Todos os capítulos de เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Capítulo 11 - Capítulo 20

ตอนที่ 11 : การกลับมาของมัจจุราชราตรีนี้เงียบสงัดจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไรดังก้องมาจากสวนด้านนอก...เยว่ซิน นั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งเตียงกว้างในชุดนอนผ้าแพรสีขาวสะอาดตาที่สวมใส่สบาย ผมยาวสลวยถูกมวยขึ้นอย่างลวกๆ ปักด้วยปิ่นไม้ธรรมดา เบื้องหน้าของนางมีกองสมุดบัญชีของสินเดิมที่พกมาด้วยวางเรียงรายอยู่ แต่ทว่าความสนใจของนางกลับอยู่ที่กระดาษแผ่นเล็กที่นางกำลังจรดพู่กันเขียนยุกยิกอยู่มากกว่า"เฮ้อ... ทางตันอีกแล้ว"นางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พลางเท้าคางมองเปลวเทียนที่ไหววูบวาบหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา... เรื่องการหารือกับ หลินเวย เพื่อหาทางกลับโลกเดิมนั้นเรียกได้ว่า 'คว้าน้ำเหลว' ไม่ว่าจะลองวิธีไหนก็ดูเหมือนประตูมิติจะปิดตายสนิท จนบางครั้งนางก็เริ่มปวดหัวจี๊ดขึ้นมาดื้อๆ(หรือว่าเราควรจะเลิกล้มความตั้งใจดีนะ...)ความคิดนี้เริ่มผุดขึ้นมาบ่อยครั้ง การใช้ชีวิตเป็นพระชายาผู้ร่ำรวย มีเงินทองใช้ไม่ขาดมือ มีของอร่อยกิน มีอิสระ (พอสมควร) มันก็ไม่ได้แย่อะไร ดีกว่ากลับไปเครียดกับวิทยานิพนธ์กองโตตั้งเยอะ... ขอแค่ใช้ชีวิตให้สนุกไปวันๆ ก็น่าจะคุ้มแล้วมั้ง?และที่สำคัญ... ช่วงนี้นางรู้สึกสบายใจเป็นพิเศษ เพราะ ท

ตอนที่ 13 : เดิมพันรักเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ จวิ้นอวี้ค่อยๆ ขยับตัวตื่น เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นมาเจอกับใบหน้าบึ้งตึงที่จ้องเขม็งอยู่ข้างเตียง แทนที่จะตกใจ เขากลับหลุดขำออกมาเบาๆ มุมปากยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี"อรุณสวัสดิ์ชายา... ตื่นเช้าจังนะ ทั้งที่เมื่อคืน..." สายตาของเขาโลมเลียไปทั่วร่างนางอย่างมีความหมาย"เงียบเดี๋ยวนี้!" เยว่ซินหน้าแดงแว้บ ตวาดแว้ดทันที "ในเมื่อตื่นแล้ว ก็ลุกขึ้นมาคุยกันให้รู้เรื่อง!"จวิ้นอวี้เลิกคิ้ว ยันกายขึ้นนั่งพิงหัวเตียงด้วยท่าทีเกียจคร้าน เสื้อสาบแบะออกเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง"ว่ามาสิ ข้าฟังอยู่"เยว่ซินสูดหายใจลึก ปรับอารมณ์ให้จริงจัง"ท่านอ๋อง ต่อไปนี้... ข้ามีข้อเสนอ""หือ?""ท่านรักคุณหนูไป๋ลู่มากไม่ใช่หรือ? ข้ายอมให้ท่านรับนางเข้ามาเป็นชายารอง หรือจะยกย่องนางให้เท่าเทียมข้าก็ได้ ข้าจะไม่ขัดขวาง ไม่หึงหวง ไม่ตามราวี" เยว่ซินยื่นคำขาด"ขอเพียงข้อเดียว... ท่านห้ามมายุ่งวุ่นวายกับข้าเรื่องบนเตียงอีก ต่างคนต่างอยู่ ข้าจะไม่ก้าวก่ายเรื่องของท่านกับเมียใหม่แน่นอน"ข้อเสนอดีขนาดนี้... เปิดทางให้เขาสมหวังกับรักแรกขนาดนี้ เขาต้องรีบตะครุบไว้แน่!ทว่า... จวิ

ตอนที่ 15 : รสสัมผัสที่ยากจะลืมจวิ้นอวี้มองนางด้วยสายตาพราวระยับ เขายื่นมือมาจับปลายเชือกผูกเอวของเสื้อคลุมตัวนอกของนาง แล้วกระตุกเบาๆ เพียงครั้งเดียว... ปมก็หลุดออก เผยให้เห็นชุดนอนสีแดงเพลิงสุดวาบหวิวที่ซ่อนอยู่ภายในเขากวาดสายตามองเรือนร่างอันงดงามที่เขาตีตราจองไว้อย่างพึงพอใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา"เจ้ารู้ไหม..."น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความต้องการ"...ว่ามีวิธีใดบ้าง ที่จะทำให้ข้าพึงพอใจที่สุด?"คำถามปลายเปิด... พร้อมกับสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้ง และท่านั่งที่เขาแยกขาออกเล็กน้อยอย่างเชื้อเชิญสมองอันชาญฉลาดของเยว่ซินประมวลผลทันที(ถามแบบนี้... มองแบบนี้... แถมยังนั่งท่านี้... นี่อยากให้ฉัน ใช้ปาก สินะ?!)เยว่ซินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด ในโลกก่อนเธอเคยแต่อ่านในนิยาย หรือดูในซีรีส์ (แบบ Cut Scene) ไม่เคยมีประสบการณ์ภาคปฏิบัติจริงๆ สักครั้ง แต่ในเมื่อสถานการณ์มันบีบบังคับ...(เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน! ไหนๆ ก็ต้องเสียตัวอยู่แล้ว ถือซะว่าเป็นการเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิต! กลับไปโลกเดิมเมื่อไหร่ จะได้เอาไปคุยโว... เอ้ย เอาไปเขียนลงในวิทยานิพนธ์ชีว

ตอนที่ 17 : ความตายที่ไล่ล่าและบทลงโทษในที่แคบหน้าต่างห้องถูกพังเข้ามาพร้อมกับร่างของชายชุดดำนับสิบคน! กลิ่นอายสังหารรุนแรงพุ่งพล่านไปทั่วห้องแคบๆ"พระชายา! หนีไป!"หยางเฟยตะโกนลั่น ชักดาบออกมาต้านรับคมดาบของนักฆ่าคนแรกอย่างรวดเร็วเสียงการต่อสู้ปะทุขึ้น หยางเฟยฝีมือร้ายกาจ แต่ฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนมากเกินไป เขาถูกรุมล้อมจนแยกตัวออกมาไม่ได้เยว่ซินคว้ามือหลินเวย "พี่หลิน! วิ่ง!"ทั้งสองวิ่งหนีออกจากห้องไปตามระเบียงทางเดิน เสียงกรีดร้องของผู้คนในหอนางโลมดังระงม แขกเหรื่อและนางโลมวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น ข้าวของล้มระเนระนาด แต่กลุ่มนักฆ่าชุดดำกลับไม่สนใจใครอื่น สายตาของพวกมันจ้องเขม็งมาที่เป้าหมายเดียว"ฆ่าพระชายาเยว่ซิน!"พวกนางวิ่งลงบันไดมาถึงโถงกลาง แต่กลับพบว่าทางออกถูกดักไว้หมดแล้ว นักฆ่าอีกกลุ่มก้าวสามขุมเข้ามาปิดล้อม ต้อนให้หญิงสาวทั้งสองจนมุมอยู่ที่เสาต้นใหญ่"พี่สาว! วิ่งหนีไปทางหลังร้าน!" เยว่ซินผลักไหล่หลินเวย "พวกมันต้องการแค่ชีวิตฉัน! พี่รีบไป! อย่าหันกลับมา!""ไม่!" หลินเวยจับมือเยว่ซินแน่น ไม่ยอมปล่อย "ฉันไม่ทิ้งเธอ! เรามาจากที่เดียวกัน เราก็ต้องรอดไปด้วยกัน!""แต่พี่จะตายนะ!

ตอนที่ 19 : บ่วงรักและเทศกาลแห่งแสงไฟรถม้าคันงามที่ประดับตราสัญลักษณ์พยัคฆ์คู่ของจวนอ๋อง เคลื่อนตัวมาหยุดลงอย่างนิ่มนวลที่หน้าประตูบานใหญ่ของ จวนแม่ทัพสกุลเยว่เยว่ซินมองลอดผ่านผ้าม่านออกไป หัวใจเต้นแรงด้วยความประหม่า ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ทุกครั้งที่กลับมาเยี่ยมบ้าน นางมักจะกลับมาเพียงลำพังพร้อมน้ำตาและความคับแค้นใจที่สามีไม่เหลียวแล เป็นขี้ปากให้ชาวบ้านนินทาแต่ทว่าครั้งนี้...มือหนาและอบอุ่นของจวิ้นอวี้เอื้อมมากุมมือที่เย็นเฉียบของนางไว้ เขาบีบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ ก่อนจะเป็นฝ่ายก้าวลงจากรถม้าไปก่อน แล้วหันกลับมายื่นมือรอนรับนางลงจากรถอย่างทะนุถนอมราวกับนางเป็นแก้วตาดวงใจเยว่ซินมองการกระทำนั้นด้วยหัวใจที่สั่นไหว... เขาเปลี่ยนไปมากจริงๆ เปลี่ยนไปจนนางอดไม่ได้ที่จะเผลอใจเต้นแรงให้กับความอ่อนโยนนี้เบื้องหน้าประตูจวน ท่านแม่ทัพเยว่ และ ฮูหยินหลี่ พร้อมด้วยบ่าวไพร่ยืนรอต้อนรับอยู่พร้อมหน้าทันทีที่เห็นบุตรสาวก้าวลงมาพร้อมกับท่านอ๋องที่คอยประคองไม่ห่าง รอยยิ้มที่ดูภูมิใจระคนร้ายกาจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฮูหยินหลี่"คารวะท่านอ๋องเพคะ..." ฮูหยินหลี่ย่อกายลง แต่สายตาจับจ้องไปที่ลูก