Semua Bab เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Bab 21 - Bab 30

ตอนที่ 21 : โลกสองใบที่ไม่มีทางบรรจบนางมองดูผู้ชายตรงหน้า... ผู้ชายที่แสนดี อบอุ่น และรักนาง (ในเวอร์ชันนี้) ด้วยใจจริงความสุขเอ่อล้นขึ้นมาจุกที่อก แต่มันก็ปนเปมากับความเจ็บปวดลึกๆ(ปีหน้า... และปีต่อๆ ไปงั้นเหรอ?)เยว่ซินฝืนยิ้มที่งดงามที่สุดส่งให้เขา มือเล็กกระชับมือของเขาแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าช่วงเวลานี้จะหายไป"เพคะ... ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ข้าจะยืนอยู่ข้างกายท่าน"นางตอบรับคำขอ... แต่ในใจกลับกระซิบแผ่วเบา(...แต่ถ้าวันหนึ่งข้าต้องไป... ข้าขอโทษนะจวิ้นอวี้... ข้าขอโทษล่วงหน้าจริงๆ)ณ ริมแม่น้ำ เทศกาลโคมไฟ"ท่านอ๋อง ทางนี้เพคะ! ตรงนี้น้ำนิ่ง เหมาะแก่การลอยโคมที่สุด"เยว่ซินกวักมือเรียกสามีด้วยรอยยิ้มสดใส ในมือประคองโคมดอกบัวที่จุดเทียนสว่างไสว นางเดินนำหน้าลงไปที่ท่าน้ำซึ่งค่อนข้างลับตาคนเล็กน้อย เพื่อหวังจะมีช่วงเวลาส่วนตัวในการอธิษฐานจวิ้นอวี้ยิ้มตอบ เดินตามหลังนางมาไม่ห่าง สายตาจับจ้องไปที่ร่างบางด้วยความเอ็นดูทว่า... ในจังหวะที่เยว่ซินก้มลงจะวางโคมลงบนผิวน้ำพรึ่บ!เงาดำสายหนึ่งพุ่งออกมาจากหลังพุ่มไม้ด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้า จังหวะนั้นไม่มีใครทันตั้งตัว มือปริศนาผลักเข้าที่แผ

ตอนที่ 23 : คำสาบานใต้เงาจันทร์นับตั้งแต่เหตุการณ์เฉียดตายในคืนเทศกาลโคมไฟ ผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ เยว่ซิน กลับดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเสียงหัวเราะสดใสที่เคยดังก้องเรือนหายไป รอยยิ้มทะเล้นที่มักจะประดับบนใบหน้าหวานถูกแทนที่ด้วยความเงียบงัน นางมักจะขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเศร้าสร้อยในหัวของนาง... ฉายซ้ำแต่ภาพเหตุการณ์นั้นวนเวียนไม่จบสิ้นภาพศาลาวัดสีขาว... กลิ่นธูปควันเทียน... และเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของ แม่ ที่กอดโลงศพของนางเอาไว้ ภาพของ พ่อ ที่นั่งไหล่ตกเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก และ พี่ชาย ที่ยืนน้ำตาซึมมองรูปถ่ายหน้าศพของเธอ(แม่จ๋า... หนูขอโทษ...)ความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจจนเจ็บหนึบ ยิ่งคิดว่าตัวเองตายไปแล้วจริงๆ ในโลกนั้น และทิ้งให้คนที่รักต้องจมอยู่กับความทุกข์ นางก็ยิ่งอยากจะกลับไป... อยากกลับไปกอดพวกเขา อยากกลับไปบอกว่าหนูยังอยู่ตรงนี้"เยว่ซิน..."เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่หน้าประตู ปลุกให้นางตื่นจากภวังค์อันเจ็บปวดเยว่ซินสะดุ้งเล็กน้อย รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่หางตา แล้วสูดหายใจลึก ปั้นหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจ

ตอนที่ 25 : วีรสตรีจำเป็นและเงามืดที่จ้องมองพรู๊ด!ก้อนลูกชิ้นปลาสีขาวกระเด็นหลุดออกมาจากปากขององค์ชายตัวน้อย ตกลงสู่พื้นกลิ้งหลุนๆ ไปไกล"แค่กๆๆ! แงงงงงงง!"เสียงร้องไห้จ้าดังขึ้นทันที ซึ่งเป็นเสียงสวรรค์ที่บอกว่าทางเดินหายใจเปิดแล้ว เด็กน้อยสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ หน้าตาเริ่มกลับมามีเลือดฝาดเยว่ซินทรุดตัวลงนั่งหอบ จับชีพจรและเช็คสีหน้าเด็กน้อยอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว"โอเค... ปลอดภัยแล้ว แค่ตกใจเฉยๆ"นางพึมพำภาษาปัจจุบันออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะปาดเหงื่อที่หน้าผากทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ... ทุกคนต่างตะลึงงันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ และวิธีการรักษาที่พิสดารพันลึกของพระชายาจวิ้นอวี้ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล จ้องมองแผ่นหลังบางของพระชายาด้วยแววตาที่ลึกล้ำและซับซ้อนยิ่งกว่าเดิมการตัดสินใจที่เด็ดขาด... ความรู้ทางการแพทย์ที่แปลกประหลาด... และคำพูดแปลกหูที่นางพึมพำภาพเหตุการณ์นี้ตอกย้ำความสงสัยในใจเขาจนกลายเป็นความแน่ชัดนางไม่ใช่ 'เยว่ซิน' คนเดิม... และวิญญาณในร่างนี้ ย่อมไม่ใช่คนของโลกใบนี้อย่างแน่นอนเขามองนางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก... ไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็น

ตอนที่ 27 : ชมรมคนหลงยุคและกุญแจปริศนาบรรยากาศความตกใจจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงัดของการประเมินสถานการณ์...สามสาวจากโลกอนาคตในร่างหญิงงามยุคโบราณ นั่งล้อมวงกันรอบโต๊ะน้ำชา ต่างคนต่างมองหน้ากันไปมา ก่อนที่ เยว่ซิน จะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ นางสูดหายใจลึกแล้ววางมือลงบนโต๊ะอย่างมุ่งมั่น"ในเมื่อลงเรือลำเดียวกันแล้ว... ฉันว่าเรามาเปิดอกคุยกันให้ชัดเจนดีกว่า" เยว่ซินกวาดสายตามองเพื่อนร่วมชะตากรรม"เราควรแนะนำตัวตนจริงๆ ในโลกปัจจุบันกันหน่อย เผื่อสกิลความรู้เดิมของแต่ละคนจะมีประโยชน์ในการหาทางกลับบ้าน"นางเริ่มที่ตัวเองก่อน "ฉันเริ่มก่อนนะ... ชื่อจริงฉันคือ 'พิมพ์' เป็น นักศึกษาปริญญาโทคณะแพทย์แผนจีน ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง... นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันพอจะรู้เรื่องสมุนไพรและการปฐมพยาบาลเบื้องต้น"หลินเวย พยักหน้ารับ ก่อนจะยืดตัวขึ้นเล็กน้อย "ตาฉันบ้าง... ฉันชื่อ 'แพรว' อาชีพหลักคือ แฟชั่นดีไซเนอร์ มีแบรนด์เสื้อผ้าเป็นของตัวเอง... พอหลุดมาอยู่ที่นี่ ก็เลยงัดเอาความรู้เรื่องผ้าและการตัดเย็บมาเปิดร้านหากินนี่แหละ"ทั้งสองคนหันไปมองสมาชิกคนสุดท้าย... สาวชุดดำมาดเท่มู่หลาน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ นา

ตอนที่ 29 : ความลับที่ถูกปกป้องเปลือกตาหนักอึ้งของ จวิ้นอวี้ ค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น ความเจ็บปวดที่ชายโครงยังคงเต้นตุบๆ แต่ความรู้สึกทรมานเจียนตายจากพิษร้ายได้จางหายไปแล้ว เหลือเพียงความอ่อนเพลียภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตา ไม่ใช่ใบหน้าหวานละมุนของภรรยาที่เขาเฝ้าคะนึงหา แต่กลับเป็นใบหน้าเคร่งเครียดถมึงทึงของ หัวหน้าองครักษ์เงา คนสนิทที่ยื่นหน้าเข้ามาดูอาการ"ท่านอ๋อง! ทรงฟื้นแล้ว!"จวิ้นอวี้ขมวดคิ้ว กวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า"เยว่ซินล่ะ..." เสียงของเขาแหบพร่า "นางอยู่ไหน?"องครักษ์เงากลืนน้ำลาย ทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยก่อนจะตอบเสียงอ่อย"เอ่อ... พระชายาไม่อยู่พ่ะย่ะค่ะ""นางไปไหน?" จวิ้นอวี้พยายามยันตัวลุกขึ้น"ตอนนี้พระชายากำลังเสด็จไปที่จวนของหมอหลวง... เอ่อ... ไปเพื่อข่มขู่ท่านหมอพ่ะย่ะค่ะ""ข่มขู่?" จวิ้นอวี้ทวนคำด้วยความงุนงง "นางจะไปข่มขู่หมอทำไม?""ทูลท่านอ๋อง... ทรงจำเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ได้หรือพ่ะย่ะค่ะ?"องครักษ์รีบเล่าเหตุการณ์ระทึกขวัญให้ฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่วินาทีที่พระชายาสั่งให้เตรียมเข็มกับด้าย การที่นางใช้มีดกรีดเนื้อเน่าทิ้งสดๆ และการที่นาง "เย็บ" บาดแผลของเขาเข้าด