Plano ko lang talaga sana that afternoon na mag-drive along the seaside, magpahangin, tapos uuwi na. Simple lang. Kailangan ko ng konting pahinga sa dami ng iniisip ko hospital, Ji family, at kung anu-ano pa.Pero syempre, parang ayaw akong tantanan ng malas.Bigla na lang namatay yung bagong bili kong kotse.“You’ve got to be kidding me,” bulong ko habang paulit-ulit kong tina-try i-start.Parang ako yung ginagago. Napahawak ako sa manibela, napapikit. “Bagong kotse ba talaga ‘to? O prank lang ‘to sa’kin ng universe?”Sa tabi ko, si Terrance, kalmado lang. As usual.“Baba ka muna,” sabi niya, parang walang problema. “Doon ka muna umupo. I’ll call someone.”Sinundan ko yung tingin niya. May maliit na pavilion sa may gilid ng dagat.“Fine,” sabi ko, sabay bukas ng pinto.Bahala siya diyan.Umupo ako sa pavilion, nakasandal ang siko ko sa railing habang nakatingin sa dagat.Parang wala itong pakialam sa gulo ng mundo, huminga ako nang malalim. Minsan, ganito lang kailangan mo, katahimik
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
