All Chapters of The Billionaire's Sin: The Wife He Betrayed: Chapter 51 - Chapter 60

126 Chapters

Chapter 51 - Mommy Will Not Leave You This Time

Ang dami pa naming pinagusapan ni Xai, sobrang hina na ng boses namin na tila kaming mga bata na nagbubulungan. “Ano, nandito ka ngayon sa mansion nila, kumuha ka na ng mga evidence as much as you can.” sabi ni Xai. “Alam ko yun, kaso nahihirapan pa akong dumiskarte. Ang daming nangyari saming mag ina kagabi, bubwelo pa ako.”“Bakit nandito pa rin si Althea? Hindi ba mapaalis yan ni Terrance?”“Ayun din ang isa sa inaalam ko, Xai. Kung anong dahilan ni Terrance bakit hirap na hirap siyang paalisin ang babaeng yan.” ~Hindi na rin nagtagal si Xai, at umalis na rin siya gusto niya lang talaga akong kamustahin. Dinala ko si Sevi para mag-snacks kasi nagugutom na naman daw siya. Habang naglalakad kami, may narinig akong mga kasambahay na nag-uusap, parang hindi naman ito ang mga kasambahay ni Madam Sylvia dahil ngayon ko lang sila nakita dito. “Yung cake daw, lagyan ng cheap na shortening…”“Tsaka malapit na daw expiration…”“Para sumakit tiyan ng bata…”Nanlaki mata ko.Target nila

Chapter 52 - The Flashback

Kinagabihan…Dinner that night felt… suffocating.Tahimik ang buong dining hall, pero hindi dahil peaceful, kundi dahil ramdam mo yung tensyon na parang anytime, may sasabog.Naka-upo ako sa tabi ni Terrance, habang si Althea naman nasa kabilang side niya. Habang kumakain kami, hindi ko maiwasang mapansin kung paano siya kumilos—pa-cute, pa-sweet, halos idikit na yung sarili niya kay Terrance.“Terrance, try mo ‘to… ang sarap ng fish,” malambing niyang sabi, sabay abot ng serving spoon.“And this beef, super lambot,” dagdag pa niya, halos naka-ngiti na parang siya ang asawa talaga kung umasta. Napairap ako sa loob-loob ko.Same old Althea.Pero hindi ko pinahalata. Tahimik lang ako, kumakain, habang palihim siyang inoobserbahan.Mas lalo akong nainis nang mapansin kong tahimik lang ang phone ko sa tabi.Hindi pa rin gumagalaw ang police.Bakit?Kumpleto ang ebidensya.Dapat matagal na silang dumating.Habang iniisip ko yun, bigla kong naramdaman ang tingin ni Terrance.Pagtingin ko s

Chapter 53 - Montemayor Residence

Samantha’s POVHumigop ako ng mainit na kape habang nakatayo sa break room, pilit na pinapakalma ang sarili ko kahit ramdam ko pa rin ang bigat ng araw na ‘to.Lunch break na sana, dapat pahinga but of course, tulad ng usual, hawak ko pa rin ang mga medical records ng lolo ko.Napatingin ako sa pinto nang marinig ko ang pagkatok. Mabilis kong isiniksik ang mga papeles sa ilalim ng isang makapal na libro bago ako sumagot.“Come in.”Pagbukas ng pinto, bumungad sa akin si Old Master Zulueta—este, sa mundo ko, si Professor Zulueta.Ngumiti ako. “Good afternoon po.”Pumasok siya, mabagal ang lakad pero matalim ang tingin.“I’ve been busy, Dr. Samantha,” sabi niya habang umuupo. “Hindi ako nakabisita sa’yo.”Ngumiti ako pabalik. “Ako nga po dapat bumibisita, pero alam niyo naman—ER life. Kahit lunch break, pwedeng may code blue anytime.”Tumango siya. “I understand. I’ve been there.”Nagpalitan pa kami ng ilang casual na usapan, pero ramdam ko agad hindi siya pumunta para lang makipagkwent

Chapter 54 - Tinted Car

Kahapon ng pumunta ako sa Montemayor Residence, tiningnan ko lang ang pasyente ng sobrang bilis dahil hindi ko rin alam, pero ang awkward ng presensya ko sa harap ng pamilya nila, or hindi pa rin ako sanay sa ganung pamilya na para bang jinajudge nila ang buong pagkatao ko, lahat sila tahimik, nakatingin lang sakin habang chinecheck ko ang pasyente na Lolo nila. Umuwi agad ako, kasi hindi ko rin nakita doon si Zeke. Kaya hindi ako nakalikom ng impormasyon tungkol kay Professor Zulueta. Babalik ulit ako doon, dahil may followup checkup na agad ang Lolo nila. ~Pagkatapos ng duty ko sa hospital, dahan-dahan kong hinubad ang white coat ko at isinabit sa locker.Napabuntong-hininga ako.“Finally…” bulong ko sa sarili ko.Pagod na pagod ang katawan ko, pero may isang bagay na automatic nagpapagaan ng pakiramdam ko araw-araw, ang sunduin ang anak ko.Ngumiti ako habang lumalabas ng hospital, hawak ang bag ko, sabay mahinang pag-hum ng paborito kong kanta. Kahit gaano kabigat ang araw ko

Chapter 55 - Nurse Arlene

Pagkalabas ko ng police station, ramdam ko pa rin yung bigat sa dibdib ko, parang hindi pa tapos yung nangyari kanina. Hawak ko pa rin ang kamay ng nanay ng batang babae habang naglalakad kami palabas, nanginginig pa siya, at halos hindi makatingin ng diretso.“Samahan kita sa hospital,” sabi ko sa kanya nang mahinahon.Hindi na siya tumutol. Siguro wala na rin siyang lakas.Paglabas namin, agad kong nakita si Kuya Bert na nakaabang sa sasakyan. Nakabukas na ang pinto sa likod, parang alam na niya kung gaano kabigat ang araw na ‘to para hindi na namin kailangan mag-alala. “Ma’am,” bati niya, medyo nag-aalala ang tono.“Kuya Bert, sa hospital tayo. Ingat ha,” sagot ko habang inalalayan ko yung babae papasok.Habang nasa biyahe, tahimik muna kami. Pero maya-maya, hindi na napigilan ng babae ang sarili niya. Bigla siyang napahikbi.“Kasalanan ko ‘to… kasalanan ko…” umiiyak niyang sabi, paulit-ulit.Hinawakan ko ang kamay niya, marahan.“Hindi naman siguro—”“Hindi! Ako ‘to!” putol niya,

Chapter 56 - Promise Toys

Hindi ko na pinatagal.Dahan-dahan kong pinindot ang play sa audio file na nasa cellphone ng bata.At sa loob ng ilang segundo… kumalat sa nurse station ang pamilyar na boses.Boses ni Nurse Arlene.“Wala ‘yan… konting takot lang ‘yan. Kung gusto mong mapansin ka ng idol mo, gawin mo ‘to. Hindi ka niya mapapansin kung tahimik ka lang…”Sumunod pa ang mga instructions—paulit-ulit, malinaw, sobrang detalyado.Kung paano niya pinilit ang isang 17-year-old na bata na gumawa ng krimen.Biglang natahimik ang buong paligid, parang lahat napako sa kinatatayuan.Unti-unting umurong ang mga nurse palayo kay Arlene, parang may nakakahawang sakit siya.“Grabe…” bulong ng isa.“Hindi ko inexpect na ganito siya…”“Siya pa talaga yung nagsasabing walang utak ang fans?”Napangisi ako, pero walang saya.“Looks like,” sabi ko, malamig ang tono, “siya pala ang tunay na walang utak.”Napahawak si Nurse Arlene sa mesa, nanginginig ang kamay.“Hindi… hindi ‘yan—”“Evidence doesn’t lie,” putol ko, doon na s

Chapter 57 - My 10% Share

“Daddy, I love you so much!”Halos tumalon si Sevi sa tuwa habang yakap-yakap niya si Terrance, parang hindi na siya mapakali sa excitement. Nasa sala kami noon, kakapasok lang namin, at hindi ko na mabilang kung ilang kahon ang dala ni Terrance.“Dahan-dahan, baby,” sabi ko, pero napapangiti na rin ako.“Mommy, look!” sigaw ni Sevi habang hinihila ako papunta sa maliit na table kung saan naka-set up ang isang sleek na computer.Napakurap ako.“Terrance…” mahina kong sabi, “ano ‘to?”“Gift,” simpleng sagot niya.Napailing ako.“Para sa bata ‘to? Four years old pa lang siya.”“Almost five,” singit ni Sevi, nakangiti.Napabuntong-hininga ako.“Hindi mo siya dapat sanayin sa ganito,” bulong ko kay Terrance.Pero hindi ako pinansin ni Sevi. Nakasubsob na siya sa bagong computer, pinipindot ang keyboard na parang matagal na niyang kilala.“Mommy, I’ll study hard, promise!” sabi niya bigla, sabay lingon sa’kin. “Then I’ll take care of you!”Natawa ako.“Talaga ha?”“Promise!” seryoso niyang

Chapter 58 - Zeke Montemayor

Humigpit ang hawak ko sa baso ng tubig habang pinipilit kong panatilihing steady ang boses ko.“When the topic of shares came up,” dahan-dahan kong sabi, diretso ang tingin ko kay Daddy, “bigla kang hindi mapakali. Bakit, Daddy? May tinatago ka ba?”Halos mapatayo siya sa galit.“Anong pinagsasasabi mo?!” sigaw niya, sabay hampas ng kamay sa mesa. “Kailan pa ako nag-iwan sa’yo ng 10% shares? Are you crazy for money?!”Tahimik lang akong nakatingin sa kanya.Hindi ako agad sumagot.Hindi dahil wala akong masasabi—kundi dahil gusto kong maramdaman nila na hindi na ako yung batang kayang takutin.Hindi na ako si Samantha na kinukulong nila sa madilim na kwarto.Hindi na ako yung limang taong gulang na umiiyak sa gutom.“Hindi ko naman sinabing galing sa’yo,” malamig kong sagot. “Pero alam niyo ang totoo.”Natahimik ang buong sala.Ramdam ko yung biglang bigat ng hangin.Actually… hindi ko rin naman talaga alam ‘to noon.Si Old Bernard, yung dating butler ni Lolo, ang nagsabi sa akin.Siy

Chapter 59 - The Territory

Ayoko talagang sumama sa una.Hindi dahil wala akong pakialam, kundi dahil ayoko lang talaga makasama si Zeke Montemayor nang matagal.May kakaiba sa kanya.Hindi ko maipaliwanag, pero parang may tinatago siyang hindi ko pa nakikita.Pero nung binanggit niya yung medicinal garden…“Marami kaming rare herbs doon,” sabi niya casually, habang naglalakad kami palabas ng main house. “Some of them are not even available in the market.”Napahinto ako saglit.Medicinal herbs? My interest was immediately piqued.Simula pa lang, malapit na talaga ang loob ko sa traditional medicine. Ilang beses ko nang binasa yung Compendium of Materia Medica—to the point na halos kabisado ko na yung ibang entries.Kaya kahit ayoko napasunod niya ako. Pagdating namin sa garden napatigil ako. Literal, ni hindi ako agad nakapagsalita. Hindi ako agad nakapagsalita.“This is…” Para akong napako sa kinatatayuan ko habang ini-scan ng mata ko yung buong paligid.It wasn’t just a garden.It was a collection! Wow! A tr

Chapter 60 - Not Comfortable Anymore

Napabuntong-hininga ako at bahagyang ngumiti kay Zeke Montemayor.“I’m sorry,” sabi ko, mahinahon pero may diin. “Kids speak without thinking.”Pero bago pa siya makasagot. “But it’s the truth.”Napatingin ako kay Terrance.Yung boses niya… malamig. Diretso. Walang bahid ng biro.Yung tingin niya kay Zeke Montemayor?Parang kutsilyo.Tahimik pero kayang pumatay.Hinaplos niya ang ulo ni Sevi, parang proud pa.“Good job,” dagdag niya. “Next time, my wife and I will invite you for dinner.”Huminto siya sandali.Tapos dahan-dahang ngumiti.“It’ll just be the three of us.”Ramdam ko yung bigat ng huling linya.Hindi ‘to invitation.Babala.At malinaw na malinaw kung para kanino.Napansin ko yung bahagyang pagkurba ng labi ni Zeke Montemayor—parang naiintindihan niya, pero piniling magpanggap.“Of course,” sagot niya, kalmado. “Next time.”Tumayo siya.“Something came up. I’ll excuse myself.”Pagkaalis niya napabuntong-hininga ako nang malalim.Then agad akong tumingin kay Sevi.“Sevi.”Na

...

4 5 6 7 8

...

SCAN CODE TO READ ON APP