All Chapters of พรที่อยากขอ อยากจะลองเป็นเมียหมอสักครั้ง(20+)🔥🔥: Chapter 31 - Chapter 40

ริมฝีปากร้อนแตะลงตรงเนินอกอวบใหญ่ ปลายลิ้นสากโลมเลียตรงยอดถันกวัดแกว่งไปมา ดูดเม้มหนักหน่วงจนทำให้ร่างของเด็กสาวสะท้านขึ้นมาทันใด“คะ-คุณ” เสียงหวานสั่นพร่า ความรู้สึกแปลกใหม่มันกำลังถาโถมเข้ามาในเรือนร่างของภัคนันท์ ‘แบบนี้ใช่มั้ย เขาเรียกความสุขสมจากการมีเพศสัมพันธ์’“ไม่เป็นไรนะ ทำตัวสบายๆ ไม่ต้องกลัว”น้ำเสียงแหบพร่าปลอบประโลมเด็กสาว ปากของเขาทำงานอย่างหนัก มือหนาบีบเคล้นอกอวบที่ใหญ่จนล้นมือ ในขณะที่ลิ้นร้อนของเขายังคงครอบครองปลายถันสีชมพูไปมา ซุกไซ้โลมเลียลากไล้ขึ้นไปทั่วลำคอขาวผ่อง สูดความหอมจากกายสาว ดูดเม้มจนเกิดรอยอารมณ์ของหนุ่มใหญ่เริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากเขาจูบริมฝีปากบางอย่างดุเดือด หิวกระหาย ความร้อนในร่างกายเริ่มแผดเผาจนร่างกำยำสั่นเทาเพราะความต้องการที่อัดแน่นเต็มเปี่ยมมือหยาบกร้านนวดความกลมกลึงของเรือนร่างงามด้วยน้ำหนักที่ต่างกัน ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มละเอียดราวใยไหมของเธอ อุณหภูมิร้อนผ่าวของเขาแทบจะทําให้กายสาวหลอมละลาย เด็กสาวหายใจถี่กระชั้น และเผลอร้องครางออกมาอย่างสุดกลั้น“อ๊ะ!” มือบางคว้าผ้าปูที่นอนดึงขยุ้มมันเพื่อยึดตัวเองไว้ไม่ให้หลุดลอยไปในอากาศ เมื่อความเสียว

@แผนกสูติ-นรีเวช (Obstetrics & Gynecology)ห้องทำงานของแผนกสูติ-นรีเวชอบอวลไปด้วยกลิ่นความสะอาดของน้ำยาฆ่าเชื้อ บรรยากาศาภายในห้องมีแสงไฟสีขาวนวลที่ส่องลงบนโต๊ะทำงานเป็นระเบียบ แฟ้มเวชระเบียนวางเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระบบ หน้าจอคอมพิวเตอร์แสดงผลตรวจของคนไข้ ข้างกันมีแก้วกาแฟวางไว้ และมีเด็กสาวกำลังจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า“นิริน ประวัติคนไข้ที่มีปัญหาตอนเช้าโอเคหรือยัง?”“เรียบร้อยค่ะพี่นิด”“เยี่ยมมาก ใกล้เที่ยงแล้ว ทานข้าวไหนดีล่ะวันนี้”“ก็คงจะเป็นโรงอาหารแหละค่ะพี่นิด นิรินขี้เกียจออกไปข้างนอก อากาศร้อนไม่อยากออกค่ะ”“แล้วเพื่อนๆ เธอล่ะ วันก่อนพี่เห็นเพื่อนของเธอก็มานั่งอยู่ที่แผนกไม่ใช่เหรอ”“อ่อ...ยัยเค้ก เพื่อนนิรินค่ะ นางมีปัญหานิดหน่อย ก็เลยมานั่งคุยกันค่ะ”“เพื่อนเธอคนนั้น มีแฟนหรือยังล่ะ หน้าตาน่ารักมากเลยนะ สงสัยหนุ่มๆ คงเพียบ กลุ่มเธอนี่สวย หล่อกันทุกคนเลยนะ ดูสิ มากันสี่คน หน้าตาสวยน่ารัก และหล่อกันทั้งหมดเลยนะ”“พี่นิด รวมนิรินไปด้วยเหรอคะ?”“อืม...ก็ใช่น่ะสิ เธอเองก็หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มไม่เบาเลยนะ ว่าแต่ มีแฟนกับเขาหรือยังล่ะ พี่ดูแล้ว ว่าน่าจะไม่รอดสายตาหนุ่มๆ หรอกนะแบบนี้

@แผนกหัวใจและหลอดเลือด... ก๊อก! ก๊อก! “เชิญค่ะ” แกร๊ก! “สวัสดีครับ” “อืม...พี่บอกแล้วไง ว่าไม่ต้องยกมือไหว้พี่หรอก” “อ่อ...ครับ ผมลืม ต้องขอโทษด้วยครับ แล้วพี่เรียกผมมา มีอะไรหรือเปล่าครับ” “ก็ไม่มีอะไรหรอก พี่จะถามเธอว่า คืนนี้ว่างหรือเปล่า พี่จะชวนเธอไปหาอะไรกิน*ชิลล์ๆ หน่อย”ครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายของรมย์นลินแล้ว ที่จะชวนเด็กหนุ่มนี่ไปไหนต่อไหน ตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้ รมย์นลินก็ยังไม่กล้าที่จะสารภาพรักกับเด็กคนนี้เลย ถ้าครั้งนี้ไม่สำเร็จ เธอก็คงต้องปล่อยเขาแล้ว “ผมกับพี่ไปกันสองคนใช่มั้ยครับ” “อือ...แค่สองคน...ทำไม? มีอะไรหรือเปล่า หรือว่าไม่สะดวก หรืออึดอัดที่ไปกับพี่ มีอะไรบอกพี่ได้นะ” “เปล่าครับ ผมสะดวกครับ และผมก็ไม่ได้อึดอัดครับ” “แล้วทำไมต้องถามพี่ เรื่องเราไปกันสองคนล่ะ” “ผมแค่คิดว่า พี่มีอะไรจะบอกผมหรือเปล่า แต่พี่ไม่กล้าที่จะบอก พี่มีอะไรคุยกับผมตรงๆ ได้นะครับ”ปริญญ์รู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอแสดงออกชัดเจนว่าชอบเขา แต่ว่าเธอก็ยังไม่กล้าที่จะเปิดอ

“ปิดบัง?” “ใช่ค่ะ อาจารย์เลือกเค้ก เพราะอาจารย์อยากให้เค้กทำภารกิจร่วมกับอาจารย์ เรื่องนี้ อาจารย์คงงงใช่มั้ยคะ ว่าเค้กรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง...” “...” “นี่ไงคะ...สิ่งที่เค้กคิดมาตลอด ตั้งแต่เริ่มคบกับอาจารย์ ทำไมเค้กถึงพยายามถอยออกจากความสัมพันธ์ของอาจารย์...เพราะอาจารย์ไม่มีความจริงใจให้เค้กเลยสักนิด อาจารย์ต้องการให้ตัวเองทำภารกิจสำเร็จก็เท่านั้นเองค่ะ...เค้กพูดถูกมั้ยคะ” “อืม...ก็ถูก...และฉันก็ยอมรับ แต่ มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด ครั้งแรกที่เจอเธอ ฉันชอบเธอจริงๆ แต่ภารกิจที่ครอบครัวของฉันตั้งขึ้นมา มันเกิดขึ้นทีหลัง และฉันก็คิดว่า ในเมื่อฉันชอบเธอ ฉันก็อาจจะทำภารกิจนี้ไปด้วยเลย และมันก็ไม่ได้เสียหายอะไร”เป็นเพราะพี่ชายของเขา ที่คิดเกมบ้าๆ นี้ขึ้นมา มันทำให้คิณณ์ณภัทรต้องกระโดดลงไปเล่นด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในความเป็นจริง จะเป็นหุ้น100% หรือ 50% คิณณ์ณภัทรก็ไม่สนใจอะไรมากนัก แต่ที่ยอมเล่น ก็เพราะศักดิ์ศรีและแรงยุก็เท่านั้นเอง “สุดท้าย...เค้กก็เข้าไปอยู่ในเกมของอาจารย์อยู่ดี” “เธอใจเย็น...ฟังฉันอธิบายก่อน” “อาจารย์ไม

เวลา 22.30 น. @เพนท์เฮ้าส์...ติ๊ด! ติ๊ด! แกร๊ก!เสียงกดรหัสและเสียงเปิดประตูห้องเพนท์เฮ้าส์ออก ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้อง ก้าวเข้ามาภายในเพนท์เฮ้าส์ที่เงียบสงบ แสงไฟอุ่นสลัวสะท้อนให้เห็นร่างหนึ่งนอนเอนกายอยู่บนโซฟาใหญ่ เขาชะงักทันที เมื่อจำได้ว่าเป็นเด็กสาวที่เขานัดไว้ เธอหลับไปแล้ว ใบหน้าอันงดงามสงบนิ่ง ผมยาวคลี่กระจายบนหมอนอิง ท่าทางของเธอดูอ่อนล้า“...” คุณานนท์เดินเข้าไปใกล้ ก้มมองเด็กสาวอย่างเงียบงัน หัวใจของเขาอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัวความรู้สึกบางอย่างไหลผ่านอกช้าๆ ก่อนจะตัดสินใจอุ้มร่างบอบบางนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แขนของเขารองรับเธอไว้แน่น แต่ทว่าแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าความเผลอเพียงนิดเดียวจะทำให้เธอตื่น“อืม...”เสียงพึมพำเบาๆ จากร่างบาง เหมือนเจ้าตัวรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังถูกรบกวนการหลับใหลที่แสนสบายคุณานนท์อุ้มร่างของเธอเดินตรงไปยังห้องนอน น้ำหนักในอ้อมแขนไม่ได้มากนัก แต่การกระทำครั้งนี้ มันกลับทำให้หัวใจเขาหนักอึ้งด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย กลิ่นหอมละมุนจากตัวเธอทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจสั่นไหวอย่างประหลาด“...”เขาวางร่างอวบอิ่มลงบนเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา ดึงผ้าห่