บททั้งหมดของ The Billionaire's Marriage Deal: บทที่ 41 - บทที่ 50

Lea ay nakaupo sa sofa, ang mga kamay niya’y nakatupi sa kanyang mga tuhod. Ang kape sa tasa ay unti-unting lumalamig, ngunit hindi niya ito pinapansin. Ang isip niya ay gulo, puno ng galit, takot, at kakaibang kilig na hindi niya maipaliwanag. Alam niyang darating si Miguel—palaging dumarating sa oras na hindi inaasahan. At hindi nagkamali. Ilang minuto lang, narinig niya ang mabigat na hakbang sa sahig—ang uri ng hakbang na walang alinlangan, punong-puno ng tiwala, kontrol, at intensyon. Ang puso ni Lea ay bumilis sa ritmo, ngunit hindi niya ito tinugon. Pilit niyang iniwasan ang mata ng lalaking matagal na niyang gustong hindi kilalanin sa ganitong paraan. Miguel ay huminto sa tapat niya, ang mga mata niya ay naglalagablab ng obsesyon at pag-aangkin. “Lea,” mababa ang boses niya, punong-puno ng katiyakan, “alam kong galit ka, at alam kong ayaw mo sa akin. Ngunit kahit lumaban ka, kahit tumanggi ka… hindi mo ako mapipigilan.” Lea ay tumayo, pilit naglalakad papalayo, ngunit ang b

Lea ay nakaupo sa sofa, ang mga kamay niya’y nakapilid sa mga tuhod, ngunit ang isip niya’y abala sa hindi maipaliwanag na alon ng damdamin. Alam niya na hindi siya makakalayo—hindi sa pisikal, hindi sa emosyonal, at higit sa lahat, hindi sa intensyon ni Miguel. Ang presensya ng lalaking ito ay parang anino, palaging naroroon kahit pilit niyang isara ang mga mata, kahit pilit niyang itaboy ang mga alaala ng gabing iyon sa bar.Miguel ay nakatayo sa tabi ng malaking bintana, ang katawan nakaharap sa lungsod, ngunit bawat galaw niya ay nakatutok sa babae sa sofa. “Alam mo, Lea,” mababa ang boses niya, punong-puno ng katiyakan, “ang dami kong plano, ngunit walang plano ang mas mahalaga kaysa sa iyo. Sa bawat segundo na nandito ka, mas lalo kitang nakakamtan. At sa huli… kahit ayaw mo man, ikaw ay akin.”Lea ay napabuntong-hininga, napapikit sandali, at muli niyang naramdaman ang pag-igting ng puso niya. Pilit niyang pinipigil ang sarili na tumingin sa mata ni Miguel, ngunit parang may ka

Ang penthouse ay tahimik, ngunit para kay Lea, ang katahimikan ay nagiging mapanganib. Ang bawat tunog—ang pag-click ng relo sa dingding, ang mahinang huni ng hangin sa bintana—ay tila nagbabantang magbukas ng pinto sa isang mundo na hindi niya gusto, ngunit hindi niya maiwasan. Nakaupo siya sa sofa, ang mga kamay nakapilid sa tuhod, nakatitig sa sahig, sinusubukang kontrolin ang tibok ng puso niya. Ngunit alam niya—alam niyang kahit anong gawin niya—si Miguel ay naroroon pa rin, parang anino na hindi matanggal sa paligid niya.“Lea,” bulong ni Miguel mula sa likuran, mababa at puno ng katiyakan, “bakit mo ako pinapalampas? Bawat segundo na lumilipas, mas lalo kitang nakukuha. At sa bawat galaw mo, nakikita ko kung paano mo ako hinahayaan pumasok, kahit hindi mo pa inaamin.”Lea ay napabuntong-hininga, nanginginig. Alam niyang hindi niya kayang labanan ang presensya ng lalaking ito, ngunit pilit niyang itinataas ang kanyang paninindigan. “Miguel, hindi mo ako kayang kontrolin,” mahina

Ang penthouse ay tahimik, ngunit hindi para kay Miguel. Sa bawat hakbang niya sa sahig, bawat galaw ng mga mata niya, ramdam ang presensya niya—isang pwersa na hindi maiiwasan, parang anino na laging naroroon. Nakaupo si Lea sa sofa, nakayuko, ang mga kamay nakapilid sa tuhod, sinusubukang kontrolin ang tibok ng puso niya. Alam niyang kahit anong gawin niya, si Miguel ay hindi mawawala. Miguel ay lumapit nang dahan-dahan, bawat hakbang ay may bigat at intensyon. “Lea,” bulong niya, mababa, puno ng pangako at banta sa parehong oras, “alam kong pilit mong tinatanggihan ang damdamin mo, ngunit hindi mo ako kayang talikuran. Hindi sa pisikal, hindi sa damdamin, hindi sa takot o kilig. Sa huli, ikaw ay akin.” Lea ay napatingin sa kanya. Ang puso niya ay bumabalik-balik sa pagitan ng galit at kilig, pagtanggi at pagnanasa. “Miguel, hindi mo ako kayang kontrolin,” mahinang sabi niya, ngunit may bahagyang pangungulila sa bawat titik. Ngumiti si Miguel, hindi lambing kundi pure obsession.

Mas lalalim ang obsession ni Miguel, mas tumitindi ang tensyon, at si Lea ay patuloy na lumalaban—hindi pa sumusuko, hindi pa bumibigay. Hindi umalis si Miguel buong gabi. Hindi sa pisikal na paraan—hindi siya nakaupo sa tabi ni Lea, hindi siya nakatayo sa likod niya. Ngunit ramdam niya ang presensya nito sa bawat sulok ng mansion, sa bawat hinga ng hangin, sa bawat tunog ng katahimikan. Para bang kahit nakapikit siya, alam niyang naroon si Miguel, nagmamasid, nagbabantay, naghihintay. Nagising si Lea sa liwanag ng umaga na dumaan sa kurtina. Mabigat ang dibdib niya. Hindi dahil sa panaginip—kundi dahil sa realidad na hindi niya matakasan. Bumangon siya, tahimik. Dahan-dahang naglakad palabas ng silid, walang tunog, walang bakas. Ngunit bago pa siya makarating sa pintuan ng hallway, narinig niya ang boses na alam niyang hindi niya kailanman matatakasan. “Hindi ka matutong magtago,” sabi ni Miguel, kalmado, mababa, parang alam niya ang bawat galaw ni Lea kahit hindi siya nakahara