All Chapters of เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31 : ความจริงใจและภัยร้ายที่รออยู่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยามค่ำคืนดำเนินไปอย่างเรียบง่าย อาหารรสเลิศถูกจัดวางเรียงราย แต่ทว่า จวิ้นอวี้ กลับตักข้าวเข้าปากเพียงเล็กน้อย สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมแฝงความกังวล จน เยว่ซิน ที่นั่งอยู่ตรงข้ามอดสังเกตไม่ได้"ท่านอ๋อง... อาหารไม่ถูกปากหรือเพคะ? หรือว่ามีเรื่องอันใดกวนใจ?" นางเอ่ยถามพลางคีบเนื้อปลาใส่จานให้เขาจวิ้นอวี้วางตะเกียบลง ถอนหายใจยาวเหยียด แสร้งทำเป็นเปรยขึ้นมาลอยๆ เพื่อหยั่งเชิง"อาหารรสเลิศเพียงใด ข้าก็กลืนไม่ลงดอก... เมื่อนึกถึงรายงานด่วนจากทางเหนือที่เพิ่งเข้ามา"เขาปรายตามองนางเล็กน้อย สังเกตปฏิกิริยา"ตอนนี้ชาวบ้านกำลังล้มตายเป็นใบไม้ร่วง... หมอหลวงรายงานมาว่า พวกเขามีอาการประหลาด เริ่มต้นด้วยการปวดท้องอย่างรุนแรง จากนั้นก็ ถ่ายท้องไม่หยุด สลับกับ อาเจียน อย่างหนัก จนร่างกายขาดน้ำ ซูบผอมแห้งเหี่ยวและสิ้นใจภายในเวลาไม่กี่วัน... น่าเวทนานัก"ทันทีที่ได้ยินอาการเหล่านั้น มือของเยว่ซินที่กำลังจะตักซุปชะงักกึก นางวางช้อนลงเสียงดัง 'กริ๊ก' ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตระหนก สมองประมวลผลอาการเหล่านั้นอย่างรวดเร็วเทียบกับตำราแพทย์ในหัว

ตอนที่ 33 : ความลับของท่านอ๋องรองและบทลงโทษข้างห้อง"เอ่อ... ข้า... ข้าเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้ตรวจตราเวรยามรอบทิศตะวันตก!"มู่หลาน หน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี นางละล่ำละลักหาข้ออ้าง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเดินเลี่ยงออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วโดยไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเจ้านายหนุ่ม"ขออภัยน้องสะใภ้... ข้าขอตัวไปดู คนของข้า ก่อน"อ๋องจวิ้นเจี๋ย เอ่ยด้วยรอยยิ้มละมุน แต่แววตากลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงบางอย่าง เขาหันหลังเดินตามองครักษ์สาวออกไปติดๆ ทิ้งบรรยากาศมาคุไว้เบื้องหลังเยว่ซินมองตามหลังทั้งคู่ไปจนลับสายตา คิ้วเรียวขมวดมุ่น(มู่หลานกลัวเขาขนาดนั้นเลยเหรอ? แค่จะคุยกันนิดหน่อย ทำไมต้องทำหน้าเหมือนหนูเจอแมวขนาดนั้นด้วยนะ)จวิ้นอวี้เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ ภรรยา เขาเทน้ำชาถ้วยใหม่ให้นางพลางเอ่ยถาม"เจ้าไปรู้จักมักจี่กับองครักษ์ของพี่รองข้าตั้งแต่เมื่อใด?""อ๋อ..." เยว่ซินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปั้นยิ้มกลบเกลื่อน "ก็... เจอกันที่ตลาดน่ะเพคะ วันก่อนนางไปซื้อของ ข้าเห็นว่าเป็นผู้หญิงเหมือนกัน แถมยังดูทะมัดทะแมงคุยถูกคอ ก็เลยสนิทกันไว... แหะๆ"จวิ้นอวี้พยักหน้าไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร"จริงสิเพคะท่านอ๋อง..." เยว่ซ

ตอนที่ 35 : เงาปริศนาของสตรีลึกลับณ ต้นน้ำลำธารในหุบเขาจวิ้นอวี้ยืนมองซากสัตว์เน่าเปื่อยจำนวนมากที่ถูกมัดรวมกับถุงสมุนไพรพิษ โยนทิ้งไว้ในแหล่งน้ำที่ไหลลงสู่หมู่บ้านชาวบ้าน กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งจนทหารหลายนายต้องเบือนหน้าหนี"เดรัจฉานนัก..."ท่านอ๋องหนุ่มกำด้ามดาบในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว แววตาคุโชนไปด้วยเพลิงโทสะ นี่ไม่ใช่โรคระบาดตามธรรมชาติอย่างที่คาดไว้ แต่มันคือ "อาวุธชีวภาพ" ที่มนุษย์สร้างขึ้น!ฝีมือของพวกกบฏเดนตาย... พวกมันไม่สนว่าชาวบ้านตาดำๆ กี่พันชีวิตต้องล้มตาย ขอเพียงแค่สร้างความปั่นป่วนให้ราชสำนักและทำลายความน่าเชื่อถือของราชวงศ์ได้ พวกมันก็พร้อมจะทำเรื่องเลวระยำได้ทุกอย่าง"พวกมดปลวกที่ซ่อนตัวอยู่ในเงา..." จวิ้นอวี้กัดฟันกรอด"คิดจะเล่นสงครามเชื้อโรคกับข้าอย่างนั้นรึ... ได้! ข้าจะกวาดล้างพวกเจ้าให้สิ้นซาก ไม่ให้เหลือแม้แต่เงา!"เขาสั่งการให้ทหารจัดการเผาทำลายต้นตอเชื้อโรคและบำบัดแหล่งน้ำทันที พร้อมส่งหน่วยล่าสังหารออกติดตามร่องรอยพวกกบฏอย่างไม่ลดละณ เรือนพักผู้ป่วยเยว่ซินคอยดูแลป้อนข้าวต้มให้พี่ชายเยว่เทียน (แม่ทัพหนุ่มผู้เป็นพี่รองของร่างเดิม) ที่เริ่มลุกขึ้นนั่งได้แล้ว

ตอนที่ 37 : กับดักน้ำตาและวิธีง้อฉบับท่านอ๋องณ ห้องทรงอักษรของท่านอ๋อง"ฮือๆๆ ... ท่านพี่จวิ้นอวี้... ข้ากลัว... ข้ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ..."เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจดังระงมไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงบ ไป๋ลู่ นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของจวิ้นอวี้ ไหล่บางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่นางจงใจปั้นแต่งขึ้น"เรือนพักตากอากาศที่ท่านส่งข้าไป... เมื่อคืนมีโจรชั่วพยายามบุกเข้ามา... ฮือ... หากข้าหนีออกมาไม่ทัน ป่านนี้ข้าคง..." นางเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตาอาบแก้ม แววตาตัดพ้อและเว้าวอน"ข้าไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ ... ท่านจะใจดำปล่อยให้สหายวัยเด็กอย่างข้าต้องไปเผชิญอันตรายข้างนอกนั่นลำพังหรือเจ้าคะ?"จวิ้นอวี้วางพู่กันลง ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความหนักใจแม้เขาจะตัดเยื่อใยทางใจกับนางไปแล้ว และรู้ดีว่านางเคยก่อเรื่องร้ายแรงไว้ แต่ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เคยวิ่งเล่นด้วยกัน และบุญคุณของตระกูลนางในอดีต ก็ยังค้ำคอเขาอยู่ เขาไม่อาจใจจืดใจดำปล่อยให้นางไปเสี่ยงตายตามคำบอกเล่าได้ลงคอ"เอาล่ะ... หยุดร้องได้แล้ว" จวิ้นอวี้เอ่ยเสียงเรียบ"ข้าจะให้เจ้าพักอยู่ที่เรือนรับรองท้ายจวน..."ไป๋ลู่รีบเงยหน้าขึ้น แววตา

ตอนที่ 39 : เงาอสรพิษบรรยากาศภายในจวนอ๋อง... เย็นยะเยือกยิ่งกว่าฤดูหนาวความเงียบงันอันน่าอึดอัดแผ่ปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว บ่าวไพร่ต่างพากันเดินก้มหน้า กลั้นหายใจ ตัวลีบติดกำแพง ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงดัง เพราะกลัวจะโดนลูกหลงจากพายุอารมณ์ของเจ้านายจวิ้นอวี้ ยังคงทำตัวตามปกติในหน้าที่การงาน แต่กับ เยว่ซิน... เขาเหมือนสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมากั้นขวาง ไม่มีการร่วมโต๊ะอาหาร ไม่มีการพูดคุยหยอกล้อ และไม่มีอ้อมกอดอุ่นๆ ในยามค่ำคืน เขาแยกตัวไปนอนที่ห้องหนังสือ ทิ้งให้นางนอนกอดความว่างเปล่าเพียงลำพังความห่างเหินนี้... ทรมานยิ่งกว่าการถูกด่าทอเยว่ซินทนแบกรับสายตาที่ว่างเปล่าของสามีไม่ไหว นางจึงเลือกที่จะ "หลบหน้า" เขา โดยการหนีออกมาขลุกตัวอยู่ที่ หออาภรณ์สกุลหลิน ตั้งแต่เช้าจรดเย็นทุกวัน เพื่อหาพื้นที่หายใจหายคอณ ห้องรับรองหลังร้าน"เฮ้อ..."เสียงถอนหายใจที่หนักหน่วงและยาวนานดังขึ้นเป็นรอบที่ร้อย เยว่ซินฟุบหน้าลงกับกองผ้าไหมราคาแพง ไหล่ตกลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก ขอบตาแดงช้ำจากการร้องไห้เงียบๆ คนเดียวมาหลายคืนหลินเวย วางกรรไกรตัดผ้าลง เดินมานั่งข้างๆ น้องสาวร่วมชะตากรรม นางรินชาร้อนใส่มือเยว่