Chapter 121 - You Give Her Gifts?

Maaga pa lang, ramdam ko na agad na may kakaiba sa araw na ’yon.Weekend dapat, pahinga, pero parang ang daming gumagalaw sa loob ng bahay kahit hindi ko pa nakikita. Pagbaba ko ng hagdan, naamoy ko agad yung luto ni Manang Cecil garlic butter shrimp, steak, at kung anu-ano pang mukhang pang-fiesta. Napakunot-noo ako.“Manang, may bisita ba?” tanong ko habang inaayos ko yung buhok ko.Ngumiti siya. “Oo, ma’am. May special guest daw tayo mamaya.”Hindi na niya kailangang sabihin kung sino kilala ko na kung sino ang may pakana ng ganitong engrandeng setup.Si Terrance.Napabuntong-hininga ako at naupo sa sofa. Sa kabilang side ng sala, si Sevi, yung anak ko—four years old, turning five in two months busy na busy sa pagbuo ng spaceship gamit ang blocks niya.“Mommy, look! Rocket!” sigaw niya, proud na proud.Napangiti ako. “Wow, ang galing naman ni Sevi ko.”Tumakbo siya papunta sa’kin at niyakap ako. “Mommy, darating ba si Ninang Xai today?”Napakunot ulit ang noo ko.So siya nga.Hindi

Chapter 123 - Game On!

Pagkatapos ng dinner, ako at si Xai ang nagpatulog kay Sevi.Medyo hyper pa siya dahil sa sobrang saya niyang makita ulit ang ninang niya, kaya inabot kami ng halos kalahating oras kakakwento at kakalambing bago siya tuluyang pumikit.“Mommy… stay,” mahina niyang bulong habang hawak ang kamay ko.“Here lang si Mommy,” sagot ko, hinahaplos ang buhok niya.Unti-unti, bumagal ang paghinga niya hanggang sa tuluyan na siyang makatulog.Napangiti ako.Ganito lagi kahit gaano kagulo ang mundo ko, pagdating kay Sevi, nagiging simple lahat.Paglabas ko ng kwarto, nakita ko si Xai na naghihintay sa hallway.“Roof?” tanong niya.Tumango ako.Pareho kaming umakyat sa rooftop ng bahay—isa sa mga paborito kong lugar.May apat na deck chair doon, bawat isa may maliit na mesa sa tabi, tapos may snack corner pa na laging naka-ready courtesy ni Manang Cecil.Tahimik.Mahangin.At malinaw ang langit.Perfect para mag-isip o para tumakas sa reality kahit saglit.Humiga ako sa isa sa mga chair at tinakpan

Chapter 124 - The Truth Of All This

Nagtagal muna ako sa labas bago ako dahan-dahang pumasok ulit sa loob ng bahay. Huminga ako nang malalim, pinakalma ang sarili ko. Alam kong pagpasok ko, hindi na simpleng usapan lang ang mangyayari lalo na’t nandoon si Althea at ang nanay niya.Pagpasok ko sa sala, diretso akong naglakad papunta sa grupo ng mga babae. Nakita ko agad si Madam Sylvia na may bakanteng upuan sa tabi niya para bang hinihintay niya talaga ako.“Sam, dito ka,” malambing niyang sabi.Ngumiti ako ng bahagya at umupo sa tabi niya. Halos sabay-sabay nagbago ang aura ng paligid. Kanina, halatang may tensyon—pero pag-upo ko, parang biglang naging maayos ang lahat… at least sa panlabas.Pero hindi sa lahat.Sa gilid ng mata ko, nakita ko agad ang nanay ko at si Althea. Parehong matigas ang mukha. Hindi mapakali. Para bang gusto na nilang umalis pero hindi nila magawa.Good.Mas gusto ko ‘yan. Mas nahihirapan sila.“I recently heard something…” biglang sabi ni Madam Sylvia, nakatingin sa akin. “Pero hindi ko sure k

Chapter 125 - One Million Per Session

Napansin ko kung paano bahagyang kumurap ang mata ni Terrance, pero wala siyang sinabi. Tahimik lang siya, gaya ng madalas niyang gawin kapag may iniisip, ako naman, hindi ko siya pinansin.Diretso akong tumingin kay Madam Zani.Simula pa lang, ramdam ko na may kakaiba sa kanya, hindi lang simpleng pagiging mataray o mapuna. May halong hostility. Parang may personal siyang galit sa akin kahit wala naman kaming history at ang mas nakakainis?Hindi ko maipaliwanag kung bakit.Kaya imbes na umatras, lalo akong naging interesado.“Okay,” sabi ko, diretso ang tingin sa kanya. “No problem.”Bahagyang nagulat si Madam Zani. Halatang hindi niya inaasahan na papayag ako agad.Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, parang sinusukat kung kaya ko ba talaga.“Kung ganun,” sabi niya, “huwag na nating patagalin. Puntahan na natin ang secretary ngayon.”Biglang nagsalita si Madam Sylvia mula sa likod ko.“Terrance, samahan mo si Sam.”Napalingon ako sa kanya.Hindi ko inaasahan ‘yun.Pero sa tono

Chapter 126 - He's Observing

Hindi agad nawala sa isip ko yung nangyari sa bahay ng secretary. Kahit nakaupo na ako sa kotse habang pauwi, ramdam ko pa rin yung init ng mga tingin nila lalo na ni Madam Zani. Para bang kasalanan ko pang gumaling yung anak niya.Tahimik lang ako habang nakasandal sa upuan. Si Terrance, katabi ko, parang wala lang. Calm. Composed. Parang hindi kami galing sa isang eksenang pwedeng sumabog anumang oras.“Hindi ka ba naiinis?” tanong ko, nakatingin sa labas ng bintana.“Sa alin?” sagot niya, parang walang pakialam.“Sa ginawa nila. They disrespected you too.”Napangiti lang siya ng konti. “Sanay na ako.”Napairap ako. “Good for you. Ako hindi.”Hindi na siya sumagot. Pero ramdam ko nakatingin siya sa akin. Parang sinusukat ako.Pagdating namin sa kotse ko, doon na nagsimula ang panibagong problema.Ayaw na namang mag-start.“Seriously?” napabuntong-hininga ako. “Bakit ba kasi ako bumili ng second-hand.”Sumandal ako sa manibela, frustrated. Gusto ko lang naman ng simple. Hindi yung la

Chapter 127 - Where Grief Meets Silence

Plano ko lang talaga sana that afternoon na mag-drive along the seaside, magpahangin, tapos uuwi na. Simple lang. Kailangan ko ng konting pahinga sa dami ng iniisip ko hospital, Ji family, at kung anu-ano pa.Pero syempre, parang ayaw akong tantanan ng malas.Bigla na lang namatay yung bagong bili kong kotse.“You’ve got to be kidding me,” bulong ko habang paulit-ulit kong tina-try i-start.Parang ako yung ginagago. Napahawak ako sa manibela, napapikit. “Bagong kotse ba talaga ‘to? O prank lang ‘to sa’kin ng universe?”Sa tabi ko, si Terrance, kalmado lang. As usual.“Baba ka muna,” sabi niya, parang walang problema. “Doon ka muna umupo. I’ll call someone.”Sinundan ko yung tingin niya. May maliit na pavilion sa may gilid ng dagat.“Fine,” sabi ko, sabay bukas ng pinto.Bahala siya diyan.Umupo ako sa pavilion, nakasandal ang siko ko sa railing habang nakatingin sa dagat.Parang wala itong pakialam sa gulo ng mundo, huminga ako nang malalim. Minsan, ganito lang kailangan mo, katahimik