All Chapters of Betrayed by the Billionaire, Wedded to the Tycoon: Chapter 171 - Chapter 180

Elizabeth’s Pov “Merry, patimpla ako nang hot choco latte.” Utos ko sa kanya, hinilot ko ang aking sentido dahil kanina pa ako wala sa mood dahil hindi na naman tumawag si Arthur. Tapos ay hindi rin siya nag text man lang para i-assure man lang ako. I pressed my temple so hard, that i had to catch my breath for a seconds. I let out a heavy sigh and decided to go somewhere to make my mind at peace. Nagtungo ako sa may restaurant na paborito ko ngunit isa iyong malaking pagkakamali dahil sa ginawa kong iyon ay may nakita akong Hindi dapat makita. Sandali akong napahinto, pakiramdam ko ay mababaliw na ako sa pagkakataong ito dahil hindi ko na alam kung ano ba talaga ang dapat kong gawin. My fist formed into a ball while staring at them. Arthur’s father it’s Arthur and Eliza, talking happily that he didn’t even noticed my presence while he was talking with the woman. Ito ba ang

Elizabeth’s Pov “Hi, Lucas,” bati ni Grace sa kanya. Hindi ko pa man sila napapakilala sa isa’t isa, pero kilala na nila ang isa’t isa dahil ikinukuwento ko na kay Grace si Lucas at si Grace naman kay Lucas. Inilahad ni Lucas ang kamay niya sa ere, na tinanggap naman ni Grace. Matagal bago nila bitawan ang isa’t isa. Oh, I forgot the part that they are not into each other, pala. “You know what, I’m so happy na we finally met each other.” Grace started—Natawa si Lucas at tumango, tila sumasang-ayon sa babae. “Me too. Madalas ka ikuwento kay Beth sa akin.” Napangiwi si Grace at weird na tumingin sa akin. “Who’s Beth?” Ininguso ako ni Lucas, at iyon na ang simula ng pang-aasar ni Grace sa akin. Hindi na niya ako tinigilan kahit lumabas na kami sa cafe. “Alam mo Lucas, Fvck you ka talaga!” I c

Elizabeth's Pov I stared at my son for a long time, and he only smiled and assured me that it was fine, though. Pero para sa akin. It was never. Sobrang nakakahiya na alam niya ang bagay na iyon. Hindi ako nagsalita. I pretended as if nothing happened, but the whole time—dala dala ko na iyon. Na ang anak ko ay may alam pala talaga at sobrang halata namin. Pansamantala ay pinatira ako ng anak ko sa kanila. Hindi sana ako papayag, kaso lang ay nagpumilit si Giovanni na tila ba hindi ako kikibuin buong buhay niya kung hindi ako pumayag. Kaya sa huli ay napapayag din niya ako. "Hindi ko po alam kung bakit ganyan si Giovanni ngayon, tila ba may gusto siyang sabihin pero hindi niya sasabihin sa akin." Kumunot ang aking noo. Kung ganoon, ay wala siyang alam kahit kaunti. Napalunok ako. Nilingon ko si Giovanni na nagpapakain kay Calista habang si Baste ay makalat na kumakain at si Rhys naman ay tahimik lang. Madalas na steamed na gulay ang kinakain ng bata. Ako lang ang nagp

Elizabeth’s Pov He stared at me, completely lost. I loathed him till death. Hinding-hindi na ata mawawala ang galit ko sa kanya hanggang sa mamatay ako. Lahat ng sinasabi niya ay kabaligtaran ng ipinaparamdam niya. Kung may dahilan man siya, hindi ba sapat nasabihin niya sa akin para mas maintindihan ko? Para hindi ako magduda? Bakit ganoon siya? Hirap na hirap siyang sabihin sa akin kung ano ang totoo. Hindi ko na siya pinilit. Ang mahalaga naman sa akin ay makaalis na siya dito upang matapos na ang kung anong mayroon sa amin. “Ngayong nasabi ko na ang lahat, puwede ka nang umalis at huwag nang magpakita sa akin.” Halos pabulong kong ipinakiusap. Kita ko kung paano bumagsak ang kanyang balikat, at nawala ang liwanag sa kanyang mukha. Ang buong akala ko, he would at least try to explain to me about it—even just a little. Papakinggan ko naman, pero wala na talaga. Ayoko na masaktan pa. I’m old enough to suffer in pain. Pagod na ako. Gusto ko nang magpahinga

Elizabeth’s Pov Pagkatapos naming mag-usap, sinundo ko na si Rhys para kumain kami ng tanghalian. Dinala ko lang siya sa malapit na restaurant sa building, tapos bumalik na kami para sa dance lesson niya. “Just call me when you’re done, sa spa muna si lala, ‘kay?” “Yes, lala,” sagot niya. Ginulo ko ang kanyang buhok. Nakasimangot siya, kaya bahagya akong natawa. Ang apo kong ito talaga ay laging seryoso sa buhay. “Sige na, baby,” kumaway ako at nagtungo na sa Range Rover ko. Nang makapasok na siya, pinaandar ko na ang manibela at nagsimulang magmaneho palayo. Kailangan ko lang talaga mag-pamper time ngayon dahil ilang araw na akong hindi nakakapag-alaga sa sarili ko. “Good afternoon, Miss Elizabeth,” bati sa akin ng mga staff. “Hello,” I greeted them back. I am here at The Alvarez Spot, where they offer top-quality treatment and good service, plus a very friendly staff—Kaya lagi akong pabalik-balik dito. “Nasaan pala si Miss Alvarez?” “Hindi po namin