Todos os capítulos de พรที่อยากขอ อยากจะลองเป็นเมียหมอสักครั้ง(20+)🔥🔥: Capítulo 1 - Capítulo 10

ภายในห้องเรียนที่มีบรรยากาศเงียบสงบและเปี่ยมด้วยสมาธิ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นกระดานไวท์บอร์ดและเอกสารเรียนที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะไม้ยาวเสียงปากกาไวท์บอร์ดกำลังขีดลากบนกระดานเป็นจังหวะเบาๆ ของ ‘อาจารย์คิณณ์ณภัทร’ หมอหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยท่วงท่าสงบนิ่งแต่เต็มไปด้วยทักษะทางความรู้...เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดทับเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ สีฟ้าอ่อน ปลดกระดุมคอไว้หนึ่งเม็ด แว่นตากรอบบางบนสันจมูกช่วยขับให้ดวงตาคมเข้มดูยิ่งน่ามองทุกถ้อยคำที่เขาอธิบายเต็มไปด้วยความมั่นใจและความรู้ในศาสตร์การแพทย์ เสียงทุ้มต่ำของเขาดังชัดไปทั่วห้อง ราวกับทุกถ้อยคำนั้นสามารถสะกดให้ทุกสายตาต้องหันมาจับจ้อง...ในแถวสุดท้ายของห้อง ‘ณาลัลน์’ นักศึกษาแพทย์ปีสาม นั่งนิ่งอยู่กับไอแพดที่เปิดค้างไว้ แต่ปลายปากกาของเธอกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย...ดวงตากลมโตจ้องมองอาจารย์หนุ่มหล่อตรงหน้าอย่างเงียบงัน ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังท่องตามคำอธิบายของเขา แต่ในความเป็นจริง หัวใจของเธอนั้นกำลังกระเพื่อมไหวระลอกแล้วระลอกเล่ายากจะสงบ...“เค้ก...”“หือ...?”“ไอ้เค้ก...”“อะไร! เรียกอยู่นั่นแหละ มีอ

@บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น... “โห่...ยายคะ เค้กพึ่งจะอายุ 20 เองนะคะ อีกอย่างเค้กก็เรียนหนักขนาดนี้ จะเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟนคะ” “งั้น ก็หลานยายสมใจข้างบ้านเรานี่ล่ะ ยายกับสมใจเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว อีกอย่างหลานก็เป็นเพื่อนกันพอดี ยายว่าหมั้นกันไว้ก่อนดีมั้ย”เพราะความเป็นห่วงหลานสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวของ ‘แวววิไล’ เธอเลยอยากให้หลานตัวเองรีบเป็นฝังเป็นฝาให้เร็วที่สุด อย่างน้อยเธอก็อาจจะได้มีโอกาสเห็นเหลนตัวน้อยๆ ของเธอเช่นกัน “ห๊ะ! ไอ้กอล์ฟเนี่ยนะยาย” “ก็จะใครซะอีกล่ะ หลานยัยสมใจหน้าตาดี หล่อ สูงขาวดีนะลูก คนกันเอง บ้านก็อยู่ใกล้กันด้วย ยายว่า คบกันไว้ก็ดีนะ” “ไอ้กอล์ฟกับเค้กเป็นเพื่อนกันนะคะยาย จะไปหมั้นกันได้ยังไงคะ...แม่คะ...แม่ดูยายสิคะ ทำไมจะต้องรีบให้เค้กมีแฟนคะเนี่ย” “ความจริง เรื่องที่ยายหนูพูด แม่ก็เห็นด้วยนะเค้ก คบกันไปก่อนก็ได้ สมัยนี้ แต่งงานกันแล้วก็ยังเรียนหนังสือได้นี่ลูก”‘ณฤดี’ เห็นด้วยกับผู้เป็นแม่ของเธอ ตั้งแต่สามีของเธอเสียชีวิตไปเมื่อ 7 ปีที่แล้ว มันทำให้ตัวเธอรู้สึกไม่ค่อยมั่นคง อยู่กันสามคน ถ้ามีสมาชิกเพิ

“สรุปคือเรื่องจริงใช่มั้ยคะ?” “ใช่ เรื่องจริง แต่ก็แค่บางส่วนเท่านั้น ส่วนไอ้เรื่องที่พี่ซาดิสม์ มันไม่ใช่เรื่องจริง” “อ่อ...อย่างนี้นี่เอง ที่พี่ใบข้าวเลิกกับพี่ก็เพราะเรื่องนี้ใช่มั้ยคะ ตอนที่พี่กำลังจะมีอะไรกันเหรอคะ หรือพี่ข้าวกลัวพี่ ก็เลยหนีพี่ไปงั้นเหรอคะ จากนั้นอีกสามเดือนพี่ก็เลิกกัน” “ตอนแรกพี่ก็คิดว่าเธอกลัวพี่นะ ใบข้าวกับพี่ไม่ได้มีอะไรกันเลย อยู่ดีๆ เธอก็หนีพี่ไป แต่พี่มารู้ทีหลัง ว่าจริงๆ แล้วใบข้าวก็มีคนอื่นอยู่ก่อนแล้ว แต่ที่ยอมแต่งงานกับพี่ ก็เพราะพ่อแม่เขาบังคับ วันที่ใบข้าวหนีพี่ไป ก็มีหนุ่มมารอรับ” “โห...พี่ใบข้าวนี่โคตร Toxic เลยอ่ะ ทำไมเป็นคนแบบนี้ไปได้คะ ก่อนจะแต่งก็น่าจะปฏิเสธพ่อกับแม่ตั้งแต่แรก ก็สิ้นเรื่อง ปล่อยให้จัดงานใหญ่โตจนเป็นข่าวหน้าสื่ออยู่หลายวัน สุดท้ายยังหนีพี่คิณณ์ไปอีก พี่คิณณ์นี่ น่าสงสารนะ มายด์ไม่คิดว่ามันจะแรงขนาดนี้ พี่เงียบมาตลอด เกือบปีมานี้ พี่คงทรมานน่าดูเลยนะคะ” “เรื่องนี้ พี่ไม่โกรธใบข้าวหรอก มันเป็นเพราะพี่เอง พี่ไม่ปฏิเสธป๊าม๊าพี่ ตอนแรกพี่ก็คิดแค่ว่า แต่งงานมีครอบครัวมีลูก ทุกอย่างก็

3 ชั่วโมงต่อมา... “งานที่อาจารย์สั่งไป ถ้าใครไม่เข้าใจ ทิ้งคำถามไว้ในกลุ่ม เดี๋ยวอาจารย์จะมาตอบ เอาล่ะ เลิกคลาสได้”คิณณ์ณภัทรเก็บเอกสารการสอนของเขา สายตาคมเหลือบมองเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ที่อยู่ตรงหน้าเขา เธอจ้องมองเขาตลอดเวลา ใบหน้านวลเนียนแดงก่ำ ปากบางยิ้มออกมาเล็กน้อย แค่ได้เห็นหน้า หัวใจของเขาก็เต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร “อาจารย์คะ”เด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา ในมือของเธอถือกล่องสีชมพู คาดว่าข้างในอาจเป็นขนมเหมือนอย่างเคยแน่นอน “อืม...ว่าไงครับ...มีอะไรจะถามอาจารย์หรือเปล่า”สายตาคมเหลือบมองเด็กสาวอีกคนอัตโนมัติ ราวกับว่า กลัวใครคนนั้นเข้าใจผิด “หนูเอาขนมมาฝากอาจารย์ค่ะ”ใบหน้าหวานแดงกล่ำเพราะความเขินอาย นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เธอทำ เธอหลงรักอาจารย์สุดหล่อคนนี้มานาน เธออยากให้รักแรกของเธอ สมหวังกับคนๆ นี้เสียจริง ‘คนอะไรหล่อมาก มีเสน่ห์สุดๆ’ “ทำไมเราจะต้องเปลืองเงินซื้ออะไรมาให้อาจารย์ด้วยล่ะ ความจริงอาจารย์ไม่ค่อยชอบทานขนมหรอกนะครับ”คิณณ์ณภัทรพูดออกไปแบบตรงๆ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเขาเลย คิณณ์ณภัทรเจอแทบ

1 เดือนต่อมา...ณ โรงพยาบาลวราเจริญภิวัฒน์ บรรยากาศห้องทำงานในตึกศูนย์ศัลยกรรมหัวใจและทรวงอกเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงกระดาษโน้ตที่ถูกพลิกเบา ๆ ณาลัลน์นั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานใหญ่ สมุดบันทึกถูกเปิดค้างไว้แต่ปลายปากกากลับหยุดนิ่ง ดวงตาของเธอไม่ได้จดจ่ออยู่ที่ตัวอักษร หากแต่เป็นร่างของชายหนุ่มในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอต่างหาก “รายละเอียดของการฝึกปฏิบัติของนักศึกษาแพทย์ก็มีคร่าวๆ อย่างเช่น การซักประวัติคนไข้ ตรวจร่างกาย วินิจฉัยโรค และให้แนวทางการรักษาเบื้องต้น อาจารย์จะเป็นคนคอยควบคุมดูแลเราอีกที”น้ำเสียงทุ้ม สุขุม จริงจัง ทุกถ้อยคำชัดเจนและมั่นคง ในขณะที่อธิบายรายละเอียดงานให้กับนักศึกษาแพทย์สาวสวยตรงหน้า สายตาคมกริบกวาดมองไปใบหน้าเนียนเป็นระยะ จนมาหยุดที่ริมฝีปากบางอวบอิ่มเพียงเสี้ยววินาที “เอ่อ...อาจารย์คะ”มือบางบีบเข้าหากันแน่นอย่างชั่งใจ ณาลัลน์รู้สึกว่าระหว่างเธอกับเขามันค่อนข้างอึดอัด ณาลัลน์ไม่อยากให้เขาพูดกับเธอดูเป็นทางการจนเกินไป ‘พูดแบบนี้ เมื่อไหร่เธอจะได้เข้าใกล้เขาสักทีล่ะ’ “ครับ”สีหน้าของเขายังค