Lahat ng Kabanata ng When Her Eyes Blazed, He Held Her Close: Kabanata 21 - Kabanata 30

Sa mga sumunod na araw, nanatiling halos pareho ang takbo ng buhay ni Ysa. Paulit-ulit, tahimik, at puno ng lihim na pagod.Sa umaga, pumapasok siya sa klase gaya ng dati, nakaupo sa pinakadulong hanay, tahimik na nakikinig at maingat na nagsusulat ng notes. Kapag walang klase, dumidiretso siya sa library, doon nagpapalipas ng oras hanggang sa lumubog ang araw. At kapag dumilim na ang langit, saka pa lamang nagsisimula ang ikalawang bahagi ng kanyang araw, ang trabaho sa milk tea shop.Gabi-gabi, alas-diyes, nandoon si Elijah para sunduin siya.Palagi.Walang palya.At iyon ang dahilan kung bakit araw-araw ding mas bumibigat ang dibdib ni Ysa.“Araw-araw ka nang ganyan,” hindi na napigilan ni Trish habang magkasama silang naglalakad palabas ng classroom. “Para kang may tinatago. Actually, may tinatago ka nga talaga. Mas mabuti pang sabihin mo na lang diretso kay Professor Elijah. Para saan pa’t mag-asawa na kayo, dapat wala na kayong tinatago sa isa’t isa.”Bahagyang huminto si Ysa sa

“Hmm.”“Sandali,” biglang sabi ni Kalix sa kabilang linya, parang may pumasok na kalokohang ideya sa isip. “Huwag mong sabihin sa akin na naglalakad na ngayon ang anak mo para bumili ng toyo?”“Hindi,” sagot ni Elijah, kalmado at diretso, na para bang tinatanong lang siya kung kumain na ba siya. “Nasa tiyan pa lang.”Saglit na natahimik ang kabilang linya.“… Wait. Seriously?”“Anong ginagawa mo ngayon? Magkita tayo,” dugtong ni Kalix, biglang bumilis ang boses. Halatang hindi na siya mapakali, parang may bagay siyang kailangang makita gamit ang sariling mga mata.“Nagpapainit ako ng gatas para sa asawa ko.”“……”Kung may tunog ang pagkabigla, iyon na marahil ang katahimikan sa pagitan nila.Sa isip ni Kalix, kusang nabuo ang isang eksenang hindi kailanman pumasok sa kanyang imahinasyon. Si Elijah, ang malamig, palaging kontrolado, at halos perpektong Professor Elijah, nakatayo sa kusina, hawak ang tasa ng gatas, maingat na tinitiyak na hindi ito masyadong mainit o masyadong malamig.

Pagtingin pa lamang ni Ysa sa tindig ni Bianca, alam na agad niya, hindi maganda ang pakay nito.May kakaibang yabang sa paraan ng pagtayo ng babae, bahagyang nakataas ang baba, tila sanay na sanay sa pakiramdam na laging mas mataas kaysa sa kausap. Hindi ito iyong simpleng kumpiyansa, ito iyong kumpiyansang may halong pangmamaliit.Gayunman, nanatiling kalmado ang mukha ni Ysa.Sanay na siya sa ganitong mga tingin, mga matang humuhusga bago pa man siya magsalita. Hindi na siya nagulat. Hindi na rin siya nagpaapekto, o iyon man lang ang pilit niyang ipinapakita.Hindi niya pinansin ang mapanuyang tono at maayos na nagtanong,“Ano po ang oorderin ninyo?” kalmadong tanong ni Ysa.Bahagyang tinaas ni Bianca ang baba, at sa mga mata nito’y malinaw ang panunuya.“Ysa,” sabi niya, binigkas ang pangalan na parang biro ngunit puno ng pang-iinsulto, “magkaklase naman tayo. May discount ba kapag matalino?”May ilang kaibigan itong agad natawa, ang halakhak ay matinis at may halong panunuya. Par

Matatag ang bawat hakbang ni Elijah nang pumasok siya sa presinto, hindi nagmamadali, ngunit hindi rin nag-aatubili. Parang alam na ng katawan niya kung saan siya dapat tumingin.At doon niya agad siya nakita.Sa gitna ng magulong espasyo, mga yabag na papalapit at papalayo, magkakahalong boses ng mga pulis at mga taong may kani-kaniyang problema, nakaupo si Ysa sa isang sulok. Nakayuko, tahimik, parang isang batang hayop na naipit sa isang hawla, walang takas, walang tinig.Mabilis na lumapit si Elijah.Parang may naramdaman si Ysa. Dahan-dahan siyang tumingala, tila natatakot na baka mali lang ang kutob niya.Ngunit naroon siya.Namumula ang kanyang mga mata, halatang matagal nang pinipigilan ang luha. Mahigpit ang pagkakakapit ng kanyang mga kamay, at sa sandaling makita niya si Elijah, kumislap ang kanyang tingin parang isang taong nalulunod na sa wakas ay may Nakita ng pag-asang may magsasalba sa kaniya.Bahagyang gumalaw ang Adam’s apple ni Elijah bago siya nagsalita. Mababa ang

Naalala ni Ysa ang tawag na ginawa ni Elijah kanina, sa mismong pintuan ng presinto.Noon, akala niya ay isa lamang iyong simpleng tawag, isang huling pagsubok, isang desperadong hakbang. Ngunit ngayon, unti-unting nabubuo sa isip niya ang buong larawan.Ibig sabihin… noong sandaling iyon, humihingi na siya ng tulong.At ang tinawagan niya ay hindi kung sino lang, kundi ang direktor mismo ng presinto. Ang pinuno ng lahat ng pulis sa loob ng presinto.Napailing si Ysa sa sarili.Napakamahiwaga talaga ng mundong ito. Sa isang iglap, kaya nitong gumuho ang lahat ng akala mong alam mo, at sa susunod na sandali, bigla kang ihahagis sa isang realidad na hindi mo man lang inakalang maaabot mo.May kakaibang presensya si Director Ramon Velasco.Hindi siya galit, hindi rin siya sumisigaw, ngunit sapat na ang kanyang tindig upang maramdaman ang bigat ng awtoridad. Ang kanyang mga matang matalas ngunit kontrolado ay tumuon sa pulis na nakatayo sa harapan.“Anong nangyayari rito?” malamig niyang