รักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน

วันที่สิบของการแท้ง ฉันเจอลู่เผยโจวที่ทางเดินโรงพยาบาล

เขาประคองเสิ่นเจียโหรวอย่างระมัดระวัง แววตาอ่อนโยนจนไม่อยากเชื่อ

แต่พอเห็นฉัน ลู่เผยโจวขมวดคิ้วทันที

“เธอมาทำอะไร? ฉันโอนเงินค่าทำขวัญให้เธอแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ทำไม? ไม่พอหรือไง?”

ฉันส่ายหน้าไปมา ครั้งนี้เขาใจป้ำมาก

โอนเงินเข้าบัญชีฉันตั้งยี่สิบห้าล้าน

ฉันไม่คิดไม่ฝันเลยว่าชีวิตสมรสที่ยังไม่ถึงหนึ่งปีของตัวเองจะมีค่าขนาดนี้

ยี่สิบห้าล้านเชียวนะ

ซื้อชีวิตลูกในท้องของฉัน

เสิ่นเจียโหรวจับมือลู่เผยโจว มองฉันอย่างลำบากใจ

“น้องหลิงชิวอย่าเข้าใจผิด เผยโจวแค่เป็นห่วงฉันเกินไป เลยพูดแรงไปหน่อยน่ะ”

เธอเลื่อนสายตามาที่ท้องของฉัน

“ได้ยินว่าเธอเข้าโรงพยาบาลเหมือนกัน เด็กปลอดภัยดีใช่ไหม?”

ฉันยังไม่ทันตอบ ลู่เผยโจวก็รีบพูดปลอบเธอ

“แค่อารมณ์แปรปรวนแล้วกระทบกับเด็กในท้องเล็กน้อย ไม่ได้เป็นอะไรหรอก”

“เธออย่าคิดฟุ้งซ่าน ดูแลร่างกายตัวเองให้แข็งแรงก็พอแล้ว”

ฉันลูบท้องทันที รู้สึกเจ็บปวดใจมาก

ใช่ จะเป็นอะไรได้ล่ะ

ก็แค่เสียลูกไปเองไม่ใช่เหรอ?

จะสำคัญเท่าเสิ่นเจียโหรวได้ยังไงล่ะ

ไม่งั้นลู่เผยโจวจะไม่ถามไถ่แม้แต่ครั้งเดียวได้ยังไง

ทั้งๆ ที่รู้ว่าฉันอยู่โรงพยาบาลเดียวกัน

ทั้งๆ ที่เขาแค่ถามสักคำก็รู้แล้ว

ลูกของเราจากไปแล้ว

ฉันกลั้นน้ำตาไว้ เอาเอกสารการหย่าที่พรินต์เรียบร้อยออกมาจากระเป๋า ยื่นมันไปตรงหน้าชายหนุ่ม

“ลู่เผยโจว ฉันอยากซื้อประกันให้ลูก นายเซ็นชื่อให้หน่อยได้ไหม?”

พอพูดถึงลูก สีหน้าเย็นชาของลู่เผยโจวมีความอบอุ่นเล็กน้อย รับเอกสารไปเซ็นอย่างรวดเร็ว

เขาเซ็นพลางถามฉันว่า

“ทำไมวันนี้ใช้กระเป๋าใบนี้ล่ะ? ไม่ชอบแอร์เมสที่ซื้อครั้งก่อนเหรอ?”

ฉันหัวเราะ

“ชอบสิ ชอบมาก”

ตั้งแต่เสิ่นเจียโหรวได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้า ลู่เผยโจวจะหายตัวไปอยู่กับเธอทุกๆ สองสามวัน

เขาพูดว่า

“โหรวโหรวเป็นคนอ่อนไหวง่ายตั้งแต่เด็ก ตอนนี้มาป่วยอีก ถ้าฉันไม่อยู่ด้วย เกิดเธอเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?”

“เธอไม่ต้องห่วง ฉันแค่ไม่อยากให้โหรวโหรวทำเรื่องโง่ๆ ไม่ได้มีความคิดอื่นเลย”

เขารับปากฉัน จะอยู่กับเสิ่นเจียโหรวแค่ 99 ครั้ง

พอครบ 99 ครั้ง เขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม จะใช้ชีวิตกับฉันอย่างมีความสุข

ด้วยเหตุนี้ทุกครั้งที่เขาออกไป เขาจะให้เลขาซื้อกระเป๋าแอร์เมสให้ฉันหนึ่งใบ เพื่อเป็นการชดเชย

เพราะกระเป๋าแบรนด์นั้นแพงที่สุด และฉันก็ชอบที่สุดด้วย

เมื่อสิบวันที่แล้ว ฉันได้กระเป๋าใบที่ 99

แต่ตอนที่ฉันไปหาเขาด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความคาดหวังให้เขากลับบ้านกับฉัน

สิ่งที่เห็นกลับเป็นภาพที่ลู่เผยโจวกอดเสิ่นเจียโหรวเอาไว้แน่น

ฉันยืนอึ้งอยู่กับที่ เจ็บปวดเหมือนมีเลือดมากมายซึมออกมาจากหัวใจ

“พวกนายทำอะไรกัน?”

ฉันเดินเข้าไปถามพร้อมดวงตาแดงก่ำ

ลู่เผยโจวปล่อยมือที่กำลังกอดเสิ่นเจียโหรวเหมือนโดนไฟช็อต แววตาตื่นตระหนก

“หลิงชิว เธออย่าเข้าใจผิด เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด”