All Chapters of The Billionaire's Sin: The Wife He Betrayed: Chapter 1 - Chapter 10

“Kuya Terrance… u-uhm, okay lang ba talaga na dito muna ako mag-stay ngayong gabi?”Iyon ang unang narinig ko pagdating ko sa bahay.Nakahinto pa ang kamay ko sa door knob, gustuhin ko mang buksan agad nag pinto ngunit para bang may nagsasabing dito lang muna ako. Bahagyang nakabukas ang pinto, at mula sa siwang ay tumagos ang liwanag ng chandelier sa sala, kasabay ng isang tanawing matagal ko nang kinatatakutan pero pilit kong binabalewala noon pa man. Isang pares ng puting high heels ang maayos na nakapatong sa shoe rack.Hindi sa’kin, oo. Hindi sa’kin ang high heels na ‘yun. Huminga ako nang malalim bago tuluyang itinulak ang pinto.At doon ko sila nakita.Si Althea, ang kapatid ko sa ama, at ang babaeng pilit kong ipinagkakatiwalaan sa loob ng tatlong taon ng kasal ko, ay nakahawak sa braso ng asawa ko. Bahagya siyang nakasandal kay Terrance, parang natural na natural ang puwesto niya roon, na para bang siya ang may karapatan sa asawa ko. Hindi niya binitiwan ang braso ni Terran

Kumunot agad ang noo ng hospital director. “Miss De Vera,” mariin niyang sabi, ramdam ko ang pigil na galit sa boses niya, “please watch your words.”Tahimik ang corridor, pero ramdam ko ang biglang pagbabago ng hangin. Hindi dahil sa sigaw, kundi dahil sa pangalan ng babaeng kaharap namin.Si Althea. Ang balita ko ay isa na siyang sikat na artista, tinitingala. Kaya ganun na lamang niya ako tratuhin kanina dahil sa kakapalan na ng mukha niya, sanay na sanay talaga siyang mataas ang tingin sa sarili. Sandaling napatigil siya, halatang hindi inaasahan ang pagsita ng hospital director sa kanya. Pero agad din niyang itinaas ang baba niya, parang walang narinig.“Fine,” sabi niya, na parang walang pakialam. “Kung ganon, sakto naman pala. Masama ang pakiramdam ng mommy ko lately. Ikaw na ang tumingin. Don’t worry, money is not an issue.” kinindatan niya rin ako pabalik. Napangiti ako.Hindi dahil natutuwa ako.Kundi dahil alam kong hindi niya magugustuhan ang sagot ko.“Sorry,” sabi ko,

Samantha’s POVNasa gitna ako ng chart review nang maramdaman kong nagvibrate ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa.Hindi ko sana papansinin, kasi sanay na akong i-off ang phone ko kapag nagtatrabaho pero may kung anong kaba sa dibdib ko na pumilit sa aking silipin ang screen.Isang mensahe lang.Mula kay Marco Villanueva, kaibigang doktor ko na minsan nang naging resident dito sa ospital nila Terrance sa R.Central, actually siya rin ang nag offer sa’kin nung una pero tinatanggihan ko sabi ko pa ay hindi pa ako handa.Binasa ko ang message niya.“Sam, nakita ka raw ni Terrance kahapon.” Nanikip ang sikmura ko. Hindi ko pa man nabubuksan ang kasunod na mensahe, parang alam ko na ang kasunod. At tama nga ako.Isang litrato ang sumunod.Isang batang lalaki, may suot na asul na school uniform, maliit na backpack sa likod, at pamilyar na tindig. Ang mga mata niya ay namana niya sa kanyang Daddy, habang ang hugis naman ng mukha ay naman niya sa’kin. Si Sevi.-*-Terrance’s POVMy office is

I didn't react right away. I tried to stay calm because of the many problems the company had, maybe I've been through them all before, but why does this seem different? I walked straight to the main terminal and sat down, ignoring the stares of my employees, their panic, and the unspoken question kung galit ba ako dahil bakit hinayaan ng IT team na mangyari ito. My fingers moved on instinct.“Override. Isolate. Restore.” tatlong salita ang paulit-ulit sa isip ko, kaya ginawa ko agad ang lahat ng makakaya ko. Inagaw ko pabalik ang sistema mula sa kung sinumang pumasok dito na parang sariling bahay. Binypass ko ang mga access layer, tinanggal ang lahat ng backdoor na hindi akin. As I did so, I could feel the tension around me, my employees unable to move, my managers unable to speak, the entire floor waiting to see if the company would collapse… or me.Whoever this hacker is, he knows my system. He knows where to hit. It's not random. It's not an accident.Mayamaya lang, isa-isang bu

Hindi ako palaging strikta kay Sevi. Sa totoo lang, bihira. Pero may mga araw na kailangan kong isuot ang mukha na kinatatakutan niyang makita, ang mukha ko na seryoso, tahimik, at salubong ang mga kilay. Hindi dahil nagpanic siya kagabi ay hindi ko na siya pagsasabihan ngayon, sa states may mga araw din na ganito pero ang gagawin ko lamang ay papahupain ko ang nangyari ng magdamagan at kailangan ko na siyang pagsabihan kinabukasan. Dahil iba na ang panahon ngayon, at mas iba na ang mga nangyayari ngayon sa buhay naming mag-ina. “Sevi,” sabi ko habang naka-seatbelt na siya sa likod, papasok na siya sa school at ako mismo ang naghatid sa kanya. “Last warning na ‘to. Kapag nalaman kong sumunod ka na naman sa kung saan na hindi ko alam, iiwan kita sa Daddy mo. Ako, uuwi ako ng States mag-isa.”Tahimik ang loob ng kotse.“Mommy,” nanginginig ang boses niya. “Sasamahan kita kahit saan! Ayoko sa Daddy ko po hindi ko nga po kilala kung sino ‘yun!” naghahalo ang lungkot at takot sa boses n