Contracted To Break The Billionaire's Heart의 모든 챕터: 챕터 221 - 챕터 227

“Limang taon,” panimula niya, ang boses ay mababa at malambot. “Limang taon kong pinaniwala ang sarili ko na galit ako sa'yo. Pero ang totoo... galit ako sa sarili ko dahil hindi kita naprotektahan. Noong nakita kong hawak ka ni Marcus kanina... pakiramdam ko pinapatay ako nang buhay.”Hinaplos ko ang pisngi niya gamit ang malaya kong kamay. “Tapos na, Niro. Nahuli na siya. Hindi na siya makakapankit pa.”Pumikit siya, dinadama ang haplos ko. “I don't deserve this easily, Viea. I know I broke you. I know the pain I caused you while you were in that cell... at kahit noong nakalabas ka na.”Nagmulat siya ng mata, at ang paningin niya ay punong-puno ng sinseridad. “Pero pangako, uubusin ko ang buong buhay ko para bumawi sa'yo. Hahayaan kitang maging malaya, hahayaan kitang palaguin ang kumpanya mo, susuportahan kita sa lahat ng gusto mo... just please, let me be beside you while you conquer the world.”Ngumiti ako. Isang ngiti na nanggagaling sa kailaliman ng kaluluwa ko. “You don't have

SYLVIEA’S POINT OF VIEWKung may magsasabi sa akin limang taon na ang nakararaan na ganito ang magiging buhay ko, baka tinawanan ko lang siya o sinabing nababaliw siya.Nakaupo ako ngayon sa malambot na lounge chair sa malawak na balcony ng master's bedroom ng mansion ni Niro, o mas tamang sabihin, mansion namin.Ang malamig na simoy ng hangin sa gabi ay humahaplos sa balat ko, bitbit ang amoy ng mga namumukadkad na bulaklak mula sa garden sa ibaba. Hawak ko ang isang baso ng red wine habang pinagmamasdan ang tahimik na siyudad sa di kalayuan.Payapa.Iyan ang salitang matagal kong ipinagdasal na maramdaman. Matapos ang tagumpay ng grand opening ng Inner Glow, at matapos masiguro na nabubulok na si Marcus sa isang maximum security prison, tila ba tuluyan nang naglaho ang madilim na ulap na matagal nang nakalambong sa buhay ko.“Thinking deep, Mrs. Figarlan?”Isang pamilyar na malalim at garalgal na boses ang bumasag sa katahimikan. Bago pa ako makalingon, naramdaman ko na ang malalaki

“Don't you think...” nag-alangan siyang ituloy, namumula ang mga tainga. “Don't you think it's time he gets a baby sister? O kaya baby brother?”Nanlaki ang mga mata ko. Bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa halo-halong excitement at gulat. “Niro... are you asking me for another baby?”Ngumisi siya nang malawak, ang klase ng ngiti na nagpapatunay na nakuha niya ang gusto niya. “I'm just saying, ang laki ng mansion natin. Masyadong tahimik kapag nasa school si Niorr. At saka... gusto kong maranasan mula simula. Gusto kong makita kang magbuntis, gusto kong alagaan ka, gusto kong nasa labas ako ng delivery room habang hinihintay kitang manganak. Gusto kong bumawi sa mga panahong wala ako noong ipinagbuntis mo si Niorr.”Nangilid ang luha sa mga mata ko dahil sa sinabi niya. Ang mga alaalang iyon, ang pagbubuntis ko nang mag-isa sa loob ng malamig na selda, ay pinalitan niya ngayon ng isang matamis at punong-puno ng pag-asang pangako.Hinila ko siya sa kwelyo ng floral polo niya at siniil