Habang nakatitig sa pagsayaw ng puno, tila isang mabigat na hula na nakabaon sa isipan ni Amarah ang unti-unting nabubuo. Ngunit ngayong narinig na niya ang katotohanan mula sa labi ni Ysa, tila binuhusan siya ng nagyeyelong tubig. Sa kabila ng init ng araw, hindi niya mapigilan ang marahas na panginginig ng kanyang buong katawan, isang panginginig na hindi nanggagaling sa balat, kundi mula sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa.Pilit niyang iwinaksi ang kaba. Pilit niyang ibinalik ang maskara ng pagkawalang-kibo."I... I don't know what you're talking about," pilit na pagtanggi niya, bagaman ang kanyang boses ay halos isang bulong na lamang na nililipad ng hangin."If you don't admit it, do you really think you can just pretend that nothing happened?" mariing tugon ni Ysa. Ang kanyang tinig ay hindi mapanghusga, kundi puno ng isang uri ng pait na tanging ang mga nakakaintindi lamang ang makakapaglabas. "Amarah, look at me. Obviously, your heart is also being tortured right now, isn't it?
Read more