บททั้งหมดของ The Billionaire's Marriage Deal: บทที่ 61 - บทที่ 70

Mas tahimik ang mundo kapag wala siya. Iyon ang unang napansin ko paggising ko—hindi ang liwanag ng umaga, hindi ang tunog ng lungsod sa labas ng bintana, kundi ang kawalan. Walang mensahe. Walang tawag. Walang presensya na parang aninong sumusunod kahit hindi ko hiniling. Si Miguel… wala. Dapat gumaan ang pakiramdam ko. Dapat mas madali akong huminga. Ilang linggo, buwan, ang ginugol ko sa pagtatanggol sa sarili ko laban sa kanya—sa kanyang titig, sa kanyang boses, sa paraan niyang parang palaging alam kung kailan ako mahihina. Pero ngayong wala siya— Mas mabigat. Umupo ako sa kama, yakap ang kumot, pilit iniintindi ang sarili. Hindi ito pangungulila. Hindi rin ito takot. Isa itong uri ng katahimikan na parang may kulang, kahit alam mong hindi mo dapat hanapin. “Hindi mo siya kailangan,” bulong ko sa sarili. Ngunit ang isip ko ay traydor. Habang nag-aayos ako para pumasok sa opisina, napapansin ko ang maliliit na bagay—ang paraan ng pag-aayos ko ng buhok na minsang sinabi n

Hindi kami nagkita kinabukasan. Hindi rin kinabukasan noon. At sa una, inakala kong mas madali iyon—na ang café encounter ay sapat na para isara ang linggong iyon ng emosyon. Ngunit habang lumilipas ang mga araw, napagtanto ko na ang katahimikan sa pagitan namin ay hindi kawalan. Isa itong presensya. Sa opisina, normal ang lahat. Mga meeting. Mga kontrata. Mga desisyong kailangang gawin nang walang pag-aalinlangan. Ngunit sa gitna ng pagiging abala, may mga sandaling humihinto ang isip ko—hindi para hanapin si Miguel, kundi para tanungin kung nasaan na siya sa isip ko. Hindi siya tumawag. Hindi siya nag-text. At mas lalo akong nabalisa dahil doon. Sa ikatlong araw, may ipinadala siyang dokumento sa opisina ko—isang proposal para sa joint venture na matagal ko nang tinanggihan. Walang personal na mensahe. Walang paalala. Walang we should talk. Propesyonal. Malinis. Distansya. Mas masakit kaysa sa pangungulit. Tinapos ko ang meeting nang maaga at bumalik sa opisina ko. Binuk

Hindi ko alam kung bakit ang tibok ng puso ko sa bawat hakbang ko papalapit sa opisina niya ay parang alarm bell na hindi ko kayang patayin. Hindi ko siya hinahanap, ngunit ramdam ko sa bawat galaw niya ang bigat ng presensya—kahit sa video call lang—na parang hangin na sumusunod sa akin. Ngunit ngayon, nakatayo siya sa doorway ng conference room. Nakatingin sa screen ng laptop, abala, ngunit ramdam ko agad ang bigat ng presensya niya bago pa man niya ako tanungin. Hindi kami nag-usap sa simula. Isa lang ang ginawa ko: umupo sa kabilang dulo ng mesa, pinapanatili ang distansya, pinipilit ang disiplina. Ngunit alam ko, ramdam niya ang tensyon. “May nais kang itanong?” tanong niya, matino, walang ngiti. Hindi ko agad sinagot. Hinawakan ko ang tasa ng kape, pinipigilan ang kamay kong manginig. “Hindi… wala,” sabi ko, ngunit alam ko, mali. Lahat ng tanong ko, bawat obserbasyon, nakatuon sa kanya—hindi sa business kundi sa presensya niya. Tumayo siya mula sa mesa, dahan-dahan, parang

Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang presensya niya sa opisina ngayon. Tahimik lang, ngunit ramdam ko ang bigat ng espasyo sa pagitan namin—isang tensyon na parehong nakakaadik at nakakatakot. Nakaupo siya sa tabi ng kanyang mesa, abala sa mga dokumento, ngunit alam kong nakatingin sa akin bawat ilang segundo. Hindi siya gumagalaw, at hindi rin ako. Ngunit ramdam namin pareho: bawat paghinga, bawat sulyap, ay may dalang tensyon na hindi namin maalis. “Lea,” mahina niyang bulong. Tumango ako, pinipilit kontrolin ang tibok ng puso ko. “Miguel,” sagot ko, dahan-dahan, halos bulong. Tumayo siya, dahan-dahan, at lumapit sa akin—isang hakbang lang, ngunit ramdam ko ang init ng katawan niya sa sariling espasyo. Hindi siya umaabot sa pisikal na contact, ngunit sapat ang presensya niya para makaramdam ng kuryente sa bawat hibla ng aking nerbiyos. Huminga ako nang malalim, pilit pinipigil ang tibok ng puso ko. “Hindi pa rin ito tamang oras,” sabi ko, halos bulong. Ngunit alam

Hindi ako agad umuwi. Matapos umalis si Miguel, nanatili akong nakatayo sa gitna ng opisina, parang may iniwang marka ang presensya niya sa hangin. Ang kamay ko ay bahagyang nakatiklop pa rin, para bang hawak ko pa rin ang init na iniwan niya. Hindi ito kilig. Hindi rin simpleng pananabik. Ito ay isang mabigat na pag-alam—na anuman ang mangyari mula rito, hindi na ako babalik sa kung sino ako bago siya muling pumasok sa buhay ko. Kinabukasan, mas maaga akong pumasok sa kumpanya. Hindi ko siya inaasahan, pero mali ako. Nandoon na siya sa conference room, kausap ang legal team. Ang postura niya ay matatag, ang boses ay malamig at kontrolado—CEO Miguel. Walang bakas ng lalaking halos bumitaw kagabi. At iyon ang mas delikado. Habang nag-uusap sila tungkol sa expansion at bagong investors, nakatingin siya sa mga dokumento, pero ramdam kong alam niyang nandoon ako. Hindi siya lumingon, ngunit ang katawan niya ay bahagyang nanigas—isang maliit na senyales na ako lang ang makakapansin