All Chapters of เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Chapter 141 - Chapter 150

บทที่ 32 : จดหมายฝากฝังไม่กี่วันต่อมา ท่ามกลางบรรยากาศที่ยังคงอึมครึมในเมืองหลวง หลินเวยได้รับจดหมายด่วนฉบับหนึ่งที่ส่งตรงมาจากแดนเหนือ จ่าหน้าซองด้วยลายมืออันคุ้นเคยของ 'เยว่ซิน' (หรือพิมพ์ เพื่อนสาวหลงยุคของนางนั่นเอง)เนื้อความในจดหมายไม่ได้เล่าถึงสถานการณ์สงครามมากนัก แต่กลับเต็มไปด้วยคำขอร้องอ้อนวอนที่ทำเอาหลินเวยถึงกับต้องถอนหายใจยาว เยว่ซินเขียนมาขอความช่วยเหลือให้นางไปช่วย 'ดูแลฮูหยินผู้เฒ่า' ผู้เป็นมารดาที่จวนแม่ทัพเป็นการด่วน!เนื่องจากใต้เท้าเยว่ผู้เป็นบิดาติดภารกิจราชการลับอยู่ที่เมืองอื่นยังไม่อาจกลับมาได้ พอฮูหยินผู้เฒ่าทราบข่าวร้ายว่าบุตรชายคนโต (เยว่เฉิน) ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนพิการ ซ้ำร้ายบุตรชายคนรองยังมาติดโรคระบาดอหิวาตกโรคที่เป่ยเยี่ยน อาการเป็นตายเท่ากัน ความช็อกและเสียใจอย่างรุนแรงทำให้สตรีสูงวัยล้มป่วยกะทันหัน ตรอมใจจนไม่ยอมลุกจากเตียง ตอนนี้ภายในจวนแม่ทัพเริ่มระส่ำระสาย ขาดคนดูแลความเรียบร้อย เยว่ซินที่อยู่แดนไกลจึงหมดหนทาง ทำได้เพียงพึ่งพาอดีตพี่สะใภ้และเพื่อนรักอย่างหลินเวยเท่านั้น‘เฮ้อ... สภาพจิตใจย่ำแย่ขนาดนั้น ถ้าเห็นหน้าอดีตลูกสะใภ้ที่เกลียดขี้หน้าอย่างฉั

บทที่ 34 : หนังสือหย่าที่ไร้ความหมายเยว่เฉินจำใจต้องถอนริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย ก่อนที่สติสัมปชัญญะของเขาจะขาดผึงและไฟปรารถนาจะลุกลามจนหยุดตัวเองไม่อยู่ชายหนุ่มรั้งร่างบางที่กำลังหอบหายใจกระเส่าเข้ามากอดแนบอกแน่น ซุกใบหน้าลงกับไหล่เนียน สูดดมความหอมที่คุ้นเคยเพื่อดับความรุ่มร้อนในกาย เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก"ข้าคิดถึงเจ้า... คิดถึงเจ้าเหลือเกินเวยเวย" เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความดุดันและข่มขู่เบาๆ "จำเอาไว้เลยนะ... ต่อให้เจ้าอยากจะสวมชุดเจ้าสาวแต่งงานกับไอ้คุณชายหน้าขาวที่ไหน เจ้าก็ไม่มีวันได้แต่งหรอก!"หลินเวยที่เพิ่งจะได้สติกลับคืนมา ขมวดคิ้วมุ่น นางพยายามออกแรงดันแผงอกกว้างของเขาออก"ทำไมข้าจะแต่งไม่ได้เจ้าคะ! ในเมื่อข้ากับท่าน... เราหย่าขาดจากกันตั้งนานแล้ว!""ใครบอกเจ้ากัน..." เยว่เฉินเหยียดยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมพราวระยับอย่างมีเลศนัย "ใครบอกว่าเจ้ากับข้าหย่าขาดกันแล้ว?"หญิงสาวเบิกตากว้าง ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปากถาม บุรุษตัวโตก็เอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกพับเก็บไว้อย่างดีตรงช่องลับหัวเตียงออกมามันคือ 'หนังสือหย่า' ที่มีล

บทที่ 36 : คำขู่จากพญามัจจุราชตูม!!ร่างบางของหลินเวยร่วงกระแทกผิวน้ำอย่างแรง ความเย็นยะเยือกของน้ำในคลองช่วงปลายฤดูหนาวแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนังราวกับเข็มพันเล่มทิ่มแทง ทว่าด้วยสติสัมปชัญญะของคนยุคปัจจุบันที่ว่ายน้ำแข็ง ย่อมไม่ยอมจำนนต่อความตายง่ายๆหลินเวยรีบกลั้นหายใจ ตั้งสติ แล้วพยายามตีขาตะเกียกตะกายเพื่อจะดีดตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ‘แค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกย่ะ นังมารร้าย!’ นางคิดในใจอย่างมุ่งมั่นแต่ทว่า... ในจังหวะที่นางกำลังจะโผล่พ้นน้ำนั้นเอง จู่ๆ ก็เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นใต้น้ำ... ฉุดกระชากดึงร่างของนางให้จมดิ่งลึกลงไปสู่ก้นคลองอย่างรวดเร็วหลินเวยเบิกตากว้างในความมืดมิด พยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ยิ่งดิ้น แรงฉุดรั้งนั้นก็ยิ่งบีบรัดแน่นขึ้น ราวกับเงื้อมมือของมัจจุราชที่ไม่ยอมปล่อยเหยื่อให้หลุดรอดภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือน... แสงสว่างจากผิวน้ำค่อยๆ ห่างไกลออกไปทุกที‘เยว่เฉิน... ช่วยข้าด้วย...’นั่นคือความคิดสุดท้าย ก่อนที่สติของนางจะดับวูบลง พร้อมกับร่างที่จมดิ่งสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง..."เวยเวย!!"เยว่เฉินคำรามก้อง เขาทิ้งข้าวของในมือทุกอย่างแล้วกระโดดพุ่งหลาวลงไปในน้ำโ

บทที่ 38 : ความรักที่เป็นไปไม่ได้ทันทีที่ 'นัท' ก้าวลงจากรถ ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองดูดีเดินตรงเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ร่างของหลินเวยไม่รอช้า นางกระโจนเข้าไปหาเขา แล้วสวมกอดเอวหนาของเพื่อนสนิทเอาไว้แน่น ซุกหน้าลงกับอกแกร่งของฝ่ายชายอย่างออดอ้อน!"เฮ้ย! ทำบ้าอะไรของแกน่ะ!" วิญญาณหลินเวยตะโกนลั่น (แต่ไร้เสียง) "นั่นมันไอ้นัทนะเว้ย! เพื่อนแกนะ! ไปกอดมันทำไม! ปล่อยเดี๋ยวนี้!"แต่เสียงตะโกนของนางส่งไปไม่ถึง นัทไม่ได้ผลักไสร่างนั้นออก หนำซ้ำเขายังยกมือขึ้นลูบผมของหญิงสาวในอ้อมกอดอย่างรักใคร่และทะนุถนอม สายตาที่เขามองมานั้น... ไม่ใช่สายตาของเพื่อนสนิทที่มองเพื่อน แต่มันคือสายตาของชายหนุ่มที่มองหญิงคนรักอย่างลึกซึ้ง!"รอนานไหมครับ... ที่รัก" นัทเอ่ยถามเสียงทุ้มหวานหญิงสาวในร่างหลินเวยเงยหน้าขึ้น ส่งสายตาหวานเชื่อมตอบกลับไป "ไม่นานเลยค่ะ..."เปรี้ยง!!คำว่า "ที่รัก" ที่หลุดออกมาจากปากของทั้งคู่ ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกบาลของวิญญาณหลินเวยจนไหม้เกรียม!"กรี๊ดดดด! ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!"นางอยากจะกรีดร้องออกมาให้บ้านแตก! นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรกัน! นางกับไอ้นัทเนี่ยนะ?! นางกับเพื่อนสนิทที่เตะ

บทที่ 40 : ปิดตายโครงการกลับบ้านนับตั้งแต่หลินเวยฟื้นคืนสติขึ้นมา เยว่เฉินก็ทำตัวราวกับเงาตามตัว เขาคอยเฝ้าดูแลนางไม่ห่าง แม้กระทั่งยามกินหรือยามนอน เขาก็แทบจะไม่ยอมให้คลาดสายตา จนกระทั่งผ่านไปหลายวัน อาการของหลินเวยดีขึ้น ท่านแม่ทัพจอมหวงจึงยอมใจอ่อน อนุญาตให้คนอื่นเข้ามาเยี่ยมเยียนนางได้เสียทีและแน่นอนว่า แขกกลุ่มแรกที่ได้รับสิทธิพิเศษย่อมหนีไม่พ้น 'เยว่ซิน' (พิม) และ 'มู่หลาน' (มีนา) สองน้องสาวคนสนิทจากโลกเดียวกันที่แทบจะพังประตูเข้ามาทันทีที่ได้รับอนุญาต"พี่หลิน! พี่ฟื้นแล้ว! ฮือออ... พวกเราเป็นห่วงแทบแย่!"ทันทีที่ประตูห้องปิดลงและเหลือกันอยู่เพียงสามสาว พิมกับมีนาก็โผเข้ากอดหลินเวยที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่แน่น น้ำตาแห่งความดีใจไหลพรากไม่หยุด"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ พี่กลับมาแล้ว พี่ไม่ทิ้งพวกเธอไปไหนแล้ว" หลินเวยลูบหัวน้องสาวทั้งสองด้วยความเอ็นดูเมื่อความโศกเศร้าจางหายไป บรรยากาศแห่งการ 'เปิดอกคุย' ของสมาคมสาวหลงยุคก็เริ่มต้นขึ้น หลินเวยตัดสินใจเล่าเหตุการณ์เหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้นกับวิญญาณของนางให้ทั้งสองฟังอย่างละเอียด เรื่องที่นางหลุดกลับไปที่โลกปัจจุบัน เรื่องที่นางได้เจอกับร่างของต