All Chapters of The Billionaire's Marriage Deal: Chapter 11 - Chapter 20

Hindi agad napansin ni Lea ang pagbabago.Hindi ito isang malaking pangyayari. Walang sigawan. Walang banta. Walang kontratang inilapag sa harap niya. Sa katunayan, mas naging tahimik ang mga araw—at doon siya mas lalong nabahala.Dati, ramdam niya si Miguel sa bawat sulok ng mansion. Sa bawat utos. Sa bawat bantay. Sa bawat pintong hindi niya mabuksan. Ngayon, parang umatras ito ng kalahating hakbang—at ang espasyong iyon ang mas nakakatakot.Tahimik siyang kumakain sa dining area nang gabing iyon. Mahaba ang mesa. Sobra ang upuan. Iisa lang silang dalawa, pero may pagitan na parang sinadya.Naroon si Miguel sa dulo. Hindi siya nagsasalita. Hindi rin siya nakatingin—abala sa tablet, sa mga dokumentong parang mas mahalaga kaysa sa presensiya niya.At iyon ang unang bitak.Hindi siya pinilit kausapin. Hindi siya pinagalitan. Hindi siya tinanong kung nasaan siya kanina. Walang bantang binitawan. Walang pangangkin na idinikit sa hangin.Parang… hinayaan siya.Inilapag ni Lea ang kubyerto

Hindi tumitigil ang mundo dahil lang may isang babaeng nawala sa sarili nitong buhay. Iyon ang unang aral na natutunan ni Lea—kahit wala siya sa opisina, kahit nagkakagulo ang isip niya, patuloy ang takbo ng oras. At para sa mundo ng negosyo, ang pagkawala ay hindi emosyon—ito ay kahinaan. Sa isang glass-walled boardroom sa gitna ng lungsod, nakaupo si Miguel Guero sa pinakadulo ng mahabang mesa. Tahimik. Diretso ang likod. Ang mga mata ay malamig at alerto, nakatutok sa holographic screen sa harap niya. Stock charts. Market movements. Headlines. GUERO GLOBAL RECORDS HIGHEST QUARTERLY PROFIT MIGUEL GUERO EXPANDS HOLDINGS AMID MARKET UNCERTAINTY Hindi siya ngumiti. Hindi niya kailangan. “Proceed,” malamig niyang utos. Agad nagsalita ang CFO. “As projected, sir. Our acquisition last month paid off. Competitors are pulling back. Investors are confident.” Tumango si Miguel. Lahat ng ito ay inaasahan na niya. “Any external noise?” tanong niya. Nagpalitan ng tingin ang ilan sa

Tahimik ang lobby ng Himenez Atelier na ngayon balak na niya palitan dahil sa relasyon na meron sila ni Miguel. Nang bumukas ang glass doors.Hindi iyon ang karaniwang katahimikan ng maagang umaga—ito ang katahimikan ng paghihintay. Mga matang sanay sa tela, kulay, at galaw ay sabay-sabay na napalingon. Mga bulungan ang agad na kumalat, parang alon na hindi mapigilan.Si Lea Guero ay bumalik.Matikas ang lakad niya. Hindi nagmamadali. Hindi rin nag-aatubili. Suot niya ang isang simple ngunit eleganteng damit—malinis ang linya, kontrolado ang hiwa, parang mismong repleksyon ng babaeng nagsusuot nito. Walang bakas ng gulo sa mukha niya, ngunit ang mga mata niya ay mas tahimik kaysa dati. Mas maingat.“Ms. Himenez…” halos pabulong na sambit ng isa sa mga staff, parang hindi sigurado kung totoo ang nakikita.Tumango si Lea bilang tugon. Isang maliit na kilos—ngunit sapat para gumalaw ang buong opisina.Sa loob ng conference room, naghihintay na ang mga assistant niya. Nakatayo si Mara, an

Tahimik ang studio, pero ramdam ang tensyon.Maliwanag ang mga ilaw—masyadong maliwanag para magtago. Nakaupo si Lea Himenez sa gitna ng set, suot ang isang eleganteng puting blazer na maingat pinili ng stylist. Malinis. Maayos. Walang bahid ng kaguluhan. Ang buhok niya ay nakatali nang maayos, ang make-up ay banayad—sapat para itago ang pagod sa ilalim ng mga mata.Sa labas ng kamera, may mga taong nagmamasid. Mga producer. Mga assistant. Mga mata na naghihintay ng maling galaw.At sa isang sulok ng studio, hindi kita ng camera—si Miguel.Hindi siya nakikialam. Hindi rin siya nagbibigay ng direksyon. Naroon lang siya, tahimik, nakasandal sa pader, parang aninong hindi nawawala. Hindi niya kailangang magsalita. Alam ni Lea na naroon siya.At alam niya kung ano ang kailangan niyang gawin.“Good evening,” bungad ng host, nakangiting parang walang bahid ng intriga. “Tonight, we have with us one of the most talked-about women in the industry—fashion icon, creative director, and now… Mrs.

Tahimik ang café.Hindi iyon ang uri ng katahimikang awkward o pilit—kundi yung katahimikang may pahintulot kang huminga. May mahinang tugtog sa background, hindi sapat para makaistorbo, sapat lang para hindi ka tuluyang mag-isa sa sarili mong isip.Umupo si Lea sa sulok, malapit sa bintana.Hindi siya naka-best dress. Walang designer heels. Walang alahas na nag-aanunsyo kung sino siya. Isang simpleng blouse, maong, at buhok na hinayaang bumagsak sa balikat. Kung may makakakita sa kanya ngayon, hindi nila aakalain na siya ang babaeng laman ng headline, ang asawang biglaang lumitaw sa tabi ng isang billionaire.At iyon ang gusto niya.Sa harap niya, isang tasa ng kape—hindi espesyal. Hindi imported. Hindi curated para sa Instagram. Simpleng kape lang, mainit, may bahagyang pait. Hinawakan niya ang tasa, naramdaman ang init na dumaan sa palad niya.Ganito pala ang pakiramdam ng pagiging… normal.Matagal na niyang hindi naramdaman iyon.Mula nang bumalik siya sa publiko, bawat hakbang ni