Semua Bab The Billionaire's Marriage Deal: Bab 51 - Bab 60

Hindi agad napansin ni Lea ang ulan. Nasa loob siya ng sasakyan, nakatingin sa labas ng bintana habang unti-unting nilalamon ng dilim ang lungsod. Ang mga ilaw ng poste ay parang mga bituing pilit kumakapit sa lupa—mga liwanag na hindi sapat para pawiin ang bigat sa dibdib niya. Tahimik ang biyahe. Masyadong tahimik. Hindi umimik ang driver. Hindi rin nagsalita si Miguel, na nakaupo sa tabi niya. Pareho silang nakatingin sa magkaibang direksyon, ngunit ramdam ni Lea ang presensiya nito—palagi, walang pahinga. “Pwede bang ihinto muna?” bigla niyang tanong. Bahagyang tumigil ang sasakyan. Tumingin ang driver kay Miguel, naghihintay ng utos. Tumango si Miguel. “Five minutes.” Bumaba si Lea, sinalubong ng malamig na hangin at ulan na tila sabik siyang basain. Huminga siya nang malalim, hinayaang tumama ang patak sa balat niya. Masakit. Malamig. Totoo. Ito ang gusto niya—isang bagay na hindi kontrolado. Narinig niya ang pagbukas ng pinto sa likod niya. “Hindi mo kailangang sumun

Hindi umuwi agad si Lea. Matapos ang gabing iyon sa ulan, matapos ang katahimikang mas mabigat pa kaysa sa sigawan, pinili niyang manatili sa isang maliit na boutique hotel sa gitna ng lungsod—isang lugar na walang logo ni Miguel, walang bakas ng impluwensya niya, walang bantay na mata. Unang beses iyon sa mahabang panahon. At iyon ang unang pagkakamali ni Miguel. Sa penthouse, nakatayo siya sa gitna ng sala, hawak ang phone na matagal nang hindi tumutunog. Walang update. Walang location ping. Walang ulat mula sa security. Wala si Lea. Hindi ito galit ang naramdaman niya—kundi isang malamig, dahan-dahang gumagapang na kaba na bihira niyang maramdaman. Ang uri ng takot na hindi mo masigawan. Ang uri ng takot na tahimik na pumipisil sa dibdib mo. “Find her,” utos niya, mababa ang boses pero nanginginig sa ilalim. “No pressure. No confrontation. Just… find her.” Nagpalitan ng tingin ang mga tao niya. Hindi nila sanay makita si Miguel Guero na ganito—hindi sigurado. Samantala, n

Tahimik ang terrace ng mansion. Ang mga ilaw sa lungsod sa ibaba ay kumikislap, ngunit wala itong pakialam sa init na unti-unting lumalabas sa pagitan nila Miguel at Lea. Tumayo si Lea sa gilid, ang malamig na hangin ay dumarampi sa mukha niya, ngunit hindi sapat para maalis ang damdaming kumakaba sa dibdib niya. Si Miguel ay nakatayo lamang sa ilang hakbang lang, nakamasid sa bawat galaw niya. Hindi siya gumalaw, ngunit ramdam ni Lea ang bigat ng presensiya nito—isang presensiya na hindi kayang itaboy ng ilang hakbang pa. “Hindi mo alam,” bumulong si Miguel, mababa ang boses, halos parang hangin na dumaan sa tenga ni Lea, “kung gaano kahirap ang itago ang nararamdaman mo habang tinitingnan ka lang ng isang lalaking handang gawin ang lahat para mapasakanya ka.” Tumalikod si Lea sa kanya, pinipilit na hindi maramdaman ang init na kumakalat sa dibdib niya. Ngunit kahit pilit niyang iwasan, naramdaman niya ang lalim ng tingin ni Miguel—hindi lamang pagnanasa, kundi isang mapanganib n

Tahimik ang penthouse ni Miguel. Ang lungsod sa ibaba ay kumikislap, ngunit wala itong kapangyarihang ipagsabihan siya. Ang buong mundo ni Miguel ay umiikot lamang sa isang pangalan—Lea. Sa bawat minuto na wala siya sa harapan niya, ang tensyon ay lumalaki, ang damdamin ay nagiging mas mabigat, mas malakas, at mas hindi mapipigilan. “Hindi ko na kayang hintayin,” bulong niya sa sarili, habang nakatingin sa terrace, sa direksyon kung saan tumigil si Lea sa terrace ng nakaraang gabi. “Hindi ko na kayang tumayo sa tabi mo lang at umasa na mauunawaan mo ang lahat. Hindi mo pa alam… pero magiging akin ka, kahit sa isang paraan.” Tumayo siya, pinindot ang kanyang tablet, tinitingnan ang schedule niya, ngunit walang pakialam sa mga board meetings, investor calls, o kahit ang global expansions. Sa isip niya, ang tanging mahalaga ay ang babae na patuloy na nagpapalakas ng tibok ng kanyang puso. Si Lea naman ay abala sa sariling mundo. Sa opisina niya, sinusuri ang mga detalye ng kumpanya,

Hindi agad umalis si Miguel. Kahit matapos ang sandaling naputol ng presensya ng empleyado, nanatili siya roon—nakatayo sa dilim ng terrace, parang aninong hindi kayang itaboy ng liwanag. Si Lea ay nakatalikod, ang dalawang kamay ay nakahawak sa railing, pilit inaayos ang paghinga na tila nagkalat sa buong katawan niya. “Hindi ka umalis,” mahina niyang sabi, hindi lumilingon. “Hindi pa,” sagot ni Miguel. Kalma ang boses, masyadong kalma para sa lalaking ilang segundo lang ang nakalipas ay halos mawalan ng kontrol. “Hindi ko kayang umalis kapag ganito ka kalapit.” Tumahimik si Lea. Hindi dahil wala siyang isasagot—kundi dahil alam niyang anumang sabihin niya ay magiging daan lang para lalong lumalim ang sitwasyon. Ramdam niya ang bigat ng presensya ni Miguel sa likod niya, hindi pisikal, kundi emosyonal. Parang hinihila ang bawat hibla ng kanyang konsensya, ng kanyang pag-iingat, ng kanyang takot. “Hindi mo ba napapagod?” tanong niya sa wakas. “Sa kakahabol. Sa kakahintay. Sa kak