All Chapters of The Billionaire's Marriage Deal: Chapter 31 - Chapter 40

Lea ay nakaupo sa malambot na sofa ng penthouse, hawak ang mainit na tasa ng kape. Ang lungsod sa ibaba ay kumikislap sa liwanag ng umaga, ngunit sa loob ng kanyang dibdib, naguguluhan ang lahat. Ang katahimikan ng silid ay halos nagiging matalim, bawat tulo ng kape ay parang paalala ng katotohanang hindi niya pa rin lubos na naiintindihan—si Miguel ay naroon, at siya ay unti-unting lumalapit, nang hindi niya alam kung paano.“Bakit ganito?” bulong niya sa sarili, at bahagyang napapikit, pinipilit ayusin ang sarili. Ngunit kahit gaano niya subukang balikan ang malinaw na linya ng lohika, tila ba may puwang sa loob niya na hindi kayang punan ng rason. Ang bawat galaw ni Miguel, ang bawat malamig ngunit kontroladong tingin niya, ay nag-iiwan ng marka—hindi lamang sa kanyang katawan, kundi sa kanyang isipan.Hindi niya maitatanggi ang tensyon na bumabalot sa kanila. Kahit na sinisikap niyang itulak ang sarili niya palayo, kahit na pilit niyang pinipigil ang damdamin, may isang bahagi na

Miguel ay nanatiling nakatayo sa likod ng kanyang upuan, bawat mata nakatutok sa kanya. Ang silid ay tahimik, puno lamang ng mabigat na presensya niya—isang presensya na kahit hindi hawak, ramdam na ramdam ni Lea. Ang bawat hininga ng lalaki ay parang pinalalalim ang hangin sa paligid niya, pinipilit siyang huminga sa ritmo ng mundo ni Miguel. “Lea,” bulong niya, mababa, malamig, halos isang utos na bumabalot sa buong katawan niya, “alam mo na hindi ka makakatakas sa akin. Kahit gaano mo subukang pigilan, bawat hakbang mo, bawat desisyon mo… narito lang ako, nakamasid.” Napilitang tumingin si Lea sa kanya. Ang mata ni Miguel ay madilim, mapanganib, at puno ng isang damdamin na hindi niya maintindihan—obsesyon. Hindi ito pag-ibig na madaling ipaliwanag; ito ay pag-aangkin, pagnanasa, at kontrol. Ang bawat salita, bawat bulong, ay parang kumakapit sa loob niya, pilit binabalot ang bawat parte ng kanyang kalayaan. “Hindi ko gusto ito,” mahina niyang sabi, nanginginig. Subalit kahit s

Tahimik ang gabi sa mansion. Ang liwanag ng lungsod ay dumadaloy sa malalaking bintana, naglalaro sa sahig na kahoy at nagmumukhang normal ang katahimikan. Subalit sa loob, ang tension ay mas malala kaysa kahit anong ingay. Lea ay nakaupo sa sofa, nakatingin sa malabo niyang sarili sa salamin. Pilit niyang iniisip ang nangyari—ang bawat galaw, bawat bulong, bawat haplos ni Miguel—lahat ay parang nakadikit sa kanyang balat, sa kanyang isip, at sa kanyang puso. Hindi niya maalis ang mga alaala kahit pilit niya itong tinataboy. Si Miguel ay tahimik sa sulok ng silid, nakatayo, nakamasid. Hindi siya nakikipag-usap, hindi nagpaparamdam nang sobra, ngunit ang presensya niya ay parang hangin—hindi mo nakikita, ngunit ramdam mo sa balat, sa puso, sa baga. “Lea,” bulong niya mula sa likod ng sofa, ang boses ay mababa, kontrolado, puno ng pag-angkin. “Alam kong sinusubukan mong labanan ito, sinusubukan mong itaboy ang nararamdaman mo… ngunit hindi mo kayang itanggi na ramdam mo rin.” Humin

Tahimik ang penthouse, mas tahimik kaysa sa dati. Ang ilaw ng lungsod sa labas ay kumikislap sa malalaking bintana, ngunit kahit gaano ito kaliwanag, walang kasing liwanag ang presensya ni Miguel sa loob. Nakaupo siya sa sofa, nakatingin kay Lea na nakatayo malapit sa bintana, ang mga kamay nakatiklop, ngunit halatang nanginginig. Hindi lamang dahil sa lamig, kundi dahil sa bawat paghinga niya ay ramdam ang bigat ng lalaking nasa tabi niya.“Lea,” ang boses ni Miguel ay mababa, halong utos at pang-aangkin. “Huwag mong iwasan ang nararamdaman mo. Alam kong naramdaman mo rin.”Hindi tumingin si Lea. Alam niya kung ano ang ibig sabihin nito. Alam niya ang presensya, ang init, ang bawat intensyon ni Miguel—at kahit gaano siya tumanggi, ramdam niya na hindi iyon basta-basta mawawala.“Hindi ko… hindi ko kailangan ito,” mahinang sagot ni Lea, ngunit hindi matatag. Ang mga mata niya ay nakatingin sa bintana, sa labas, sa kung saan man kundi sa lalaking nakaharap sa kanya.Miguel ay dahan-dah

Lea ay nakaupo sa sofa, hawak ang tasa ng mainit na kape, ngunit hindi niya maalis ang tingin sa pinto. Alam niyang darating si Miguel—lagi siyang dumarating sa oras na hindi inaasahan. Ang presensya niya ay parang anino, palaging naroroon kahit na parang wala. “Lea,” bulong ng isang pamilyar na boses mula sa likod, mababa, mabigat, punong-puno ng pang-aangkin. Tumayo siya, napalingon, at nakita ang lalaking matagal na niyang gustong hindi kilalanin sa ganitong paraan—pero hindi niya maitatanggi, may bahagi sa kanya ang tumutugon sa presensya nito. Miguel ay nakatayo roon, hindi nagmamadali, ngunit halata ang intensyon sa bawat galaw. Ang mga mata niya ay walang takot, walang pag-aalinlangan, ngunit puno ng pang-aangkin. “Hindi mo kailangan umalis,” dagdag ni Miguel, dahan-dahang lumapit, halatang pinag-aaralan bawat reaksyon ni Lea. “Hindi mo rin kailangan tanggihan ako.” “Hindi ako—hindi ko kailangan ito!” sigaw ni Lea, sinusubukang itulak siya, ngunit ang mga kamay ni Miguel a