บททั้งหมดของ The Billionaire's Marriage Deal: บทที่ 21 - บทที่ 30

Tahimik ang mansion sa oras na iyon ng gabi—ang uri ng katahimikan na hindi nagbibigay ng kapayapaan, kundi nagbabadya ng isang bagay na paparating. Nakatayo si Lea sa harap ng salamin sa master bedroom, nakasuot pa rin ng damit pangtrabaho. Tinanggal niya ang hikaw, isa-isa, mabagal. Ang repleksyon niya ay mukhang buo, maayos, kontrolado—ngunit ang mga mata niya ay pagod na pagod sa pakikipaglaban. Sa likod niya, bumukas ang pinto. Hindi niya kailangang lumingon. Alam niya kung sino iyon. Ang presensya ni Miguel ay hindi kailanman tahimik—kahit hindi siya magsalita, ramdam niya ito. Parang hangin na biglang bumigat. Parang aninong laging eksaktong nasa tamang lugar para ipaalala kung sino ang may kontrol. “Successful day,” mababang sabi ni Miguel habang isinasara ang pinto. Hindi iyon tanong. Isa iyong obserbasyon. Hindi siya sinagot ni Lea. Inilapag niya ang hikaw sa mesa, diretso ang likod, hindi nanginginig ang kamay. Hindi niya hahayaang makita ni Miguel ang kahit anong

Hindi na bago kay Lea ang katahimikan ng mansion, pero ngayong gabi, iba ang bigat nito. Hindi ito ang katahimikang mapayapa. Ito ang katahimikang may hinihintay—isang pagsabog, isang desisyon, o isang pag-amin na matagal nang nakasabit sa pagitan nilang dalawa. Nakaupo siya sa maliit na reading nook sa ikalawang palapag, hawak ang librong hindi niya binabasa. Paulit-ulit lang ang pagdulas ng mga daliri niya sa gilid ng pahina, parang iyon lang ang nagpapaalala sa kanya na gising siya. Mula nang gabing iyon, hindi na muling lumapit si Miguel nang lampas sa dapat. Naroon pa rin ang presensiya—ramdam sa bawat utos na hindi niya binibigkas, sa bawat espasyong sinasadya niyang iwan. At iyon ang mas nakakapagod. Mas madali sanang labanan ang isang lalaking hayagang umaangkin. Mas mahirap ang lalaking marunong maghintay. Narinig niya ang yabag ng mga paa sa ibaba—mabagal, kontrolado. Hindi na niya kailangang tumingin para malaman kung sino. May mga tunog na natutunan ng katawan

Tahimik ang mansyon. Ang tanging tunog ay ang malamig na tik-tik ng relo sa hallway. Ngunit para kay Miguel, ang katahimikan ay hindi nangangahulugang kalmado. Ramdam niya ang bawat galaw ng kanyang paligid, bawat pagbukas ng pinto, bawat hininga sa hangin. At higit sa lahat, ramdam niya si Lea—kahit na hindi pa niya ito nakikita.Si Lea. Ang babaeng matagal na niyang inaasam. Ang babaeng unti-unting naglalaro sa hangganan ng kanyang kontrol. Kahit na nanatili itong matatag, kahit na nagpupumiglas, alam niya na sa bawat pagtanggi, mas lalong lumalalim ang kanyang pagnanasa.“Where are you now?” bulong niya sa sarili. Ang boses niya ay mababa, puno ng pag-aangkin. Hindi para sa sinuman kundi para sa sarili niyang mundo—isang mundo kung saan si Lea ay hindi lang isang pangalan, hindi lang isang katawan, kundi isang ideya na kailangang sakupin, isang liwanag na kailangang maging pag-aari niya.Habang lumalakad siya sa hallway ng penthouse, bawat hakbang niya ay matatag. Bawat kilos ay pi

Tahimik ang gabi sa mansion, ngunit para kay Miguel, ang katahimikan ay puno ng presensya ni Lea. Ramdam niya ito kahit pa nakapikit si Lea sa sofa, nakapikit sa sarili niyang mundo, sinusubukang kontrolin ang bawat hininga at pag-iisip.Lumapit siya, dahan-dahan, ngunit ang bawat hakbang ay puno ng tiyak na intensyon. Hindi ito basta paglapit; ito ay taktika, isang paraan para ipakita na bawat sulok ng lugar na ito ay kontrolado niya. Ang bawat galaw niya ay may kasamang pag-aangkin—isang lihim na pag-aangkin na alam niyang mararamdaman ng babae kahit pa pilit niyang tinatanggihan.“Lea,” bulong niya, mababa, parang humihip sa tainga ng babae. “Alam mo ba na nararamdaman ko bawat galaw mo?”Tumalikod si Lea nang bahagya, sinusubukang lumikha ng distansya. Ngunit Miguel ay mabilis—mas mabilis kaysa sa inaasahan niya. Hinawakan niya ang balikat nito, maingat ngunit hindi matatalikdan ang presensya ng kamay niya.“Hindi mo kailangan lumaban,” bulong ni Miguel, halos bulong na lang. “Hin

Tahimik ang penthouse, ngunit hindi sa paraang mapayapa. Ang katahimikan ay puno ng enerhiya—isang tensyon na ramdam mo sa bawat hakbang, bawat paghinga, bawat titig. Miguel ay nakatayo sa malawak na bintana, nakatingin sa lungsod, ngunit ang isip niya ay nakatuon kay Lea.Si Lea ay nakaupo sa sofa, nakapikit, hawak ang sariling mga braso. Ang kanyang katawan ay tense, ngunit sa bawat galaw, bawat paghinga, ramdam niya ang presensya ni Miguel sa paligid. Hindi niya masabi kung gaano katindi ang takot na pumalit sa kanya—hindi sa pisikal, kundi sa emosyonal. Sa bawat galaw niya, alam niyang may lalaking matagal nang nagplano, matagal nang naghintay, at ngayon ay hindi na magpapahintulot na makawala siya.“Miguel,” mahina niyang bulong, halos bulong lang sa sarili niya. “Bakit… bakit ganito?”Miguel ay ngumiti, dahan-dahan, parang hindi matitinag. Lumapit siya, bawat hakbang ay may katiyakan, bawat galaw ay may pag-aangkin. “Bakit ganito?” ulit niya, ang boses ay mababa, kontrolado, map