All Chapters of The Billionaire's Sin: The Wife He Betrayed: Chapter 41 - Chapter 50

Kinabukasan…Paglabas ko ng hospital, pakiramdam ko bibigay na ang buong katawan ko.Masakit ang balikat ko, naninigas ang braso ko, at parang gusto ko na lang humiga kahit saan.“Grabe…” bulong ko sa sarili ko habang minamasahe ang braso ko.Diretso akong naglakad papunta sa parking lot.Pero pagdating ko, napahinto ako, nakita kong nakasandal si Terrance sa kotse ko.Parang… naghihintay.Napapikit ako saglit at huminga nang malalim.“Mr. Terrance,” malamig kong sabi, “nasa hospital ako para magtrabaho. Hindi para maging driver mo.”Hindi siya gumalaw.Nakatitig lang sa akin.“Kung may kailangan ka,” dagdag ko, “pwede kang tumawag. Hindi yung bigla-bigla kang sumusulpot. Nakakagawa ng issue.”“What issue?” tanong niya, kalmado.Napairap ako.“Yung alam mo na.” Hindi ko na siya pinatulan.Pinindot ko ang unlock ng kotse.“Tabi,” sabi ko. “Susunduin ko si Sevi.”Tumango siya.“Sama ako.”Napatingin ako sa kanya.“What?”“You said bibigyan mo ako ng chance maging ama,” sabi niya. “Kung

Kinagabihan…Maaga na sana ako matutulog ngunit pumunta pa si Terrance dito sa unit, nakakainis lang ang aga aga ng pasok ko bukas, ngayon pa niya naisip manggulo. Nandito na naman siya sa loob ng kwarto ko, hindi ko alam kung isa ba to sa plano niya para tingnan kung nag iimbistiga ba ako sa pagkawala ng Lolo ko, or trip niya lang talagang badtripin ako sa umaga. Huminto ang mundo ko sa loob ng ilang segundo.Magkalapit kami, halos isang dangkal lang ang pagitan ni Terrance. Ramdam ko ang init ng hininga niya na tumatama sa labi ko. Parang may kuryenteng dumadaloy sa buong katawan ko, at kahit anong pilit kong kumalma, lalo lang akong kinakabahan.Hindi ko maiwasang maalala ‘yung unang beses niya akong hinalikan.Napakagat ako sa ibabang labi ko, isang reflex na hindi ko napigilan. Nakakainis!Napansin niya.Kita ko sa mga mata niya kung paano siya natulala roon, parang may sariling isip ang mga tingin niya. Unti-unti siyang lumapit, at bago pa man makapagdesisyon ang utak ko kung

Hindi ako pwedeng mamatay dito, hindi habang kasama ko si Sevi.Hindi habang hindi ko pa nalalaman ang katotohanan tungkol sa lahat—lalo na sa ginawa sa’kin nina Terrance at ng sarili kong kapatid na si Althea, at lalong-lalo na sa pagkamatay ng Lolo ko. Huminga ako nang sobrang lalim, actually hindi ko na talaga alam paano ako hihinga ng maayos. Paanong hinga pa ba ang dapat kong gawin para kumalma, para paganahin ang isip ko, pilit kinokontrol ang sakit ng katawan ko.Nakatayo sa harap ko ang lalaking may hawak na kutsilyo, nakangisi, parang nilalasap ang takot ko.Pero sa isang iglap, tumalikod siya para magbigay ng utos sa mga kasama niya.Iyon na ang pagkakataon, hindi ako nagdalawang-isip. Kahit nanginginig ang tuhod ko, kahit masakit ang likod ko, tumayo ako at buong lakas ko siyang sinipa sa pagitan ng hita.“AHHH!!”Sumigaw siya at napaluhod sa sakit, hawak ang sarili niya habang gumugulong sa sahig.Napatulala ang ibang lalaki.Mukhang hindi nila inaasahan na may ganito ako

Tahimik akong nakatingin sa calling card na hawak ko habang kaharap ko pa rin ang lalaking nagpakilalang si Zeke Montemayor.“First of all,” kalmado niyang sabi, “matanda na si Professor Zulueta. Second, hindi ako personally agree sa kanya. And lastly… I think it’s time na bigyan ng chance ang bagong doctors.”Diretso siya magsalita, walang paligoy-ligoy, pero hindi ako kumbinsido. Napakunot ang noo ko.“Mr. Zeke,” sabi ko, medyo curious na rin, “si Professor Zulueta ay kilalang-kilala sa field. Maganda ang reputation niya. Why don’t you agree with him?”Hindi lang ito simpleng preference, may something at dahil nabanggit niya na naging pasyente rin ng lolo niya si Professor Zulueta, mas lalo akong naging interesado.Saglit siyang natahimik.Parang may gustong sabihin…“President Zeke!” tawag sakanya, at may biglang sumulpot na babae, secretary niya siguro. Halatang nagmamadali.“May problem po sa company. Kailangan niyo pong bumalik ngayon.”Napabuntong-hininga si Zeke Montemayor.

Huminga ako nang malalim habang nakatayo sa balcony ng malaking mansion ng pamilya ni Terrance. Tahimik ang gabi, pero ang isip ko… magulo pa rin.Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis sa mga pinagsasabi ni Terrance kanina habang paakyat kami sa kwarto. “Gusto ni Lola, in three months, maging maayos na tayo. Ayusin natin ang pamilya natin.” Hindi maalis sa isip ko ang mga salitang yan! “Three months?” bulong ko sa sarili ko, habang iniisip ang sinabi ni Terrance kanina na sabi raw sakanya ni Madam Sylvia. Tatlong buwan para ayusin ang relasyon namin?Napakabiro, okay lang ba siya? Nahihibang na ba siya?Five years na kaming hiwalay. Five years na akong nag-iisa, lumalaban para sa sarili ko at para kay Sevi.Tapos ngayon… biglang ganito?“Ma’am Samantha…”Napalingon ako. Si Lourdes pala, kasambahay nila Madam Sylvia, hawak ang maliit na kumot ni Sevi.“Mahimbing na po ang tulog ni baby Sevi. Hinahanap po kayo kanina pero nakatulog na rin agad.”Napangiti ako ng bahagya.“Sal