหน้าพยาบาลสีหน้าเย็นชาทันที“คนไข้ไม่อธิบายอะไรห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
คนอื่นใจเย็นแล้วเหมือนกัน พากันมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามลู่เผยโจวไม่ทันสังเกตเห็นภาพนี้ พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเขาเย็นชาทันที“พวกเธอหมายความว่ายังไง? เป็นบุคลากรทางการแพทย์ต้องช่วยเหลือคนเจ็บไข้ได้ป่วยไม่ใช่เหรอ? แม้แต่เรื่องพื้นฐานอย่างความเห็นอกเห็นใจก็ยังไม่มีเลย!”หัวหน้าพยาบาลกลอกตามองบน“เป็นบุคลากรทางการแพทย์แล้วยังไง? บุคลากรทางการแพทย์ก็คนเหมือนกัน ควรได้รับความเคารพเหมือนกัน เธอทำร้ายคนอื่นนี่มีความเห็นอกเห็นใจไหม?”“ฉันไม่อยากพูดไร้สาระ รีบขอโทษ โรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่ที่พวกนายจะมาสร้างความวุ่นวาย”คนอื่นพากันพูดเหมือนกัน“ใช่ รีบขอโทษ”“ถ้าไม่ขอโทษ เราจะแจ้งตำรวจ”“สังคมนี้มีคนสารพัดประเภทจริงๆ”เสิ่นเจียโหรวรับคำตำหนิแบบนี้ไม่ได้ เธอโมโหจนพุ่งไปข้างหน้าหัวหน้าพยาบาล“พวกเธอ!”“อะไรติดอยู่ที่เสื้อเธอน่ะ?”ทันใดนั้นลู่เผยโจวพูดออกมา สายตาจับจ้องไปที่ยันต์กันภัยที่ติดอยู่บนเสื้อเสิ่นเจียโหรวเสิ่นเจียโหรวรีบถอยหลังทันที พยายามบังไม่ให้เห็นยันต์กันภัยที่เสื้อเป็นเพราะเปียกน้ำ ทำให้ยันต์กันภัยติดบนชุดผู้ป่วยของเสิ่นเจียโหรวได้อย่างง่ายดาย“ไม่......ไม่มีอะไร..
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
ลู่เผยโจวตัวเซเล็กน้อย ความเจ็บปวดถาโถมใส่เขาราวกับมวลน้ำมหาศาลลูก......โดนฉัน......สายตาหยุดลงที่ยันต์กันภัย จู่ๆ เขานึกอะไรได้เขาวิ่งไปข้างนอกราวกับเสียสติกลับบ้าน!หลิงชิว!ในขณะนี้เขาไม่คิดถึงเสิ่นเจียโหรวอีกแล้วในใจคิดแต่จะกลับมาหาฉันเท่านั้น เขาอยากขอโทษ เขาอยากไถ่โทษเสิ่นเจียโหรวใจหายวาบ เหมือนมีอะไรบางอย่างสูญเสียการควบคุมเธอจะตามลู่เผยโจวไป แต่โดนหัวหน้าพยาบาลขวางไว้“เธอไปไม่ได้!”เสิ่นเจียโหรวโดนขวางไว้ เธอชักสีหน้าทันที“ทำไมฉันจะไปไม่ได้? ที่นี่คือโรงพยาบาล พวกเธอจะใช้วิธีกักขังหน่วงเหนี่ยวหรือไง?”หัวหน้าพยาบาลขยับมุมปาก“เธอนี่โยนความผิดให้คนอื่นเก่งจริงๆ เธอทำร้ายคน จะไปโดยที่ไม่ขอโทษ ไม่ชดเชยหรือไง?”“ฉันพูดตรงๆ เลยนะ เมื่อกี้ฉันให้คนไปแจ้งตำรวจแล้ว เธอรออยู่เฉยๆ ดีกว่า”พอได้ยินคำว่าตำรวจ ดวงตาเสิ่นเจียโหรวฉายแววตื่นตระหนก เธอรีบตะโกนเสียงดังลั่น“เผยโจว! เผยโจว!”ช่างเป็นภาพที่คล้ายกันเหลือเกินสิบเอ็ดวันก่อน ลู่เผยโจวทิ้งฉันเพราะเสิ่นเจียโหรวตอนนี้เขาทำเป็นไม่สนใจเสียงขอร้องอ้อนวอนของเสิ่นเจียโหรวเพราะฉันน่าเสียดายที่ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
คุณป้าเช็ดน้ำตา“คุณบอกว่าแค่ตั้งท้อง ทำไมต้องดัดจริตขนาดนั้น”“คุณผู้ชาย คุณใจร้ายมาก”เหมือนลู่เผยโจววิญญาณหลุดออกจากร่าง พึมพำออกมาว่า“แต่ฉัน......ซื้อกระเป๋าให้เธอแล้วไม่ใช่เหรอ?”เสิ่นเจียโหรวอาการกำเริบครั้งแรกช่วงกลางดึกฉันเป็นห่วงเขา ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมให้เขาไปลู่เผยโจวร้อนใจมาก หยิบมือถือออกมาเลือกกระเป๋าให้ฉันอย่างไม่ใส่ใจ“หลิงชิว ฉันสัญญาว่าจะอยู่กับโหรวโหรวแค่ 99 ครั้ง หลังจากนี้ทุกครั้งที่ออกไป ฉันจะซื้อกระเป๋าให้เธอหนึ่งใบ พอครบ 99 ครั้ง เธอเอาใบเสร็จของกระเป๋าพวกนี้มาหาฉัน ฉันจะกลับบ้านกับเธอแน่นอน”ตั้งแต่นั้นมา ห้องแต่งตัวกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดของฉันหลายครั้งที่เลขาบอกเขาว่าตอนฉันได้กระเป๋า ฉันยิ้มอย่างมีความสุขขนาดไหนแต่เขาไม่รู้เลยว่าที่ฉันมีความสุข ไม่ใช่เพราะกระเป๋าแต่เป็นเพราะเข้าใกล้คำโกหกที่บอกว่าครบ 99 ครั้งแล้วจะกลับมาหาฉันต่างหากคุณป้าแค่นยิ้มออกมา ชี้ใบเสร็จกระเป๋าที่ฉันไม่ได้เอาไปแล้วพูดอย่างเย็นชา“กระเป๋าสำคัญด้วยเหรอ? ถ้าคุณนายสนใจกระเป๋าพวกนั้น เธอคงไม่แอบร้องไห้โดยที่ไม่ให้คุณรู้ เพราะความสัมพันธ์ลึกซึ้งในอดีตของคุณกับคุณเสิ่น!”
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
เขาอยากมาหาฉัน อยากอยู่กับฉันอย่างมีความสุขอยากไถ่โทษแต่ฉันบอกไปแล้วว่าไม่อยากเจอเขาตลอดชีวิตเดิมทีคิดว่าตอนที่เสิ่นเจียโหรวจะฆ่าตัวตาย ทำให้เขาเจ็บปวดมากแต่ตอนนี้เขาเพิ่งรู้สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด คือการจากไปของฉันแต่ทุกอย่างสายไปเสียแล้วผู้กำกับการตำรวจเป็นเพื่อนเก่าของลู่เผยโจว หลังจากทราบจุดประสงค์ที่เขามา จึงอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นทันทีอันที่จริงแม้ว่าทางโรงพยาบาลแจ้งตำรวจ แต่เนื่องจากพยาบาลไม่ได้บาดเจ็บรุนแรง จึงใช้การไกล่เกลี่ยเป็นหลักคิดว่าให้เสิ่นเจียโหรวขอโทษแล้วก็จบคิดไม่ถึงว่าเสิ่นเจียโหรวเกิดบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ไม่ยอมประนีประนอม แถมยังก่อเรื่องวุ่นวายในโรงพยาบาลทำให้โดนขังหนึ่งคืนลู่เผยโจวนวดหว่างคิ้ว สะกดกลั้นความหงุดหงิดและเอ่ยขอบคุณเพื่อนหลังจากรับเสิ่นเจียโหรวมาแล้ว ลู่เผยโจวพาเธอไปส่งที่บ้านอาจเป็นเพราะโดนขังไว้หนึ่งคืน สภาพจิตใจของเสิ่นเจียโหรวย่ำแย่มากพอกลับมาถึงบ้านก็เอาแต่จับแขนเสื้อของลู่เผยโจวไม่ยอมปล่อย“เผยโจว นายอย่าไปนะ อยู่กับฉันนะ”เสิ่นเจียโหรวน้ำตาคลอ พูดอย่างน่าสงสารลู่เผยโจวถอนหายใจ“โหรวโหรว เธอกลับเมืองไห่
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status