Todos los capítulos de The Billionaire's Sin: The Wife He Betrayed: Capítulo 11 - Capítulo 20

Kinabukasan…Pumasok siya sa ospital na may dalang bouquet ng pulang rosas. Napatigil ang mga nurse sa mga ginagawa nila, may nagbubulungan, may nang-aasar pa na akala mo nakakita sila ng dalawang taong nag-iibigan. Tsk, people.“Doc Samantha, ah!” may sumipol pa.“Please, huwag na,” sabi ko. “May—”“Wow.”Isang pamilyar at mapanuyang boses ang sumingit.Lumingon ako at nakita si Althea, naka-designer dress, naka-sunglasses kahit pa nasa loob na siya ng ospital, at sa tabi niya, si Madam Sylvia. Ang presensya ng matanda ay tahimik pero kitang-kita mo sa mga mata niyang may malalim siyang iniisip. “Grabe na talaga ang mga lalaki ngayon,” sabi ni Althea. “Kahit ganitong klase ng babae, pinapatos.”Tumindig si Dr. Paolo. “Excuse me. Dr. Reyes is one of the best doctors here.”Ngumisi si Althea. “Bagay kayo. Parehong trying hard.”Napangiti ako, hindi dahil natatawa ako, kundi dahil alam kong tatama ako sa tamang lugar.“Althea,” sabi ko sa tono na para bang walang kwenta ang kausap ko.

Parang alam ko na ‘to, parang ganito rin yung mga napapanuod ko sa teleserye. Na, kapag nalaman nilang may anak at divorced or single mother ang isang babae, hindi kailanman magiging bagay. Tsk! As if naman, na gusto ko pa rin siyang makasama. Halos mapatakip ako ng aking bibig ng marinig ko ang malakas na tunog ng sampal.Nabigla ako.Sampal iyon ni Madam Sylvia kay Terrance."You studied hard, you even got a master's degree abroad, but your brain was left behind!" galit niyang sabi. “Anong masama kung may anak siya? Buy one take one nga sa grocery masaya ka! Ito pa kaya?”Halos matawa ako sa analogy niya. So, baliktad pala ako ng nasa isip. Akala ko naman ay tututol siya dahil single mother ako. Nagkakamali pala ako, pero teka! Bakit ko nga ba iniisip ang bagay na ‘yun?!“Isipin mo, may apo agad ako! Sevi ba pangalan? Ang cute!” tuloy niya. Hindi ko na masingit tanungin kung paano niya nalaman ang pangalan ng anak ko, siguro ay tumatak sa isip niya nung araw na napunta si Sevi dito

Bandang tanghali, tinawagan ako ng school ni Sevi.“Ma’am Samantha, may slight fever po si Sevi. Baka po gusto niyo siyang sunduin.”Nanlambot ang tuhod ko.“On my way.”Sa loob ng kotse, halos hindi ako mapakali.Kilala ko si Sevi kapag may sakit, hindi naman siya nagpapanic katulad ko pero gusto niya lagi ng may comfort. Pagdating ko sa preschool niya, nakita ko siyang nakaupo sa clinic, hawak ang maliit niyang stuffed dinosaur.Pagkakita niya sa’kin, kumapit agad siya sa leeg ko.“Mommy…”Niyakap ko siya nang mahigpit. “I’m here, baby. I’m here. Uuwi na tayo, okay?” Tango lang ang sinagot niya sakin. Pag-uwi namin, nadatnan ko si Manang Cecil sa kusina.“Naku, Ma’am, gumawa po ako ng lugaw para kay Sevi. Nilagyan ko po ng maraming luya.”“Salamat, Manang.”Habang pinupunasan ko ng bimpo ang noo ng anak ko, biglang bumukas ang pinto.Si Terrance.Napakakapal talaga ng mukha! Na para bang extension ng bahay niya ang bahay namin!“Wala ka bang pintuan?”“Huh?” takang tanong niya sa

Napatawa ako nang mahina sa sinagot niya sakin. “Are you?”“Yes, Sammy. I am—”“You!” turo ko sa kanya, hindi ko na alam kung talaga bang diretso ang hintuturo kong nakaturo sakanya or hindi basta ang alam ko sakanya ko tinapat ang daliri ko. “You destroyed everything!” Parang may bangungot na bumabalik—yung araw na nahuli ko sila sa condo unit ni Althea. Yung tingin ng kapatid ko na hindi man lang nahihiya.Bigla akong napasigaw.“Sam,” mariin ang boses ni Terrance. “Calm down.”“Where are you taking me?” tanong ko nang lutang.“Home.”“No. Ayoko sa bahay mo.”“Hindi sa condo,” sabi niya. “Sa ancestral house. Nandoon si Lola.”Madam Sylvia.Of course.Kailangan niyang umuwi para sa maintenance ng lola niya. Lagi niyang sinisigurong tama ang gamot nito.Napatawa ako nang mahina. “Responsible grandson. Pero I don’t want to go there! Take me home! Sa anak ko!”Hindi niya pinansin ang tono ko.Humangin mula sa bintana. Tinangka kong ilabas ang ulo ko.Agad niya akong hinila pabalik. “A

Hindi ko na mabilang kung ilang baso na ang nainom ko pero alam ko, nahihilo at hindi ko na maintindihan ang nangyayari sa paligid ko. Nabibingi ako sa lakas ng sound system. Yung feeling ba na, alam ko yung tugtog pero hindi ko na masabayan. Mayamaya lang, may tumabi sakin na lalaki, ang dami niyang tanong pero ni isa sa mga tanong or sinasabi niya ay hindi ko na marinig. Hinawakan niya ako sa magkabilang pisngi ko at akmang hahalikan ako nang bigla na lamang nawala sa harapan ko ang lalaki. Makita ko na lang ay nakahawak siya sa kanyang kaliwang pisngi at nakasandal na halos sa couch. Bumaling ako sa gumawa sakanya nun, at nakita ko si Terrance malabo man ang paningin ko pero ang tindig niya at ang mukha niya na halos salubong na ang kilay, kung totoo lang ang Super Saiyan ganyan na siya ngayon. Kilalang-kilala ko siya. “Fuck! How many more guys do I have to smash in the face just to keep you from coming back here?!” galit niyang sambit sakin. Nakatayo na siya sa harap ko, naka