Lahat ng Kabanata ng When Her Eyes Blazed, He Held Her Close: Kabanata 31 - Kabanata 40

Uminit ang pisngi ni Ysa habang tila may sariling isip ang tibok ng kanyang puso, mabilis, magulo, at ayaw magpakalma. Pakiramdam niya’y kahit hindi siya nagsasalita, malinaw na malinaw sa buong mundo kung gaano siya kabado sa kasalukuyang sandali.“Nasend mo na ba?” tanong ni Elijah mula sa tabi niya, kalmado ang boses, parang wala lang.Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya ang tanong. Napabalik siya sa sarili. Mabilis niyang binuksan ang messenger at convo nila ni Kalix at nag-type ng reply, bahagyang nanginginig ang mga daliri.Hello, darating kami in five minutes.Hindi pa man niya nailalapag ang cellphone, halos agad itong nag-vibrate.Kalix: Kumare?Natigilan si Ysa.Sa tono pa lang ng mensahe, sa mismong paraan ng paggamit ng salita at punctuation, alam na agad niya. Hindi si Elijah ang kausap niya ngayon.Kumare agad?Bahagya siyang napasinghap.Ang bata pa niya ah!Bigla siyang nakaramdam ng kakaibang hiya. Para bang tinawag siyang isang titulo na hindi pa niya ka

May klase ng anatomy ngayon.Ngunit bago pa man dumating ang araw na ito, malinaw na ipinahayag na ni Elijah sa nakaraang lecture na hindi sila uupo sa silid-aralan. Sa halip, dadalhin niya ang buong klase sa experimental building, hindi upang makinig, kundi upang may makita. Upang harapin mismo ang mga specimen teacher at mas malinaw na maunawaan ang iba’t ibang bahagi at tisyu ng katawan ng tao, hindi lang sa libro, kundi sa realidad.Maaga pa lang, isang grupo ng mga estudyanteng nakasuot ng puting lab coat ang naglalakad patungo sa experimental building. Ang tunog ng kanilang mga yabag ay sabay-sabay, ngunit ang laman ng kanilang isipan ay kanya-kanya. May halong kaba, pananabik, at takot.Magkatabi sina Trish at Ysa.Kapansin-pansin ang tensyon kay Trish. Hindi siya mapakali, hawak ang laylayan ng lab coat na parang anumang sandali ay maaari siyang umatras.“Hindi ako nakatulog kagabi,” bigla niyang sambit, mababa ang boses ngunit puno ng nerbiyos. “Puro tungkol sa lesson ngayon

Sa loob ng tahimik na library, maingat na binuksan ni Ysa ang balat ng kendi at dahan-dahang isinubo ito. Parang ayaw niyang masayang kahit isang segundo ng sandaling iyon.May lasa itong bayabas, preskong tamis na agad kumalat sa kanyang bibig. Sa bawat pagkatunaw ng asukal, tila may banayad na init na umakyat sa kanyang dibdib, at pati ang puso niya ay napuno ng isang hindi maipaliwanag na lambing. Isang simpleng kendi lang iyon, ngunit may dalang kakaibang gaan sa pakiramdam.Maingat niyang pinatong nang patag ang balot ng kendi, pinakinis ang bawat lukot, saka isinilid sa pagitan ng mga pahina ng librong hawak niya. Para bang isang munting alaala na nais niyang ingatan. Pagkatapos, sinulyapan niya si Trish na nakahiga na sa mesa, yakap ang libro, at mahimbing na natutulog na parang wala sa library kundi sa sariling kwarto.Alam na alam ni Ysa ang mga salitang “mag-aaral ako nang mabuti” ni Trish ay hanggang pangako lang. Madalas, mas nauuna ang tulog kaysa sa letra ng libro.Hindi

Ito ba…Isang pagtatapat?Bahagyang natulala si Ysa. Parang may kumalabit sa sentido niya, at kasabay noon ay ang biglang pag-ikot ng mundo sa paligid. Ang mga salitang binitiwan ni Elijah ay tila mabagal na umuulit sa kanyang isipan, paulit-ulit, parang alon na hindi humihinto.Sandali. Kumalma ka muna.Hindi naman niya direktang sinabi na gusto ka niya.Malabo ang mga salitang iyon at simula pa lang, aksidente na ang lahat sa pagitan ninyo.Hindi ito pagtatapat. Sinabi lamang niya ang totoo.Huwag kang mag-isip nang kung anu-ano. Kumalma ka.Pinilit ni Ysa na supilin ang kaba sa kanyang dibdib. Ayaw niyang bigyan ng puwang ang mga pantasyang matagal na niyang natutunang pigilan. Hindi siya puwedeng umasa sa mga salitang hindi malinaw. Hindi siya puwedeng mangarap nang sobra, lalo na kung alam niyang baka siya lang ang masasaktan sa huli.Narinig niyang muling nagsalita si Elijah, kalmado ngunit matatag ang tinig.“Kaya huwag kang mag-isip nang kung anu-ano dahil sa sinabi ko noong a

Nakapark ang kotse ni Elijah sa isang bakanteng espasyo sa gilid ng kalsada. Hindi siya agad pumasok. Sa halip, nanatili siyang nakatayo sa tabi ng sasakyan, ang isang kamay ay nakasuksok sa bulsa, habang tahimik na minamasdan ang paligid na tila ba sinusubukang unawain ang lugar, at ang buhay na lumipas dito.Hindi ito bagong komunidad. Malinaw sa unang tingin pa lang. Hindi magkakalayo ang mga bahay, ngunit walang pagkakapare-pareho ang itsura, may matataas, may mababa, may maganda, may tama lang ang ayos para sa normal na pamilya. Sa pagitan ng mga eskinita, may mga plastik na bubong na itinayo nang kusa, pansamantala pero tila naging permanente na sa paglipas ng panahon. Ang mga pader ng bahay ay kulay-abo, balot ng alikabok at dumi na tila ilang dekada nang hindi nahuhugasan ng panahon.Tahimik ang lugar, pero hindi patay.Inisip ni Elijah si Ysa, kung paano siya lumaki rito. Kung paano siya naglakad sa mga kalyeng ito sa loob ng mahigit sampu o marahil dalawampung taon. Sa bawat