CHAPTER 11 ไม่เข้าใจตัวเอง

“อุ้ย!”

หญิงสาวรีบยกมือปิดปากดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปที่ศีรษะของชายหนุ่มที่นั่งดื่มกาแฟอยู่ก่อนแล้ว สีผมที่เปลี่ยนไปทำให้เธอเผลอหลุดสีหน้าตกใจออกมาโดยไม่ตั้งใจ

“มองอะไร!” เฟิ่งหวงเงยหน้าขึ้นเสียงแข็งแววตาคมฉายแววไม่มั่นใจเล็กน้อย

“ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงคุณหัวหงอกแล้วเหรอคะ” เธอกลั้นหัวเราะไม่อยู่เสียงใสหลุดออกมาเบาๆ

“ผมสีนี้วัยรุ่นฮิตจะตาย” เขาตอบหน้าตายพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“คุณไม่ใช่วัยรุ่นนี่” พรพระจันทร์เอียงคอมองอย่างพิจารณา ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

“ก่อนจะสามสิบสอง ก็เคยเป็นวัยรุ่นมาก่อนเหมือนกัน” เขายกคิ้วสวนกลับทันที

“อืม ก็จริงนะคะคุณกำลังแก่ ส่วนหนูจ๋ากำลังโต” เธอยิ้มมุมปาก

พูดจบก็เดินไปนั่งลงข้างเขาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว มือเล็กหยิบขนมปังขึ้นมาทาแยมสบายใจเฉิบ ราวกับคนที่เพิ่งทำให้เจ้าบ้านเกือบสำลักกาแฟไม่ใช่ตัวเอง

“แค่กๆ!” เขาไอแรงจนต้องเอากระดาษเช็ดปากขึ้นมาปิดปาก ดวงตาคมเหลือบมองหญิงสาวข้างกายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“พูดอะไรของเธอฮะ!”

“ก็พูดความจริงค่ะ ผมสีนี้เหมาะกับคนวัยสามสิบปลายๆ มากกว่านะคะดูภูมิฐานดี” พรพระจันทร์ยิ้มหวานแต่แววตาซุกซน

“ฉันเพิ่งสามสิบสอง!” เขาเน้นเสียงหนัก แล้วลูกน้องบอกว่าผมสีนี้วัยรุ่นเขาชอบกัน

“อ๋อ งั้นก็สามสิบสองที่ใกล้สามสิบสาม” เธอพยักหน้าเหมือนเข้าใจดี ก่อนจะกัดขนมปังคำโต

ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นพยายามข่มอารมณ์หงุดหงิด แต่กลับรู้สึกว่าภาพหญิงสาวที่นั่งเคี้ยวขนมปังแก้มตุ่ยอยู่ข้างๆ ทำให้เขาโกรธไม่ลงอย่างน่าประหลาด

“เธอนี่มัน…” เขาหยุดคำพูดไว้แค่นั้น

“มันอะไรคะ” เธอหันมามองดวงตากลมโตเป็นประกาย “มันน่ารักเหรอคะ”

“น่าจับโยนลงทะเล” เขาตอบเสียงแข็งยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มอีกครั้ง คราวนี้ระวังตัวมากขึ้น

หญิงสาวหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดีไม่กลัวคำขู่ของเขาเลยสักนิด ก่อนจะเอียงคอมองสีผมใหม่ของเขาอีกครั้ง พร้อมกับยิ้มมุมปาก

“แต่ก็ไม่แย่นะคะ” เธอพูดลอยๆ

ชายหนุ่มชะงักไปเสี้ยววินาที หัวใจเหมือนสะดุดเล็กๆ อย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาแสร้งทำเป็นไม่สนใจหันหน้าหนีออกไปทางอื่น

        “คุณจะให้หนูจ๋าไปทำงานได้หรือยังคะ” เธอเอ่ยถามหลังจากเขาเงียบไปนาน ดวงตากลมโตจ้องหน้าเขาอย่างคาดหวัง

“ทำงาน? เงินที่แม่ฉันให้มันไม่พอใช้หรือไง” เฟิ่งหวงเลิกคิ้ว

“พอค่ะ แต่หนูจ๋าเบื่อให้ทำงานอะไรก็ได้ หนูจ๋าทำได้หมดเลยนะ” เธอทำปากยื่นนิดๆ

        “คนไม่มีสมองแบบเธอ ทำได้ทุกอย่างหรือไง” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ คล้ายดูถูก

“เอ๊ะ! แก่แล้วทำไมปากจัดจัง” พรพระจันทร์ขมวดคิ้วทันที

“เธอเคยทำงานอะไรเป็นเรื่องเป็นราวหรือเปล่า” เขาถามเสียงเรียบ แต่สายตากลับจับจ้องเธอไม่วาง

“เคยสิคะ” เธอเชิดหน้า “เคยทำโรงแรม เคยทำร้านอาหาร แถมยังทนคนปากหมาได้เก่งมากด้วย”

คำตอบทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างไม่ยอมรับว่าถูกแทงใจดำ

“ตอนที่ทำงานในซ่องเธอทำอะไร” เขารู้ทุกอย่าง แต่อยากฟังจากปากของหญิงสาวมากกว่า ว่าจะโกหกเขาหรือไม่

“ก็ไม่ได้ทำอะไรหนิค่ะ แค่เป็นเด็กเสิร์ฟ”

“แค่นั้นเองเหรอ เธอหน้าตาไม่ได้ขี้เหร่” เขาถามเพื่อเป็นการหยั่งเชิง

“คุณหมายถึงว่าหนูจ๋ารับแขกโดยการนอนกับผู้ชายเหรอ ผู้ชายมีสมองเป็นเลิศแบบคุณเรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องถามก่อนคุณจะทำอะไรต้องตรวจสอบอยู่แล้ว”

เฟิ่งหวงชะงักไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้ทัน จริงแบบที่เธอบอกเขาต้องระวังตัวเองอยู่แล้ว หากพลาดนั้นหมายถึงชีวิตเขาเลย

“ฉันไม่ถามแล้ว ที่ไม่ให้ไปทำงานฉันไม่อยากให้เธอออกไปเพ่นพ่าน”

“กลัวหนูจ๋าไปสร้างปัญหาหรือกลัวมีคนมาจีบคะ” เธอถามเสียงใส แววตาวาววับอย่างตั้งใจแกล้ง

“เลิกคิดเข้าข้างตัวเอง หน้าตาหาข้างถนนยังได้เลย” เขาสวนทันที

        “งั้นหนูจ๋าขอถือว่ายังมีหวังนะคะ” พรพระจันทร์ยิ้มบางๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“หวังอะไร”

“หวังว่าคุณจะ...”

“ฉันไม่มีวันรักเธอ 3 เดือนตามสัญญาเราก็แยกย้ายกัน ระหว่างนี้ฉันถือว่าตัวเองโสดจะไปไหนกับผู้หญิงคนอื่นก็ได้ ให้เธอเข้าใจสถานะตัวเอง” คำพูดแข็งกระด้างนั้นเหมือนกำแพงสูงที่เขารีบก่อขึ้นมา ไม่เปิดโอกาสให้ความหวังใดๆ เล็ดลอดเข้าไปได้

“ลุงนี่พูดอะไรยาวจัง หนูจ๋าแค่จะบอกว่าหวังจะได้ออกไปทำงานแค่นั้นเอง” เธอส่ายหน้า

คนพูดกลับเป็นฝ่ายนิ่งไปชั่ววินาที เหมือนถูกสวนกลับโดยไม่ทันตั้งตัว

“นั่นแหละ ถือว่าฉันเตือนเธอไว้แล้ว และอย่าไปเรียกฉันแบบนั้นอีก” เขากลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงเรียบ

“เรียกคุณสามีเหรอคะ นั่นเรียกคุณลุงเหมือนเดิมก็ได้” หญิงสาวมองเขานิ่งๆ ก่อนจะยักไหล่

 “หลังจากนี้เธอจะไปทำอะไรต่อ” เขาถามขึ้นเสียงเรียบ

“คงตามหาพ่อมั้ง” พรพระจันทร์ตอบลอยๆ เหมือนพูดไปอย่างนั้น ทั้งที่ในใจไม่เคยอยากเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นเลยสักนิด

“ใช่สิ ฉันลืมไปว่าเธอเป็นลูกไม่มีพ่อ แค่ชื่อยังไม่รู้จะไปตามหายังไง” เขาหัวเราะหึในลำคอ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาไม่หลบหนี มีเพียงความแข็งกร้าวที่ซ่อนอยู่

“ใครจะอยากตามหาผู้ชายไม่มีความรับผิดชอบแบบนั้นกันล่ะ ไม่สมควรจะเป็นพ่อของใครด้วยซ้ำ”

“อืม ก็จริงนะ” คำพูดนั้นทำให้เขานิ่งไปชั่วครู่

เฟิ่งหวงมองเธออย่างพิจารณาเป็นครั้งแรกจริงๆ โครงหน้าคมชัด สันจมูกโด่ง ดวงตาลึกเกินกว่าจะเป็นคนไทยแท้

“บัตรใบนั้นไม่ต้องคืนฉันหรอกนะ” เขาพูดขึ้นลอยๆ คล้ายไม่ใส่ใจ แต่สายตากลับจับปฏิกิริยาของเธอไม่วาง

“บัตรสีดำนั่นเหรอคะ” เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เขาเรียกแบล็คการ์ดวงเงินไม่จำกัด หย่ากับฉันค่อยคืน”

“ขอบคุณในความเมตตาค่ะคุณลุง” หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบางๆ ยิ้มที่ไม่ได้ตื่นเต้นหรือโลภอย่างที่เขาคาดไว้

“เลิกเรียกฉันแบบนั้นสักที”

“ก็คุณให้เงินเหมือนญาติผู้ใหญ่ใจดีนี่คะ ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจ๋าไม่คิดเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายหรอก” เธอพูดเสียงเรียบ

“เธอจะเอาไปทำอะไร” เขาถามทันที

“ก็ใช้ชีวิตค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตา

คำตอบนั้นทำให้เฟิ่งหวงเงียบไป เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงแต่มองหญิงสาวตรงหน้า ผู้หญิงคนนี้สวยอันตารายกว่าที่เขาคิด

“คุณลุงใจดีที่สุดเลย” เธอยิ้มตาหยี ก่อนจะหยิบเนื้อไก่ชิ้นโตเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่แคร์ภาพลักษณ์คราบซอสติดปลายริมฝีปากเล็กน้อยด้วยซ้ำ

ชายหนุ่มมองภาพนั้นเงียบๆ จากที่ตั้งใจจะหงุดหงิด กลับกลายเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นขึ้นมาในอก เขาไม่รู้ตัวเลยว่ามุมปากของตัวเองยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แทบไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของเขา