บททั้งหมดของ When Her Eyes Blazed, He Held Her Close: บทที่ 11 - บทที่ 20

Hindi kailanman pumasok sa isip ng guidance counselor na ang lalaking matagal na niyang tinitingala, ang pinakabatang propesor sa unibersidad, ang kilala sa talino, disiplina, at malamig na tindig ay may asawa na pala. At higit pa roon, ang babaeng kasama niya ngayon ay hindi iba kundi mismong estudyante niya.Kung may listahan lamang ng mga balitang kayang yumanig sa buong campus, siguradong pasok ito sa unang puwesto. Hindi ito nalalayo sa isang biglaang opisyal na anunsyo ng isang sikat na artista na ikinasal nang lihim.Wala siyang kailanman narinig na kahit anong bulung-bulungan tungkol sa pag-aasawa ni Professor Elijah. Wala. Ni isang tsismis, ni isang anino ng balita.Kaya ano ang meron sa batang babaeng ito?Ano ang taglay niyang alindog para mapangasawa ang isang Elijah Velasco?Sa totoo lang, kung tutuusin, dapat sana siya ang unang nakaalam.Tahimik niyang pinagmamasdan si Elijah habang maingat nitong pinipirmahan ang muling iprinintang application form. Ang bawat galaw ng

Kumakabog ang dibdib ni Ysa. Malakas, magulo, parang may sariling isip, hanggang sa maramdaman niya ang mainit na haplos na marahang dumampi sa kanyang labi.Napapikit siya.Isang segundo. Dalawa.Ngunit nang magmulat siya, doon niya napagtantong hindi iyon labi.Kundi mga daliri.Sa pagitan ng pagkalito at bahagyang pagkabigo na agad din niyang ikinahiya, nakita niyang iniunat ni Elijah ang kanyang kamay sa harap niya. May bahagyang ngiti sa mga labi, ang uri ng ngiting hindi nanunukso ngunit parang may alam.“Masarap ’yan, ’di ba?” mahinahon nitong sabi. “Itabi mo na lang bilang meryenda?”Sandaling hindi naka-react si Ysa. Nakatuon ang tingin niya sa mahahaba at payat na daliri ni Elijah, doon sa maliit na bakas ng corn juice na kumikintab sa ilalim ng ilaw.Iyon pala ang ipinahid nito sa labi niya.Ibig sabihin…May dumi siya sa bibig kanina pa.Biglang nagkabit-kabit ang lahat. Ang kakaibang titig ni Elijah kanina, ang bahagyang pagtigil nito bago magsalita, ang tila may sinasabi

Biglang nanlaki ang mga mata ni Ysa, para bang may sumabog na paputok sa loob ng kanyang isipan. Nawala ang lahat ng tunog sa paligid, ang tanging naririnig lamang niya ay ang sariling tibok ng dibdib niya na tila gustong kumawala.Nabulol ang dila niya habang pilit na bumubuo ng salita.“E-Elijah… P-Professor Elijah…”Sa kabilang linya ng telepono, walang kamalay-malay si Trish sa nagaganap. Abala pa rin ito sa pagsasalita, waring mas lalong ginaganahan dahil walang agarang sagot na natatanggap.“Ysabel! Did you hear me?” sigaw nito. “You have to take action! Your future happiness is in your own hands!”Tama na. Huwag ka nang magsalita pa.Sa sandaling iyon, hindi na sigurado si Ysa kung makikita pa ba niya ang sikat ng araw kinabukasan. Pakiramdam niya, sa bawat salitang binibitawan ni Trish, mas lalo siyang ibinabaon sa hukay. Kung may pisikal na anyo lamang ang kahihiyan, marahil kanina pa siya hinihila ng kaibigan niya patungo sa ilog, handa silang sabay na tumalon.Mabilis niyan

Hindi agad nakapagsalita si Bianca.Sa isang iglap, nagbago ang mood niya. Mula sa pilit na ngiti ay naging pamumula, saka pamumutla, hanggang sa tuluyang mabalot ng galit ang kanyang mukha. Hindi niya inaasahan ang direktang pagsagot ni Trish, lalo na ang matalim at walang paligoy-ligoy na mga salita nito.“Ano bang pakialam mo, Trish?” halos pasigaw niyang sabi, nanginginig ang boses sa inis.“Si Ysa ang tinanong ko at hindi naman ikaw.”Hindi man lang natinag si Trish. Nakataas ang baba, diretso ang tingin, walang bahid ng pag-atras.“Kung ano mang sinabi ko,” malamig niyang sagot, “ay iyon din ang gustong sabihin ni Ysa.”Humakbang siya nang bahagya palapit, saka idinugtong sa mas matalas na tono,“Sino ba’ng may gustong makisali sa monthsary ninyo? Hindi ba kayo natatakot na maghiwalay balang araw at maging awkward dahil sa sobrang engrandeng selebrasyon ngayon? Dapat huwag ka munang pakampante na kayo hanggang dulo niyang boyfriend mo.”Nanatiling tahimik si Ysa.Hindi siya sana

Pagdating sa bahay, mabilis na naligo si Ysa, tila ba hinahabol niya ang oras na tahimik na dumudulas sa pagitan ng mga sandali. Halos hindi na siya nag-aksaya ng panahon; bago pa man tuluyang matuyo ang kanyang buhok, pumasok na agad siya sa study room dala ang mga librong kanina pa gumugulo sa isip niya. Ang oras sana ng evening self-study ay nagamit niya sa part-time job, kaya’t ngayong gabi, wala siyang ibang balak kundi ang bawiin ang lahat ng dapat sana’y natutunan.Tahimik ang paligid. Tanging ang mahinang tik-tik ng orasan at ang paglipat ng pahina ang maririnig. Hindi niya namalayang lumipas ang oras. Parang isang iglap lang, ngunit sapat na para mapagod ang isip.Maya-maya, may marahang kumatok sa pinto.“Papasok ako ha,” narinig niyang sabi ni Elijah mula sa labas. Mababa ang boses nito, kalmado, pero may natural na awtoridad.Pagbukas ng pinto, bumungad kay Elijah ang dalagang nakaupo sa harap ng mesa. Nakakalat ang ilang libro, bukas ang mga pahina, at may hawak siyang pa